Ηλιοβασίλεμα
Ο Φοίβος ροδοκόκκινος αργοκυλά στη δύση
σέρνοντας σύννεφα χρυσά γι’ ασύγκριτη χλαμύδα·
σε λίγο πίσ’ απ’ το βουνό κει κάτω θε ν’ αφήσει
μισόσβηστη και θαμπερή την υστερνή τ’ αχτίδα.
Η θάλασσα π’ απλώνεται βουβή και νεκρωμένη
ανατριχιάζει κάποτε στα χάδια του αγέρα,
κι οι ψαροπούλες, ροδαλές στου ήλιου που πεθαίνει
Η νύχτ’ απλώνει απαλά το μαύρο της σεντόνι
και αφανίζει άπονα κάθ’ ομορφιά και χάρη,
ακούγεται το άχαρο κελάδημα του γκιόνη
κι αργοπροβάλλει ντροπαλό τ’ ολόχλωμο φεγγάρι.
Κώστας Καρυωτάκης, Εφηβικοί
στίχοι 1913-16
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου