Τα παιδιά στην προπόνηση γελάνε
και λένε συνέχεια τη λέξη @#%&.
Γελάω κι εγώ.
Αλλά δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει.
Δεν θέλω να καταλάβουν ότι δεν ξέρω.
Έχω κάνει καινούριους φίλους φέτος.
Φοβάμαι ότι αν ρωτήσω, θα με πουν μωρό.
Ακούω κάθε φορά που λένε τη λέξη
και προσπαθώ από τα συμφραζόμενα να καταλάβω.
Μπερδεύομαι περισσότερο.
Σκέφτομαι να ρωτήσω τη μαμά αλλά ντρέπομαι.
Τελικά το βράδυ τη ρωτάω:
«Μαμά, τι σημαίνει η λέξη @#%& ;»
Η μαμά σταματάει για ένα δευτερόλεπτο.
Με κοιτάζει και λέει:
«Πού την άκουσες αυτή τη λέξη;»
Και τότε το μετανιώνω.
Δεν έπρεπε να ρωτήσω.
Έκανα λάθος.
«Άσ' το, τίποτα» λέω
και αλλάζω θέμα.
Όταν πήγε για ύπνο παίρνω το tablet της.
Ψάχνω τη λέξη στο ίντερνετ.
Βλέπω εικόνες.
Όταν τελειώνω ξέρω πώς να σβήνω το ιστορικό,
για να μην το καταλάβει κανείς.
***
Αυτή η ιστορία δεν είναι σπάνια.
Την ακούω ξανά και ξανά από παιδιά 10,11, 12 ετών.
Παιδιά που ακούνε λέξεις
που σχετίζονται με το σώμα,
με τις σχέσεις,
με το σεξ
πολύ πριν νιώσουν έτοιμα να τις καταλάβουν.
Κι όταν δεν
βρίσκουν επαρκείς απαντήσεις
από μεγάλους,
συνήθως τις
ψάχνουν αλλού!
Αν το παιδί σου πει μια λέξη
που σε ξαφνιάζει
ΜΗΝ πεις
«πού το άκουσες;»
Πες
«Χαίρομαι που με ρώτησες!»
«Τι έχεις ακούσει γι’ αυτό;»
«Θέλεις να το συζητήσουμε;»
Το σημαντικό δεν είναι να έχουμε πάντα την
τέλεια απάντηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου