«Όταν η ευλάβεια χάνει το κέντρο της...» - π. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

  «Όταν η ευλάβεια χάνει το κέντρο της...»

Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

Ο Άγιος Παΐσιος δεν ήρθε στον κόσμο για να αποκτήσει θαυμαστές, αλλά μαθητές του Χριστού.

Κάθε χρόνο, με αφορμή τη μνήμη του Αγίου Παϊσίου, βλέπουμε να εκδηλώνεται μεγάλη αγάπη προς το πρόσωπό του. Αυτό είναι ευλογημένο, όταν οδηγεί τον άνθρωπο πιο κοντά στον Χριστό και στην Εκκλησία.

Χρειάζεται όμως πάντοτε διάκριση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν τιμά τους Αγίους για να καλλιεργεί τη συναισθηματική έξαρση ούτε για να τροφοδοτεί την ανθρώπινη περιέργεια. Η πίστη μας δεν οικοδομείται πάνω στο εντυπωσιακό, ούτε μετατρέπεται σε αναζήτηση διαρκώς νέων συγκινήσεων.

Ο Άγιος δεν γίνεται μεγαλύτερος επειδή είδαμε το ρούχο του, το μπαστούνι του, κάποιο προσωπικό του αντικείμενο ή ακούσαμε μία ακόμη συγκινητική διήγηση. Ο Άγιος μεγαλώνει μέσα στη ζωή μας όταν μιμηθούμε την ταπείνωσή του, τη μετάνοιά του, την προσευχή του, την υπομονή του, την αγάπη του προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Τα ιερά κειμήλια, όταν φυλάσσονται και προβάλλονται με την ευλογία και τη διάκριση της Εκκλησίας, αποτελούν ευλογημένες αφορμές ευλαβείας. Δεν είναι όμως φυλακτά, ούτε μέσα εντυπωσιασμού, ούτε αντικείμενα που λειτουργούν σχεδόν «αυτόματα». Η χάρη του Θεού δεν εγκλωβίζεται σε αντικείμενα· ενεργεί μέσα στην Εκκλησία, στη μετάνοια, στην πίστη και στα Άγια Μυστήρια.

Ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια:

Αν ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος βρισκόταν σήμερα ανάμεσά μας, θα μας ζητούσε να αναζητούμε ό,τι άγγιξε εκείνος ή θα μας έλεγε να ανοίξουμε το Ευαγγέλιο, να εξομολογηθούμε, να προσευχηθούμε, να κοινωνήσουμε με μετάνοια και να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας;

Η απάντηση είναι σχεδόν αυτονόητη.

Ο Άγιος Παΐσιος απέφευγε τη δημοσιότητα. Δεν κρατούσε τους ανθρώπους κοντά στον εαυτό του. Δεν ήθελε να γίνει το κέντρο της προσοχής. Με όλη του τη ζωή έδειχνε μόνο μία κατεύθυνση:

Τον Χριστό.

Γι' αυτό χρειάζεται να προσέξουμε μήπως, χωρίς να το καταλάβουμε, η ευλάβεια μετατραπεί σε συναισθηματισμό, η τιμή σε προσωποκεντρισμό και η πίστη σε αναζήτηση του εντυπωσιακού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ζει από το έκτακτο.

Ζει από το μόνιμο θαύμα της Θείας Ευχαριστίας.

Δεν ζει από τη συγκίνηση της στιγμής.

Ζει από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Δεν ζει από τα προσωπικά αντικείμενα των Αγίων.

Ζει από την κοινωνία με τον Χριστό, που είναι «ὁ αὐτὸς χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τον Άγιο Παΐσιο δεν είναι να αναζητήσουμε κάτι που άγγιξε εκείνος.

Είναι να αγγίξει ο Χριστός τη δική μας καρδιά.

Τότε θα έχουμε καταλάβει πραγματικά ποιος ήταν ο Άγιος Παΐσιος.

Και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε στη μνήμη του.

ΑΜΗΝ.