Ούτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τλη’ [338], εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως. Όθεν με πολλήν ανδρίαν ψυχής, και με υπεροψίαν των παρόντων, εσπούδαζε πώς να έλθη εις αύξησιν η ευσέβεια και Ορθοδοξία, και μόλον οπού ο βασιλεύς Κωνστάντιος ήτον ενάντιος, ως άλλος ουδείς, επειδή και ήτον Αρειανιστής. Όθεν όταν μίαν φοράν εφοβέρισεν ο βασιλεύς να κόψη το δεξιόν χέρι του Αγίου, ανίσως δεν δώση το υπό του Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ο Άγιος εξάπλωσε και τα δύω του χέρια θέλωντας να δείξη, ότι μετά χαράς δέχεται και των δύω την εκκοπήν, πάρεξ να προδώση το ζητούμενον ψήφισμα, και ομού με εκείνο να προδώση και την ευσέβειαν.
Τούτον τον Άγιον πατέρα ημών Ευσέβιον, ύστερα από τον Κωνστάντιον και Ιουλιανόν, εξώρισεν ο Ουάλης από τον θρόνον του, και κατεδίκασεν αυτόν να περιπατή εξόριστος, κατά τον ποταμόν Δούναβιν. Αφ’ ου δε απέθανεν ο Ουάλης, τότε επανεγύρισεν ο Άγιος εις την επισκοπήν του τα Σαμόσατα, τα οποία ευρίσκονται εις την Συρίαν πλησίον του Εφράτου ποταμού υπό τον Εδέσσης Μητροπολίτην, κοινώς Σεμψάθ ονομαζόμενα. Ύστερα δε από τους πολλούς αγώνας και νίκας, οπού εποίησεν ο αοίδιμος έτι ζων υπέρ της Ορθοδοξίας, ηξιώθη και τέλους μαρτυρικού. Διότι μία γυνή κακόδοξος, η οποία εφρόνει την του Αρείου αίρεσιν, επήρεν ένα κεραμίδι από μίαν στέγην, και εκτύπησεν εις την κεφαλήν του Αγίου, από δε το κτύπημα αυτό, εθανατώθη ο του Χριστού ιεράρχης. Προ του δε να αποθάνη, εσυγχώρησε την φονεύσασαν αυτόν γυναίκα, μιμούμενος τον εδικόν του Δεσπότην Χριστόν, και τον Πρωτομάρτυρα Στέφανον. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή, εις τον Ναόν του Αγίου Ιωάννου πλησίον Αρκαδιανών.Σημείωσαι, ότι ο Θεολόγος Γρηγόριος γράφων
επιστολήν προς τον Ευσέβιον τούτον, ονομάζει αυτόν στύλον και εδραίωμα της
αληθείας, φωστήρα εν κόσμω, και Κανόνα πίστεως.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου