Ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες… - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 Ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες…

 Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

      Ὅταν ὁ Χριστός λέει, ὅτι αὐτή ἡ ἁμαρτία (βλασφημια κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος= αἵρεση, ἀπιστία ), δέν θά συγχωρηθεῖ οὔτε ἐδῶ, οὔτε στήν ἄλλη ζωή» (Μτ. 12:32), ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὑπάρχουν ἁμαρτίες  πού μένουν ἀσυγχώρητες·  «ἡ ἁμαρτία ὑμῶν μένει» (Ἰω.9:41), μένει ἀσυγχώρητη,  εἶπε στους φαρισαίους, πού παραπλανοῦσαν τό λαό. Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἔχοντας αὐτά ὑπόψη του, λέει ὅτι  ὅποιος διαιρεῖ τήν Ἐκκλησία (ἐνορία κ.λ.π.) δέν συγχωρεῖται οὔτε μέ μαρτύριο! (Ὁμιλ. ΙΑ’προς Ἐφεσίους. P.G. 62:85). Ἀσυγχώρητη ἁμαρτία εἶναι καί οἱ χειροτονίες ἀναξίων Ἱερέων (πόσο μᾶλλον ἀναξίων Ἐπισκόπων).

      Ὁ Μοναχός Ἰωάννης Μόσχος (543-619)  παραβρέθηκε στήν ἐνθρόνιση τοῦ θεοφοβούμενου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἀμώς (594-601). Περιγράφει:

          Μοναχοί, Ἡγούμενοι, Ἱερεῖς Ἐπίσκοποι εἶχαν  συγκεντρωθεῖ στήν αἴθουσα τοῦ Πατριαρχείου καί εὔχονταν στόν Πατριάρχη. Καί ὁ  Πατριάρχης συντετριμμένος τούς εἶπε:

     «Πατέρες· προσευχηθεῖτε γιά μένα. Τό Πατρι­αρχικό ἀξίωμα εἶναι δυσβάστακτο, βαρύ φορτίο. Μέ φοβίζει. Ὁ Μωυσῆς, ὁ Πέτρος καί οἱ ὅμοιοί τους ἦταν ἄξιοι νά ποιμαίνουν λογικές ψυχές. Καί ἐγώ εἶμαι ἕνας ἐλεεινός! Περισσότερο ἀπ'ὅλα μέ φοβίζουν οἱ χειροτο­νίες, πού θά κάνω.

Διάβασα, ὅτι ὁ Ἅγιος Λέων, Πάπας Ρώμης (440-461), ἐπί σαράντα μέρες παρέμενε στόν τάφο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, μέ νηστεῖες καί δε­ήσεις, παρακαλώντάς τον, νά πρεσβεύει πρός τόν Κύριο, γιά νά τοῦ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του.

Μόλις συμπληρώθηκαν σαράντα μέρες τοῦ ἐμφανίσθηκε ό Πέτρος, καί τοῦ εἶπε: «Παρακά­λεσα πρός χάρη σου τόν Κύριο, γιά νά σοῦ συγχωρέσει ὅλες τίς ἁμαρτίες σου. Καί ὁ Κύριος μοῦ ἀπάντησε: Ὅλες οἱ ἁμαρτίες σου ἔχουν συγχωρηθεῖ, ἐκτός ἀπό τίς χειροτονίες (ἀναξίων) Ἱερέων!». (Ἰωάννου Μόσχου. «Λειμωνάριο». Κεφἀλαιομ 149. P.G.87: 3013)

      Ὁ Λέων ὡς Ἅγιος Ἐπίσσκοπος δέν χειροτονοῦσε Ἱερέα τόν ὁποιονδήπε. Ὅμως, φαίνεται ὅτι κάποιοι τοῦ ξέφυγαν, καί τούς χειροτόνησε· παρόλο αὐτό, δέν εἶχε ἄφεση ἁμαρτιῶν!  

         Παραφράζοντας τά λόγια τοῦ σοφοῦ Σειράχ (16:1-2), θά λέγαμε:

 «Ἄς μήν χαιρόμαστε ὅταν ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει πολλούς Ἱερεῖς, ἀλλά νά χαιρόμαστε, ὅταν ἔχει Ἱερεῖς μέ εὐλάβεια, φόβο Θεοῦ».

     Kαλύτερα ἕνας θεοφοβούμενος Ἱερέας, παρά χίλιοι  Ἱερεῖς χωρίς φόβο Θεοῦ· καλύτερα μιά μισοπεθαμένη ἐνορία  νά μείνει χωρίς Ἱερέα, παρά νά πάει  Ἱερέας  χωρίς φόβο  Θεοῦ, καί νά τήν ἀποτελειώσει…