Μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Τύχωνος Επισκόπου Αμαθούντος της νήσου Κύπρου του Θαυματουργού (16 Ιουνίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος ήτον επί των βασιλέων Αρκαδίου και Ονωρίου εν έτει υ’ [400]. Με το να είχε δε γονείς ευσεβείς και φιλοχρίστους, αφιερώθη από αυτούς εις τον Θεόν, και έμαθε τα ιερά γράμματα. Όθεν αφ’ ου εμελέτησεν αρκετά τας αγίας Γραφάς, πρώτον μεν, έγινεν Αναγνώστης, και ανεγίνωσκεν εν τη Εκκλησία τα θεία λόγια εις τον λαόν. Έπειτα δια την επιτηδειότητα οπού είχεν εις όλα, και δια την καθαρότητα και ακατηγόρητον ζωήν του, εχειροτονήθη Διάκονος από τον αγιώτατον Επίσκοπον Αμαθούντος, Μνημόνιον ονομαζόμενον. Αφ’ ου δε εκείνος ετελεύτησεν, ανεβιβάσθη ούτος εις τον θρόνον της επισκοπής, από τον μέγαν και Άγιον Επιφάνιον τον Κύπρου. Όθεν δια του λόγου της διδασκαλίας του, επίστρεψε μεν πολλούς, από την πλάνην των ειδώλων εις την προς Χριστόν πίστιν. Πολλούς δε ελληνικούς ναούς κατέστρεψε, και τα εν αυτοίς εσύντριψεν είδωλα.

Με τοιαύτα λοιπόν κατορθώματα διαπρέψας, απήλθε προς Κύριον, θαύματα πολλά και ζων και μετά θάνατον εργασάμενος, από τα οποία είναι άξιον εδώ να διηγηθώ ένα, ή δύω, εις απόδειξιν της αρετής και αγιότητος του θείου ανδρός.

Όταν ο Άγιος ήτον νέος, εδιωρίσθη από τον πατέρα του ψωμοπούλον όντα, να πωλή ψωμία εις τους αγοράζοντας, αυτός όμως, αντί να πωλή αυτά, τα έδιδε χάρισμα εις τους πτωχούς. Μαθών δε τούτο ο πατήρ του, ωργίσθη, επειδή από το τοιούτον επάγγελμα, εύγανε τα προς την χρείαν του οίκου του. Ο δε Τύχων έλεγεν εις τον πατέρα του, ότι δανείζει τα ψωμία εις τον Θεόν, και ότι έχει έγγραφον χρεωστικήν ομολογίαν, πως τα έλαβεν ο Θεός. Και ω του θαύματος! Παρευθύς έγινεν αληθής και έμπρακτος ο λόγος του Αγίου. Επειδή και τα αμπάρια του πατρός του, ευρέθηκαν γεμάτα από σιτάρι, περισσότερον παρά οπού εγέμιζαν, όταν από το αλώνι εφέρνετο το σιτάρι. Τούτο δε το θαύμα, αγκαλά και ήναι μεγάλον, πλην και άλλοι Άγιοι ένα τοιούτον εποίησαν. Ο γαρ Πανάγαθος Θεός δεν λείπει από το να δίδη εις τους ανθρώπους σίτον, και τα άλλα αγαθά του, ίνα και οι άνθρωποι μοιράζουν πλουσίαν την ελεημοσύνην εις τους πτωχούς. Το δε μεγαλίτερον θαύμα, το εις δόξαν μόνου του Αγίου τούτου αποβλέπον, και το οποίον σύγκρισιν με άλλο παρόμοιον δεν έχει, είναι τούτο. Ο Άγιος ούτος εφύτευσεν ένα κλήμα, το οποίον παρευθύς ερριζώθη, παρευθύς εβλάστησε φύλλα, παρευθύς άνθησε, παρευθύς έκαμε σταφύλι, και σταφύλι ώριμον και γλυκύ. Εις ποίον γαρ άλλο μέρος της Κύπρου εφάνη ποτέ σταφύλι ώριμον, κατά την παρούσαν δεκάτην έκτην του Ιουνίου, κατά την οποίαν η μνήμη του Αγίου τούτου τελείται; Βέβαια εις κανένα. Το δε παράδοξον τούτο γίνεται έτζι. Το κλήμα εκείνο το φυτευθέν υπό του Αγίου, έχει μεν σταφύλια άγουρα, όταν δε αρχίση η θεία Λειτουργία εν τη εορτή του Αγίου, τότε αρχίζουν και τα άγουρα σταφύλια του κλήματος να μαυρίζουν και να ωριμάζουν. Όταν δε τελειώση η ιερά Λειτουργία, τότε και τα σταφύλια γίνονται ώριμα, γλυκύτατα, και εις το να τα φάγη τινάς χρησιμώτατα.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης