Μοιρολατρεία ή αγών; - Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α

Μοιρολατρεία ή αγών;

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Ιερώνυμος Α΄ μάς επισημαίνει ότι οι αγώνες χρειάζονται κόπους και θυσίες. Θα πρέπει, μας τονίζει, να μην αγωνιζόμαστε μοιρολατρικά. Να μην δειλιάζουμε στις δυσκολίες του αγώνα μας και να θυμόμαστε ότι...

..."ενώ όλο το έργο του Χριστού

φαινόταν ότι ναυαγούσε

πάνω στο ξύλο του Σταυρού,

αυτό ακριβώς (το ξύλο του Σταυρού)

ήταν ο θρίαμβός Του".

Μερικοί, που δεν τους αρέσουν οι πολλές φασαρίες, θα έχουν σκεφθή: Μα δεν βαρυέσαι. Τι τις χρειάζομαι όλες αυτές τις σκοτούρες; Γιατί να πάρω τέτοιες αποφάσεις, που να με αναγκάσουν να αντιμετωπίζω αντιδράσεις και εχθρότητες; Δεν είναι καλύτερα να καθίσω στην ησυχία μου;

Βέβαια είναι καλύτερα. Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, υπό ένα μόνο όρο: Πώς θ’ αποφασίσουμε να είμασθε ευχαριστημένοι με το βούρκο. Άμα κατορθώσουμε να μας αρέσει να κυλιόμασθε στο βούρκο, τότε θα είναι ωραία.

Ωρισμένα άλλως τε ζώα το έχουν κατορθώσει αυτό. Αισθάνονται πραγματική ευχαρίστηση, όταν κυλιούνται μέσα στην βρωμερή, παχυά, μαύρη λάσπη.  Νοιώθουν ένα ξεκούρασμα. Το χειρότερο όμως είναι πως υπάρχουν και μερικοί “ανώτεροι” άνθρωποι, άνθρωποι που κάμουν πως έχουν δήθεν αφιερωθή στην τέχνη, που έχουν ξεπεράσει αυτού του είδους τα ζώα (η εξέλιξις βλέπετε!). Αυτοί, λοιπόν, όχι μόνο κυλιούνται στο βούρκο αλλά και τον εξυμνούν.

Τον παρουσιάζουν ως την ωραιότερη και μεγαλύτερη απόλαυση. Τον έχουν κάνει ιδανικό τους και προσκαλούν όλο τον κόσμο, και κυρίως σάς τους νέους να λάβουν μέρος στην απόλαυσή τους. Μ’ αυτό τον τρόπο αποφεύγουν και φασαρίες, και εχθρότητες, και όλα.

Αλλ’ εάν δεν μπορείτε να συμφιλιωθήτε με τη δυσωδία του βούρκου, τότε κάτι θα πρέπη να κάνετε. Ας το επαναλάβουμε όμως και πάλιν: Αν αγαπήσουμε ένα καλύτερο κόσμο και θελήσουμε και προσπαθήσουμε να εργασθούμε γι’ αυτόν, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και εχθρότητες. Και πρέπει νάχουμε υπ’ όψιν μας, ότι όσο πιο μεγάλη είναι η αγάπη μας για ένα καλύτερο, ανώτερο κόσμο, τόσο μεγαλύτερες θα είναι και οι εχθρότητες που θα αντιμετωπίσουμε. Ώστε θα προχωρήσουμε; Δεν δειλιάζουμε; Εμπρός, λοιπόν!

Έχετε πραγματικά δίκηο, που δεν θέλετε να σταματήσετε, που δεν σας αρέσει να συμφιλιωθήτε με τη βρωμιά. Για κυττάξετε γύρω σας! Είσθε ευχαριστημένοι με ότι γίνεται γύρω σας; Αν ο Κύριός μας ήταν στη θέση σας θα ήταν ευχαριστημένος;

Για ρίξτε μια ματιά μέσα στο σχολείο σας. Δεν υπάρχουν πράγματα που μπορούσε να καλυτερέψουν; Στα μαθήματα δείχνουν όλοι οι συμμαθηταί σας την προσπάθεια που χρειάζεται, ή προσπαθούν μερικοί να περάσουν την ώρα τους με αστεία; Στην προπαρασκευή για τα μαθήματα υπάρχει αλληλοβοήθεια; Όταν αρρωστήσει κανείς ή έχει κάποια άλλη ανάγκη υπάρχει αλληλεγγύη; Ένας πολύ φτωχός παραδείγματος χάριν, συμμαθητής μας, είναι σχεδόν γυμνός και με το κρύο κινδυνεύει να ξεπαγιάση. Ενδιαφερθήκαμε για αυτόν; Και τόσα και τόσα άλλα.

