Λιτανεία ή παρέλαση; - π. Βασίλειος Θερμός

Λιτανεία ή παρέλαση;

π. Βασίλειος Θερμός

[...] Το ήθος της λιτανείας προοριζόταν να είναι δοξολογικό-ικετευτικό και αντ' αυτού έγινε επιδεικτικό, όπως (εν μέρει) αναμένεται να είναι το ήθος της παρέλασης! Ο καθένας μας εδώ ας μαρτυρήση την εμπειρία του. Κληρικοί «φορεμένοι» και ψάλτες πορευόμαστε κοιτώντας δεξιά και αριστερά, ενίοτε χαιρετώντας γνωστούς μας με νεύματα (καμιά φορά και με φωνές!), ή συζητούμε μεταξύ μας περί ανέμων και υδάτων. Μαρτυρούν γι' αυτό παρευρισκόμενοι πιστοί που συμβαίνει άθελά τους να ακούν κληρικούς κατά τη λιτάνευση να συζητούν για ιδιωτικές τους υποθέσεις ή να σχολιάζουν άλλους ή να αστεΐζωνται ή...

Πόσος χρόνος παραμένει από τη συνολική διάρκεια της λιτανείας για εσωτερική δοξολογία και ικεσία ας το απαντήση ο καθένας μας. Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο βαδίζουμε, αγέρωχοι και καμαρωτοί, φιλοπερίεργοι και αφηρημένοι, υπαινίσσεται ότι βρισκόμαστε στους δρόμους μάλλον για να υπενθυμίσουμε την παρουσία μας περισσότερο. Όπου δε (όπως στα τουριστικά μέρη το καλοκαίρι) η λιτανεία συμπλέκεται με τους ελαφροντυμένους ξένους που κάνουν τις διακοπές τους, το αποτέλεσμα γίνεται κωμικοτραγικό, τουλάχιστον έτσι το έχουν βιώσει ευλαβείς κληρικοί.

Δεν θα πρέπει να μας ξενίζη αυτή η αλλοίωση. Από τη στιγμή που χάσαμε την αίσθηση προσευχής από τη Λατρεία μέσα στο ναό, θα ήταν μάλλον απίθανο να την βρούμε εξερχόμενοι. Και ας σκεφθούμε επί πλέον την

ευθύνη που απορρέει από το γεγονός πως η λιτανεία είναι δημόσια πράξη επειδή επιτελεί ενωτική αποστολή, αφού αποτελεί δέηση υπέρ του σύμπαντος κόσμου!

Βγήκαμε στους δρόμους (και πιθανόν ζητήσαμε διακοπή της κυκλοφορίας ταλαιπωρώντας κάποιους) όχι για ιδιωτικά αιτήματα ούτε για επίδειξη ισχύος ούτε για να ξαναθυμηθούν κάποιοι τον σύνδεσμο Εκκλησίας και ελληνικού έθνους, αλλά για να απεργασθούμε τον αγιασμό του κόσμου προσευχόμενοι διαπύρως για τον δημόσιο χώρο που μας περιβάλλει, για την οικουμένη. Στα λιτανευτικά μας βήματα δηλαδή μας συνοδεύει το χρέος απέναντι στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα.

Τι μπορεί να γίνη; Δεν έχω λύσεις γενικής ισχύος (αυτές θα προέλθουν από διαβούλευση όλων μας) παρά μόνο την ανάκτηση των σκοπών της λιτανείας ατομικά από τον καθένα μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα «παίζουμε θέατρο» δημόσια σκύβοντας τεχνητά το κεφάλι, αλλά ότι θα ξανακερδηθή το νόημα της περιφοράς μέσα στην καρδιά μας. Τότε ίσως θα φανούν και λύσεις.

π. Βασίλειος Θερμός,  

"Ιερουργείν τον λόγον της αληθείας Σου"  - Εκδόσεις Επιστροφή