Πρωτοπρεσβύτερος π. Παύλος Χριστοδουλής

Σεμνά και ταπεινά χωρίς κωδωνοκρουσίες

εόρταζε την ονομαστική εορτή του

ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Παύλος Χριστοδουλής  († 24-1- 2009)

Η ενορία της Αγίας Παρασκευής Άνω Πόλεως Πατρών, που τόσο αγάπησες σε στερείται. Όμως η  Εκκλησία δεν σε έχασε. Σε έχει πρεσβευτή στον θρόνο της χάριτος του Θεού, στον ουρανό και κοσμείς τον χορό των αγγελικών δυνάμεων, της αιωνίας δόξης  του «Εσφαγμένου Αρνίου». Εκεί απερίσπαστος παρακαλείς τον Κύριο, και προσεύχεσαι για όλους, την οικογένειά σου, και τους ενορίτες σου.   

Υπήρξες αυστηρός αλλά υπέροχος, απλός αλλά και πολύ σοφός, ζούσες με τα νάματα της πίστεως μας, και τις παραδόσεις της Αγίας μας Εκκλησίας, θυμάμαι πολλά από τα λόγια σου και λέω «όπως είχε πει ο π. Παύλος». Διέθετες βαθιά πίστη στο Θεό, έδωσες την μαρτυρία σου ψυχή και σώματι για το σταυρό του ράσου που τίμησες. Στα διάφορα προβλήματα που αντιμετώπιζες εύρισκες καταφύγιο, παρηγοριά, ελπίδα και στήριγμα στον Θεό και την Εκκλησία. Με υψηλό αίσθημα ευθύνης εργάσθηκες άοκνα για το ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της Ενορίας, προσεγγίζοντας υποδειγματικά τους ενορίτες όλων των ηλικιών.    

Στον Άγιο Γεώργιο Πατρών (Λάγγουρα) με τον π. Νικόλαο Κούζιο († 10-1- 2021)

Υπήρξες άκακος και αμνησίκακος. Ποτέ δεν κακολόγησες όποιον σε πίκρανε. Η εκδίκηση, ούτε ως λέξη δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο της καρδιάς σου. Υπήρξες αφιλοχρήματος. Ποτέ σου δε ζήτησες. Χέρι δεν άπλωσες. Δεν αγάπησες τα χρήματα. Γι’ αυτό και γεύτηκες πλούσια την αγάπη των ενοριτών σου. Εξάλλου, πολλοί είναι κι εκείνοι που γεύτηκαν τη δική σου αγάπη. Έκανες το καλό και το ξεχνούσες. Σου έφτανε που το γνωρίζει ο Κύριος. Ήσουν φιλότιμος. Είχες πνεύμα νοικοκυροσύνης.

Τα ήθελες όλα καλά και ωραία, και στο Ναό σου, το προαύλιό του με τον υπέροχο κήπο που φρόντιζες προσωπικά, και το παρεκκλήσιο της ενορίας τον Άγιο Αθανάσιο που παρέδωσε στους διαδόχους σου αγιογραφημένο, με ξυλόγλυπτο τέμπλο, πολυελαίους κλπ. Όλα θα διαλαλούν την νοικοκυροσύνη και το ενδιαφέρον σου. Υπήρξες ακούραστος λειτουργός και φίλος των αγίων, τους οποίους κάθε τόσο τιμούσες λειτουργώντας αγόγγυστα. Όλους αυτούς τους βρήκες πρεσβευτές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού.

Όπως έλεγες, η προσευχή σου έφερε εις το δρόμο σου, «τον Σίμωνα Κυρηναίον» της ζωής σου, που στάθηκε κοντά σου  ως συμπαραστάτης της ιερατικής ζωής σου, την πολυαγαπημένη, πολύτιμη, και πάντοτε διακριτική Πρεσβυτέρα Αθηνά την σπουδαία δασκάλα και εξαίρετη Κυκλάρχισα, την οποία είχες πάντοτε ακοίμητο φρουρό, ακούραστο συνοδοιπόρο και ομόζυγο στην άρση του σταυρού της ιερατικής διακονίας σου, καθώς και τα ευλογημένα παιδιά σου Κωνσταντίνο, Νίκο, Παναγιώτα, Ελένη.

Αναπαύσου, λοιπόν, πάτερ αγαθέ, στο ουράνιο θυσιαστήριο, περιβεβλημένος την δόξα της Ιερωσύνης σου, «αναπαύου και ευφραίνου εν Κυρίῳ», ως δίκαιος λευίτης.

Ο Κονσταντίν Βίργκίλ Γκεοργκίου (1916–1992) διακεκριμένος Ρουμάνος συγγραφέας, διπλωμάτης και μετέπειτα Ορθόδοξος ιερέας Βιργκίλ Γκεωργκίου, στο βιβλίο του «Από την 25η ώρα στην αιώνια ώρα», ἀναφέρει:

«Για κάθε ιερέα ο θάνατος είναι μια προαγωγή. ο ιερεύς είναι αφομοιωμένος με τον Θεό, δεν μπορεί να πεθάνει. Μένει ιερεύς και μέσα στο θάνατο και παρά τον θάνατο. Στην αιωνιότητα. Γι’ αητό ακριβώς και ενταφιάζουν τον ιερέα ντυμένο με όλα τα ιερατικά του άμφια, που φορεί όταν τελεί την θεία Λειτουργία. Ο ιερεύς ενταφιάζεται με τον Σταυρό, με το Επιτραχήλι, το Φελόνι, το Στιχάρι, τα επιμανίκια… Όλα και ολόκληρη την στολή, όπως γίνεται για την πιο επίσημη ακολουθία. Διότι ο νεκρός ιερεύς θα πάει να λειτουργήσει στην αληθινή ουράνια Εκκλησία, με τον επίσκοπό του, τον Χριστό.  Περνάει απ’ τη μικρή του επίγεια εκκλησία στον καθεδρικό ναό του ουρανού, για να τελεί την παγκόσμια λειτουργία γύρω απ’ τον Χριστό. Ποτέ λοιπόν δεν πρέπει να θρηνείται ο θάνατος ενός ιερέως. Διότι δεν πεθαίνει ποτέ. Ο θάνατος είναι ο προβιβασμός του. Και επειδή ο ιερεύς μένει ιερεύς παρά τον φυσικό θάνατο, όταν τον βάζουν στον τάφο, ντυμένο με τα άμφια που φοράει για την τέλεση της Λειτουργίας, καλύπτουν το πρόσωπό του με τα ιερά Καλύμματα ή τον Αέρα, το πανί εκείνο με το οποίο καλύπτουν κατά τη λειτουργία το Άγιο Ποτήριο, που περιέχει το Σώμα και το Αίμα του Θεού. Ο αήρ συμβολίζει τον λίθο, πού έκλεινε τον τάφο του Ιησού Χριστού. Η πέτρα αυτή που έκλεισε τον τάφο του Χριστού, σφραγίζει επίσης και τον τάφο κάθε ιερέως. Διότι κάθε ιερεύς είναι αφομοιωμένος με τον Υιό του Θεού.»

Ας είναι η μνήμη σου αιωνία και άληστος! Αμήν.

Αναστάσιος Κ. Κωστόπουλος