Στις συντροφιές μας πώς είμασθε; Υπάρχει μια ατμόσφαιρα καλωσύνης και ανωτερότητος ή ο καθένας προσπαθεί με χυδαίο τρόπο να ευχαριστήσηι μόνο τον εαυτό του, αδιαφορώντας για τους άλλους; Τις μικροχαρές μας τις μοιραζόμαστε με τους άλλους; Θελήσαμε μια φορά να μη φάμε εμείς κουλούρι, για να το προσφέρουμε σε κάποιον, που το στερείται διαρκώς; Στερηθήκαμε για λίγη ώρα το πατίνι μας ή το οποιοδήποτε παιγνίδι μας, για να παίξη λίγο και ο φίλος μας, που δεν έχει τα μέσα να το αποκτήσει;

Το ίδιο στην οικογένειά μας, στους γνωστούς μας, στο μέρος όπου εργαζόμαστε. Δεν υπάρχουν πράγματα που θα ’πρεπε να διορθωθούν; Αρχίσαμε εμείς καμμιά προσπάθεια; Ας δώσουμε το παράδειγμα και θα υπάρξουν και άλλοι που θα μας ακολουθήσουν. Άλλως τε θα εργασθούμε γι’ αυτό, δεν το είπαμε;

“Δεν βαριέσαι”, θα πουν μερικοί, “δεν γίνετε τίποτε. Όσο και να προσπαθείς δεν θα κατορθώσης τίποτε. Άδικα πάνε οι κόποι σου”. Όπως βλέπετε, οι φίλοι μας αυτοί έχουν παραδοθή απόλυτα στη μοιρολατρεία. Δεν θέλουν αγώνα. Μια στιγμή όμως. Νομίζω πως απ’ την αρχή το ξεκαθαρίσαμε καλά πως είναι δύσκολη δουλειά, πώς χρειάζονται κόποι και θυσίες. Αν πρόκειται βέβαια να περιμένουμε αποτελέσματα στο άψε-σβύσε και μόλις δεν τα δούμε παρατήσουμε κάθε προσπάθεια, τότε, βέβαια, δεν γίνεται τίποτε. Ή αν φοβηθούμε με τη πρώτη αντίδραση που θα ξεσηκωθή εναντίον μας και αφίσουμε την προσπάθειά μας, τότε είμαστε σύμφωνοι, πως δεν μπορεί να γίνη τίποτε. Αν όμως δεν αποκάμουμε απ’ την αρχή και δεν δειλιάσουμε τότε θα έλθουν και τα αποτελέσματα. Μπορεί ν’ αργήσουν, αλλά πάντως θα έλθουν. Οι  προσπάθειές μας δεν θα πάνε χαμένες. Αργά ή γρήγορα θα καρποφορήσουν. Έτσι άλλως τε έγινε και με τον Κύριό μας. Το όλο Του έργο φαινόταν σαν να ναυαγούσε πάνω στο ξύλο του Σταυρού, εκείνο όμως που φαινόταν πως ήταν η ήττα Του, αυτό ακριβώς ήταν ο θρίαμβος Του. Το ότι προχώρησε μέχρι το τέλος, αυτό του έδωσε τη νίκη. Εμείς θα θέλαμε να βρούμε τα πράγματα πιο ευνοϊκά από ό,τι τα βρήκε ο Κύριός μας; Θα αποτελούσε μεγάλη μας αξίωση. Ας προσπαθήσουμε να Του μοιάσουμε κι’ αυτό είναι αρκετό για μας._

Ο πατήρ Ιερώνυμος

Πηγή:  Μ. Α&Μ Ν.