Στίχοι: Ανδρέας Δ. Νικολάου
Μουσική/Σύνθεση: Γεωργία Πέτρου
Τραγούδι: Ανδρέας Μαυράτσας
Ενορχήστρωση/Μίξη: Κώστας Παπαδούκας
Σκηνοθεσία: Γιώργος Βασιλείου
Στίχοι:
Στην πιο ψηλή βουνοκορφή στήθηκε η θωριά σου,
Πόσο μας λείπει σήμερα η ατσάλινη καρδιά σου.
Κι αν μας κοιτάζεις νιώσε μας, Γρηγόρη αδερφέ μας,
Κι αν μας κοιτάζεις, φύλαγε τη σπίθα αϊτέ μας.
Αψύ το βλέμμα σου, θωρεί, θωρεί το μέταλλο σου,
Που τό ‘κλεψαν οι οχτροί, οχτροί απ’ το χωριό σου,
Και τό ‘λιωσαν και τό ‘κρυψαν το δαφνοστεφανωμένο,
Κι άλλαξαν τη μορφή, μορφή στο αγιασμένο.
Το άγαλμα σου Γρηγόρη μας, δεν έφυγε απ’ τη Λύση,
Απ’ τις κορφές του Μαχαιρά, ατόφιο καθρεφτίζει,
Χρυσό και απροσπέλαστο, φωτίζει τις καρδιές μας,
Και στέλνει τις ακτίνες του, σ΄ όλες τις γειτονιές μας.
Βαρύ το χρέος άφησες σε όλους μας Γρηγόρη,
Βαθιά ερίζωσες στη μνήμη μας, στη μνήμη μας το μπόλι,
Κι αν έκαψαν κι αν έλιωσαν το ένδοξο κορμί σου,
Για πάντα θα θυμόμαστε την τρανή μορφή σου.
Υπόμνημα:
Όταν κατά τη μαύρη εκείνη μέρα του Αυγούστου του 1974, οι Τούρκοι εισβολείς κατέλαβαν την ηρωική κωμόπολη της Λύσης, αρχόντισσα και καμάρι της Μεσαρκάς, δεν τους ήταν αρκετά τα σπίτια, η γη, οι περιουσίες και η προσφυγοποίηση των ανθρώπων, αφού χωρίς αιδώ, θέλησαν να γκρεμίσουν και να ξεριζώσουν και τη ψυχή και το σύμβολο των ιδανικών και του ηρωισμού των γηγενών κατοίκων. Άγγιξαν τα έσχατα όρια και στην ουσία όρισαν τη βαρβαρότητα: Ξεδιάντροπα γκρέμισαν τον ανδριάντα του Γρηγόρη Αυξεντίου, σύμβολο αγώνα, ελευθερίας και αυτοθυσίας, τον μετέφεραν στην Τουρκία, έλιωσαν το μέταλλο και με το ίδιο δημιούργησαν νέο άγαλμα, το ονόμασαν Κεμάλ Ατατούρκ και το τοποθέτησαν βάναυσα στη θέση που για πάντα θα ανήκει στον δικό μας Γρηγόρη. Να είστε όμως σίγουροι ότι όλοι εμείς, παιδιά και εγγόνια του Γρηγόρη, εκεί θα τον επαναφέρουμε, όσα χρόνια και αν περάσουν. Γιατί θα φύγετε, αυτή η γη δεν σας ανήκει. Λογαριάσατε λάθος.....
Κυριάκος Μπαρρής
Φιλόλογος-Εκπαιδευτικός
Επίτιμος Πρόεδρος ΣΕΔΜΕΚ
(Από τη Λύση, στενός συγγενής του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου)
Μουσική/Σύνθεση: Γεωργία Πέτρου
Τραγούδι: Ανδρέας Μαυράτσας
Ενορχήστρωση/Μίξη: Κώστας Παπαδούκας
Σκηνοθεσία: Γιώργος Βασιλείου
Στην πιο ψηλή βουνοκορφή στήθηκε η θωριά σου,
Πόσο μας λείπει σήμερα η ατσάλινη καρδιά σου.
Κι αν μας κοιτάζεις νιώσε μας, Γρηγόρη αδερφέ μας,
Κι αν μας κοιτάζεις, φύλαγε τη σπίθα αϊτέ μας.
Που τό ‘κλεψαν οι οχτροί, οχτροί απ’ το χωριό σου,
Και τό ‘λιωσαν και τό ‘κρυψαν το δαφνοστεφανωμένο,
Κι άλλαξαν τη μορφή, μορφή στο αγιασμένο.
Απ’ τις κορφές του Μαχαιρά, ατόφιο καθρεφτίζει,
Χρυσό και απροσπέλαστο, φωτίζει τις καρδιές μας,
Και στέλνει τις ακτίνες του, σ΄ όλες τις γειτονιές μας.
Βαθιά ερίζωσες στη μνήμη μας, στη μνήμη μας το μπόλι,
Κι αν έκαψαν κι αν έλιωσαν το ένδοξο κορμί σου,
Για πάντα θα θυμόμαστε την τρανή μορφή σου.
Όταν κατά τη μαύρη εκείνη μέρα του Αυγούστου του 1974, οι Τούρκοι εισβολείς κατέλαβαν την ηρωική κωμόπολη της Λύσης, αρχόντισσα και καμάρι της Μεσαρκάς, δεν τους ήταν αρκετά τα σπίτια, η γη, οι περιουσίες και η προσφυγοποίηση των ανθρώπων, αφού χωρίς αιδώ, θέλησαν να γκρεμίσουν και να ξεριζώσουν και τη ψυχή και το σύμβολο των ιδανικών και του ηρωισμού των γηγενών κατοίκων. Άγγιξαν τα έσχατα όρια και στην ουσία όρισαν τη βαρβαρότητα: Ξεδιάντροπα γκρέμισαν τον ανδριάντα του Γρηγόρη Αυξεντίου, σύμβολο αγώνα, ελευθερίας και αυτοθυσίας, τον μετέφεραν στην Τουρκία, έλιωσαν το μέταλλο και με το ίδιο δημιούργησαν νέο άγαλμα, το ονόμασαν Κεμάλ Ατατούρκ και το τοποθέτησαν βάναυσα στη θέση που για πάντα θα ανήκει στον δικό μας Γρηγόρη. Να είστε όμως σίγουροι ότι όλοι εμείς, παιδιά και εγγόνια του Γρηγόρη, εκεί θα τον επαναφέρουμε, όσα χρόνια και αν περάσουν. Γιατί θα φύγετε, αυτή η γη δεν σας ανήκει. Λογαριάσατε λάθος.....
Φιλόλογος-Εκπαιδευτικός
Επίτιμος Πρόεδρος ΣΕΔΜΕΚ
(Από τη Λύση, στενός συγγενής του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου