Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Καλό και ευλογημένο μήνα!

Ο Θεός γράφει τις πιο όμορφες ιστορίες εκεί που εμείς τολμάμε να Του πούμε ένα απλό «ναι».

Σήμερα, που η Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους Αναργύρους και πανηγυρίζει το αγαπημένο μου μοναστήρι, η καρδιά μου ταξιδεύει πίσω. Ήμουν μόλις δεκαοκτώ χρονών όταν πέρασα για πρώτη φορά την πύλη του ως δόκιμος μοναχός. Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι εκείνο το μικρό βήμα θα με έφερνε μια μέρα μέχρι τη Νότια Μαδαγασκάρη.

Πέρασαν είκοσι τέσσερα χρόνια... Χρόνια γεμάτα δάκρυα και χαμόγελα, σταυρούς και αναστάσεις, πρόσωπα που έγιναν οικογένεια και παιδιά που έγιναν η καθημερινή μου προσευχή.

Κάθε φορά που κρατώ στην αγκαλιά μου ένα παιδί, κάθε φορά που βλέπω ένα χωριό να αποκτά νερό, μια εκκλησία να γεμίζει προσευχή ή μια καρδιά να ξαναγεννιέται από την ελπίδα, ευχαριστώ τον Θεό για εκείνο το πρώτο «ναι» και τους Αγίους Αναργύρους που δεν έπαψαν ποτέ να με σκεπάζουν.

Αυτόν τον νέο μήνα εύχομαι σε όλους να μη φοβηθούν να εμπιστευθούν τη ζωή τους στον Θεό. Γιατί όταν Του ανοίγεις την καρδιά σου, μπορεί να σε οδηγήσει πολύ πιο μακριά απ' όσο ονειρεύτηκες, όχι για να αλλάξει μόνο τη δική σου ζωή, αλλά και τη ζωή πολλών άλλων.

Χρόνια πολλά στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, που θα είναι πάντοτε το σπίτι της ψυχής μου. Εκεί όπου ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής μου... και που, με έναν τρόπο μυστικό, δεν τελείωσε ποτέ.