Το παιδί που νόμιζε πως κοστίζει 1€

 

 Τα παιδιά που κάνουν τον κλόουν της τάξης… συνήθως δεν γελάνε όταν μένουν μόνα τους. Το σκέφτηκα πάλι σήμερα, μετά από μία κουβέντα που είχα με έναν μαθητή μου. Ένα παιδί ήσυχο και ταυτόχρονα εκρηκτικό. Από εκείνα τα παιδιά που μπαίνουν μέσα στην τάξη και μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνουν να διαλύσουν το μάθημα χωρίς καν να σηκωθούν από την καρέκλα τους.
 
Κάνει ήχους... πουλιών. Συνεχώς. Διαφορετικά πουλιά κάθε φορά. Άλλοτε κοράκι, άλλοτε καναρίνι, άλλοτε κάτι παράξενους ήχους που ούτε εγώ δεν ξέρω πού τους βρίσκει. Η τάξη ξεσπάει στα γέλια, τα παιδιά τον κοιτάνε, η καθηγήτρια σταματάει το μάθημα για να ασχοληθεί μαζί του και εκείνος, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, γίνεται το πιο σημαντικό πρόσωπο μέσα στην αίθουσα.
 
Και ξέρετε κάτι; Πολλά παιδιά προτιμούν να τα προσέχουν επειδή ενοχλούν… παρά να μην τα προσέχει κανείς. Πίσω όμως από τους ήχους των πουλιών υπήρχε μία ζωή που οι περισσότεροι μέσα στην τάξη δεν ήξεραν. Μία καθημερινότητα γεμάτη απουσία, κούραση και σιωπή. Και ένα παιδί που είχε αρχίσει να πιστεύει ότι για να το κοιτάξουν οι άλλοι, για να το θυμούνται, για να το θέλουν στην παρέα τους… πρέπει να κάνει παράσταση.
 
Τον φώναξα λοιπόν στο γραφείο. Καθόταν απέναντί μου με εκείνο το γνώριμο βλέμμα των παιδιών που κάνουν πως δεν τους νοιάζει τίποτα, ενώ στην πραγματικότητα μέσα τους φωνάζουν «ΔΕΣ ΜΕΕΕΕΕΕ». Ήταν χαλαρός μόνο εξωτερικά. Από μέσα του ήταν σφιγμένος σαν κόμπος.
 
Τον κοίταξα και του είπα ήρεμα:
 
- Νομίζω πως θέλεις οι άλλοι να σε κοιτάνε, να σε θαυμάζουν και να θέλουν να σε κάνουν παρέα. Αλλά δεν έχεις βρει ακόμα άλλον τρόπο να ξεχωρίζεις και έτσι κάνεις τα πουλιά. Γιατί εκείνη τη στιγμή όλοι γελάνε μαζί σου και όλοι ασχολούνται μαζί σου.
 
Δεν μίλησε. Με κοιτούσε μόνο. Και υπάρχουν στιγμές που ένα παιδί δεν χρειάζεται να πει απολύτως τίποτα για να καταλάβεις ότι μέσα του γίνεται σεισμός. Μετά έβγαλα από την τσάντα μου ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ και του είπα:
 
- Ας πούμε ότι αυτό είσαι εσύ.
 
Πήγε αμέσως να με σταματήσει. Σαν να ήθελε να μου πει: «Όχι… εγώ δεν αξίζω τόσο.» Δεν το είπε ποτέ με λόγια. Αλλά μερικές φορές οι άνθρωποι ουρλιάζουν χωρίς να βγάζουν ήχο. Τσαλάκωσα αργά το χαρτονόμισμα μέσα στα χέρια μου. Το πέταξα πάνω στο γραφείο και τον ρώτησα:
 
- Αυτό τώρα έπαψε να είναι 100 ευρώ επειδή τσαλακώθηκε;
 
Με κοιτούσε χωρίς να μιλά.
 
- Μπορεί να σου έφερε δυσκολίες η ζωή, να σε τσαλάκωσε. Μπορεί να μη σε πρόσεξαν όσο είχες ανάγκη. Μπορεί να σε έκαναν να ξεχάσεις την αξία σου. Αλλά η αξία σου δεν έφυγε ποτέ. Με αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα μπορείς να κάνεις ό,τι και με ένα καινούριο. Άλλαξε μόνο η εικόνα του. Όχι η αξία του.
 
Και τότε συνέβη κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Έφυγε από πάνω του εκείνο το βαρεμένο ύφος που κουβαλούσε μήνες. Τα μάτια του άστραψαν. Με κοιτούσε λες και κάποιος του είχε ανοίξει ένα παράθυρο μέσα του και έμπαινε φως πρώτη φορά μετά από καιρό. Του είπα να πάει σπίτι και να τα σκεφτεί.
 
Σήμερα ήρθε ξανά. Ήταν άλλος άνθρωπος. Άλλο βλέμμα, άλλη στάση σώματος, άλλη φωνή. Με πλησίασε και μου είπε:
 
- Κυρία… σας χρωστάω μία συγγνώμη για τον τρόπο που μιλούσα.
 
Τον ρώτησα:
 
- Τι άλλο σκέφτηκες;
 
Και τότε μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω.
 
- Είχατε δίκιο. Απλώς δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι είμαι κατοστάρικο. Νόμιζα ότι ήμουν μονόευρο… ανάμεσα σε πενηντάρικα και κατοστάρικα.
 
Νομίζω εκεί λύγισα μέσα μου. Γιατί αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα πολλών παιδιών. Όχι ότι δεν έχουν αξία, αλλά ότι κάποια στιγμή ξέχασαν την αξία τους… και άρχισαν να κάνουν τα πάντα για να την κερδίσουν από τους άλλους με φωνές, με αστεία, με θυμό, με αντίδραση, με “παραστάσεις”. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε όλοι μας. Πίσω από πολλά «δύσκολα παιδιά» κρύβονται παιδιά που δεν έμαθαν ποτέ να αγαπούν τον εαυτό τους χωρίς να αποδείξουν κάτι. Κάποια παιδιά δεν χρειάζονται άλλη μία τιμωρία. Χρειάζονται να θυμηθούν την αξία τους… πριν αρχίσουν να τη ζητιανεύουν από τον κόσμο.
 
http://www.reschool.gr