ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Η ΠΡΩΤΕΞΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 

ΜΑΡΙΑ  Η  ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 Η  ΠΡΩΤΕΞΑΓΓΕΛΟΣ  ΤΗΣ  ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ  ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

          Το πανανθρώπινης αναφοράς και δυναμικής γεγονός της Ανάστασης του Χριστού ανέδειξε υμνογραφικά τον 6^ο αιώνα Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός στα Αναστάσιμα Κοντάκια που συνέθεσε με βάση σχετικές Ευαγγελικές περικοπές.* Σ’ αυτά μας παρουσιάζει Μαρία τη Μαγδαληνή προεξάρχουσα και άλλων γυναικών να πηγαίνουν χαράματα στο μνήμα για να τιμήσουν με αρώματα το νεκρό σώμα του Ιησού Χριστού. Εκεί βρίσκονται προ κενού μνήματος, αλλά ενώπιον αγγέλων, που τις πληροφορούν ότι Αναστήθηκε ο Χριστός, και τις ζητούν να το εξαγγείλουν στους μαθητές, στους οποίους και να πουν, να σπεύσουν στη Γαλιλαία, όπου τους καλεί και τους περιμένει να συναντηθούν Αναστημένος ο Κύριος. 

    Το σφράγισε, μια για πάντα, τον 7^ο προς 8^ο αιώνα Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, με τον περίφημο Κανόνα-θριαμβικό Παιάνα του Πάσχα, και το επέκτεινε τον 9^ο αιώνα Λέων Στ’ ο Σοφός, ο εν πολλοίς τραγικός αυτοκράτορας. Με σειρά όλη εξαίρετων ύμνων, και για την ποιητική τους έμπνευση, και τη μελική-μουσική-σύνθεση, των περίφημων έντεκα Εωθινών Αναστάσιμων Δοξαστικών, πέντε από τα οποία-2^ο, 3^ο, 4^ο, 7^ο και 8^ο-από σχετικές περικοπές των Ευαγγελιστών Μάρκου, Λουκά και Ιωάννη, αφιερώνει στην προεξάρχουσα εξαγγελίας του αναστάσιμου μηνύματος Μαρία τη Μαγδαληνή και τις μαζί της ευλαβείς  Μυροφόρες.

    Αυτά τα πέντε Εωθινά Αναστάσιμα Δοξαστικά Λέοντος 6^ου του Σοφού παρουσιάζονται στη συνέχεια, με παράθεσή τους στο πρωτότυπο κείμενο, και, σε νεοελληνική μεταγραφή μαζί με τις αντίστοιχες Ευαγγελικές Περικοπές. Ώστε να βοηθηθούν και οι πιο απλοί να καταλάβουν κάτι, να πάρουν έστω μια ιδέα του : Τι υπέροχους υμνογραφικούς θησαυρούς διαθέτει η Ορθόδοξη λατρευτική πράξη ! Άγνωστους όμως δυστυχώς στους πολλούς ! Και γιατί ψάλλονται στην πρωινή Ακολουθία, τον Όρθρο με παρόντες συνήθως λίγους πιστούς, και γιατί η κακόηχη συχνά ψαλτική τους εκτέλεση επικαλύπτει το υψηλό νόημα και πνεύμα τους. 

ΕΩΘΙΝΟ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ  ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ  2^Ο

   Το αρχαίο κείμενο.  «Μετὰ μύρων προσελθούσαις, ταῖς περὶ τὴν Μαριὰμ γυναιξὶ, καὶ διαπορουμὲναις, πῶς ἒσται αὐταῖς τυχεῖν τοῦ ἐφετοῦ, ὡράθη ὁ λίθος μετῃρμένος, καὶ θεῖος Νεανίας, καταστέλλων τὸν θόρυβον αὐτῶν τῆς ψυχῆς· Ἠγέρθη γάρ φήσιν, Ἰησοῦς ὁ Κύριος· διὸ κηρὐξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ Μαθηταῖς, εἰς τὴν Γαλιλαίαν δραμεῖν, καὶ ὂψεσθε αὐτόν, ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ὡς ζωοδότην καὶ Κύριον».

 Νεοελληνική Μεταγραφή : «Οδεύοντας προς το μνήμα με τα μύρα τους οι γυναίκες της Μαριάμ, απορούσαν, αναλογίζονταν, κι έλεγαν, «αν ή πώς θα ευλογηθούν να πετύχουν αυτό το βαθιά μέσα τους ποθούμενο !» Όταν, έκπληκτες ευχάριστα θωρούν πως έχει μετακινηθεί η πέτρα που έκλεινε την είσοδο ! Έτι δε, θείος Νεανίας να τις συναντά και να καταλαγιάζει την ψυχική τους έκπληξη και ταραχή : «Αναστήθηκε, τις λέει περιχαρής, ο Ιησούς ο Κύριος ! Γι αυτό, πηγαίνετε να το κηρύξετε στους κήρυκες Αυτού μαθητές. Και να τρέξουν, πείτε τους στη Γαλιλαία ταχύ. Εκεί θα δείτε Αυτόν Αναστημένο από τους νεκρούς, ως Ζωοδότη και Κύριο» ! 

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, 16,1-8. «Όταν πέρασε το Σάββατο, η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Σαλώμη, αγόρασαν αρώματα για να πάνε να αλείψουν το σώμα του Ιησού. Ήρθαν στο μνήμα πολύ πρωί την επομένη του Σαββάτου, μόλις που ανέτειλε ο ήλιος. Κι έλεγαν μεταξύ τους: «Ποιος θα μας κυλήσει την πέτρα στην είσοδο του μνήματος;» Γιατί ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Μόλις όμως κοίταξαν προς τα κει παρατήρησαν ότι η πέτρα είχε κυλήσει από τον τόπο της.

     Μόλις μπήκαν στο μνήμα είδαν έναν Νεανία με λευκή στολή να κάθεται στα δεξιά και τρόμαξαν. Αυτός όμως τους είπε. «Μην τρομάζετε. Ψάχνετε για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, το σταυρωμένο, Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Να το μέρος που τον είχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα να το πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο: Πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία και σας περιμένει, εκεί θα τον δείτε, όπως σας είπε». Οι γυναίκες βγήκαν κι έφυγαν από το μνήμα γεμάτες τρόμο και δέος. Δεν είπαν όμως τίποτα σε κανέναν, γιατί ήταν φοβισμένες».    

ΕΩΘΙΝΟ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ  ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ  3^ο

    Το αρχαίο κείμενο. «Τῆς  Μαγδαληνῆς Μαρίας, τὴν τοῦ Σωτῆρος εὐαγγελιζομένης, ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν, καὶ ἐμφάνειαν, διαπιστοῦντες οἱ Μαθηταί, ὠνειδίζοντο τὸ τῆς καρδίας σκληρόν· ἀλλὰ τοῖς σημείοις καθοπλισθέντες καὶ θαύμασι, πρὸς τὸ κήρυγμα ἀπεστέλλοντο. Καὶ σύ μέν Κύριε, πρὸς τὸν ἀρχίφωτον ἀνελήφθης Πατέρα· οἱ δὲ ἐκήρυττον πανταχοῦ τὸν λόγον, τοῖς θαύμασι πιστούμενοι. Διὸ οἱ φωτισθέντες δι’ αὐτῶν, δοξάζομέν σου, τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν, φιλάνθρωπε Κύριε».

 Νεοελληνική Μεταγραφή : «Στη Μαγδαληνή Μαρία που ευαγγελιζόταν την εκ νεκρών Ανάσταση του Σωτήρα, και την εμφάνιση σ’ αυτήν, έδειξαν άκαμπτη δυσπιστία οι Μαθητές. Διό και, επιπλήχθηκαν γι αυτή τους τη σκληρή καρδιά. Μετά όμως που η Χάρη τους όπλισε με θαυμαστά σημάδια και θαύματα, ανοίχτηκαν στο κήρυγμα ως είχαν εντολή. Τότε, Εσύ Κύριε αναλήφθηκες στην Πάμφωτη Πηγή της ζωής, τον Πατέρα, κι αυτοί κήρυτταν παντού Εσένα, την Αλήθεια, και την πιστοποιούσαν με θαύματα που Χάρη σου επιδαψίλευε. Γι αυτό κι εμείς, φωτισμένοι απ’ αυτούς, δοξάζουμε την από τους νεκρούς Ανάστασή σου, Φιλάνθρωπε Κύριε».

     Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο 16,9-20. «Μετά την Ανάστασή του ο Ιησούς, το πρωί της Κυριακής, εμφανίστηκε πρώτα στη Μαρία τη Μαγδαληνή, την οποία είχε θεραπεύσει από εφτά δαιμόνια. Εκείνη πήγε και το είπε στους μαθητές που ήταν λυπημένοι κι έκλαιγαν. Αυτοί όμως όταν άκουσαν ότι ο Ιησούς ζει και τον είδε η Μαρία δεν την πίστεψαν.

     Κατόπιν ο Ιησούς εμφανίστηκε σε δύο από αυτούς καθώς περπατούσαν και πήγαιναν έξω στα χωράφια. Εκείνοι πήγαν και τα διηγήθηκαν στους υπόλοιπους, αλλά ούτε κι αυτούς τους πίστεψαν.

     Τέλος ο Ιησούς εμφανίστηκε στους έντεκα μαθητές καθώς έτρωγαν, και τους επέπληξε γιατί αμφέβαλαν και επέμεναν να μην πιστεύουν αυτούς που τον είδαν Αναστημένο. Μετά τους είπε. «Πορευθείτε σ’ ολόκληρο τον κόσμο και διακηρύξτε το χαρμόσυνο μήνυμα σε όλη την κτίση. Όποιος πιστέψει και  βαπτισθεί θα σωθεί, όποιος δεν πιστέψει θα καταδικαστεί. Να και τα θαύματα που θα κάνουν όσοι πιστέψουν. Με την επίκληση το ονόματός μου θα διώχνουν δαιμόνια, θα μιλούν νέες γλώσσες, κι αν παίρνουν φίδια στα χέρια τους ή πίνουν κάτι δηλητηριώδες δε θα παθαίνουν τίποτε. Θα βάζουν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και θα τους θεραπεύουν. Αφού τους είπε αυτά ο Κύριος, αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Οι μαθητές τότε έφυγαν και έφεραν το χριστιανικό μήνυμα παντού. Κι ο Κύριος συνεργούσε μαζί τους κι επιβεβαίωνε το κήρυγμά τους με τα θαύματα που το συνόδευαν». 

ΕΩΘΙΝΟ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ  ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ  4^ο

Το αρχαίο κείμενο.  «Ὂρθρος ἦν βαθύς, καὶ αἱ Γυναῖκες ἦλθον ἐπί τὸ μνῆμά σου Χριστέ· ἀλλὰ τὸ σῶμα οὐχ εὑρέθη, τὸ ποθούμενον αὐταῖς· διὸ ἀπορουμέναις, οἱ ταῖς ἀστραπτούσαις ἐσθήσεσιν ἐπιστάντες, Τί τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν ζητεῖτε; ἒλεγον· Ἠγέρθη ὡς προεῖπε· τί ἀμνημονεῖτε τῶν ρημάτων αὐτοῦ; Οἷς πεισθεῖσαι, τὰ ὁραθέντα ἐκήρυττον· ἀλλ’ ἐδόκει λῆρος τὰ εὐαγγέλια· οὓτως ἦσαν ἒτι νωθεῖς οἱ Μαθηταί· ἀλλ’ ὁ Πέτρος ἒδραμε, καὶ ἰδὼν ἐδόξασέ σου, πρὸς ἑαυτὸν τὰ θαυμάσια».

Νεοελληνική Μεταγραφή :  «Βαθιά χαράματα κι οι γυναίκες ήρθαν Χριστέ στο μνήμα σου. Όμως το ποθούμενο άγιο Σώμα σου δε βρήκαν. Κι έμειναν απορημένες, και κατάπληκτες ακούγοντας αστραφτερά φορεμένους απεσταλμένους να τις λένε ελεγκτικά. «Γιατί αναζητείτε τον Ζώντα μέσα στους νεκρούς; Αναστήθηκε ως το προείπε ! Πώς ή γιατί τα λόγια του λησμονείτε;» Σ’ εκείνους, λοιπόν, πείστηκαν, και ακριβώς αυτά που είδαν διακήρυτταν. Αλλά θεωρήθηκαν γυναικεία παραληρήματα αυτά «τα χαράς Ευαγγέλιά τους». Τόσο βραδύνοες και δύσπιστοι ήταν ακόμα οι μαθητές ! Ο Πέτρος όμως έτρεξε, είδε, και με όλη την καρδιά του δόξασε τα θαυμαστά γεγονότα».

Κατά Λουκά Ευαγγέλιο 24.1-12  «Την επόμενη μέρα μετά το Σάββατο, από τα βαθιά χαράματα, ήρθαν οι γυναίκες στο μνήμα με τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει. Μαζί τους ήταν και μερικές άλλες. Βρήκαν τότε την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα, και όταν μπήκαν σ’ αυτό, δε βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Καθώς απορούσαν γι αυτό, φάνηκαν μπροστά τους δυο άντρες με αστραφτερές στολές. Κι ενώ αυτές κατατρομαγμένες είχαν το πρόσωπό τους σκυμμένο στη γη, τις ρώτησαν. «Τι ζητάτε το ζωντανό μέσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, Αναστήθηκε, θυμηθείτε τι σας είχε πει, όταν ακόμα ήταν στην Γαλιλαία. Σας είπε ότι ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί στα χέρια των εχθρών του Θεού, να σταυρωθεί και την τρίτη μέρα να αναστηθεί», θυμήθηκαν τότε τα λόγια του.

     Επέστρεψαν, λοιπόν, απ’ το μνήμα και τα ανάγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα μαθητές και σε όλους τους άλλους. Αυτές που έλεγαν αυτά στους αποστόλους ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η Ιωάννα, η Μαρία  η μητέρα του Ιακώβου και οι υπόλοιπες που ήταν μαζί τους. Τα λόγια αυτά τους φάνηκαν φλυαρίες και δεν τις πίστευαν. Ο Πέτρος όμως σηκώθηκε κι έτρεξε στο μνήμα. Όταν έσκυψε είδε μέσα μόνο τα σάβανα και γύρισε στο σπίτι του γεμάτος απορία γι αυτό που είχε γίνει».

ΕΩΘΙΝΟ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ  ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ  7^ο

    Το αρχαίο κείμενο. «Ἰδοὺ, σκοτία καὶ πρωῒ, καὶ τί πρὸς τὸ μνημεῖον, Μαρία, ἕστηκας πολὺ σκότος ἔχουσα ταῖς φρεσίν; Ὑφ’ οὗ ποῦ τέθειται ζητεῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀλλ’ ὅρα τοὺς συντρέχοντας μαθητὰς,  πῶς τοῖς ὀθονίοις καὶ τῷ σουδαρίῳ τὴν ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο, καὶ ἀνεμνήσθησαν τῆς περὶ τούτου γραφῆς· μεθ’ ὧν καὶ δι’ ὧν  καὶ ἡμεῖς πιστεύσαντες ἀνυμνοῦμέν σε τὸν ζωοδότην Χριστόν.

     Νεοελληνική Μεταγραφή : «Για δες, βαθύ σκοτάδι, πολύ πρωί,  κι εσύ γιατί Μαρία έξω απ’ το μνήμα έχεις σταθεί, και είναι η καρδιά σου ακόμα πιο σκοτεινή; Και μες στην αγωνία ζητάς να μάθεις πού έχει ο Ιησούς αποτεθεί; Όμως για δες τους δυο που συντρέχουν μαθητές, κι από τα σάβανα και το κάλυμμα της κεφαλής συμπέραναν πως έχει Αναστηθεί, κι αναθυμήθηκαν το λόγο που κάνει γι αυτό η Γραφή ! Μαζί, λοιπόν, με αυτούς και από αυτούς έχοντας πιστέψει κι εμείς, ανυμνούμε Σε τον Ζωοδότη Χριστό και Κύριο».

Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο 20,1-10. «Την πρώτη μέρα μετά το Σάββατο, το πρωί, κι ενώ ήταν ακόμα σκοτεινά, έρχεται η Μαρία η Μαγδαληνή στο μνήμα και βλέπει την πέτρα μετατοπισμένη από την είσοδο του μνήματος. Τρέχει, λοιπόν, και πηγαίνει στο Σίμωνα Πέτρο και στον άλλο μαθητή που αγαπούσε ο Ιησούς και τους λέει : «Πήραν τον Κύριο από το μνήμα και δεν ξέρουμε πού τον έβαλαν». Βγήκαν τότε έξω ο Πέτρος κι ο άλλος μαθητής κι έρχονταν στο μνήμα. Έτρεχαν κι οι δυο μαζί. Ο άλλος μαθητής όμως έτρεξε γρηγορότερα από τον Πέτρο κι έφτασε πρώτος στο μνήμα. Σκύβει μέσα να δει και βλέπει τις πάνινες λουρίδες στο έδαφος, δεν μπήκε όμως μέσα. Έφτασε μετά κι ο Σίμων Πέτρος, που ερχόταν πίσω του και μπήκε μέσα στο μνήμα. Εκεί βλέπει στο έδαφος τις πάνινες λουρίδες και το σουδάριο με το οποίο είχαν δέσει το κεφάλι του Ιησού, να μην είναι μαζί με τις λουρίδες, αλλά σε μια μεριά τυλιγμένο χωριστά. Εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα κι ο άλλος μαθητής που είχε έρθει πρώτος στο μνήμα, τα είδε αυτά και πίστεψε. Γιατί ως τότε δεν είχαν καταλάβει τη Γραφή που λέει ότι σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού ο Μεσσίας θα ανασταινόταν από τους νεκρούς. Οι μαθητές έφυγαν τότε και γύρισαν πάλι στο σπίτι τους»

ΕΩΘΙΝΟ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ  ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ  8^ο

Το αρχαίο κείμενο.    «Τὰ τῆς Μαρίας δάκρυα οὐ μάτην χεῖται θερμῶς· ἰδοὺ γὰρ κατηξίωται καὶ διδαχῶν τῶν ἀγγέλων καὶ τῆς ὄψεως αὐτοῦ τοῦ Ἰησοῦ· ἀλλ’ ἔτι πρόσγεια φρονεῖ, οἷα γυνὴ ἀσθενής· διὸ καὶ ἀποπέμπεται μὴ προσψαῦσαί σοι, Χριστέ· ἀλλ’ ὅμως κήρυξ πέμπεται τοῖς σοῖς μαθηταῖς, οἷς εὐαγγέλια φέρουσα τὴν πρὸς τὸν πατρῷον κλῆρον ἄνοδον ἀπαγγέλλει σου· μεθ’ ἧς ἀξίωσον καὶ ἡμᾶς τῆς ἐμφανείας σου, δέσποτα κύριε».

  Νεοελληνική Μεταγραφή : «Δεν πήγαν χαμένα τα θερμά δάκρυα της Μαρίας ! Γιατί, και αγγελικές διδαχές αξιώθηκε να δεχτεί, και με τον Ιησού πρόσωπο με πρόσωπο να συναντηθεί ! Πλην γήινα ακόμα σκέπτεται ως γυναίκα και φρονεί, γι αυτό και αποτρέπεται. «Μη με αγγίζεις», της λες Χριστέ ! Συνάμα όμως κήρυκας στους μαθητές σου στέλνεται, το χαρμόσυνο άγγελμα κομίζοντας, την άνοδό σου στον πλούτο της πατρικής Αγάπης αναγγέλλοντας. Μαζί της αξίωσε κι εμάς της εμφάνισης και παρουσίας σου Δέσποτα Κύριε». 

Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο 20.11-18 «Η Μαρία όμως στεκόταν έξω, στο μνήμα κοντά κι έκλαιγε. Και σκύβει να δει μέσα στο μνήμα και βλέπει δυο αγγέλους ντυμένους στα λευκά να κάθονται εκεί που βρισκόταν το σώμα του Ιησού, ο ένας προς το μέρος της κεφαλής, κι ο άλλος προς το μέρος των ποδιών. Και της λένε τότε εκείνοι. «Γυναίκα, γιατί κλαις;» «Πήραν τον Κύριό μου», τους λέει αυτή, «και δεν ξέρω πού τον έβαλαν».Καθώς έλεγε αυτά, γυρίζει προς τα πίσω και βλέπει τον Ιησού να στέκει όρθιος, δεν κατάλαβε όμως πως ήταν ο Ιησούς. Της λέει τότε εκείνος. «Γυναίκα γιατί κλαις; Ποιον ζητάς;» Εκείνη νόμισε πως ήταν ο κηπουρός και του λέει: «Κύριε, αν τον πήρες εσύ, πες μου που τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω από κει.» Της λέει ο Ιησούς. «Μαρία!». Εκείνη γυρίζει και του λέει. «Ραββουνί»-Δάσκαλε». «Μη με αγγίζεις», της λέει ο Ιησούς, «γιατί δεν ανέβηκα ακόμα στον Πατέρα, πήγαινε όμως στους αδελφούς μου και να τους πεις: «Ανεβαίνω σ’ εκείνον που είναι δικός μου και δικός σας Πατέρας , δικός μου και δικός σας Θεός». Πηγαίνει τότε η Μαρία η Μαγδαληνή στους μαθητές και τους αναγγέλλει. «Είδα τον Κύριο !». Και διηγήθηκε αυτά που της είχε πει».

******   ***   ******

       Ούτε λόγο, ούτε λέξη άλλη εδώ. Κλείνω με απλή παράθεση στο αρχαίο έτερου ιδιόμελου στιχηρού από τον υμνογραφικό πλούτο Λέοντος Στ’ του βασιλιά. Είναι όλα κι απ’ τον πιο απλό τόσο κατανοητά. 

     «Εις το μνήμα σε επεζήτησεν, ελθούσα τη μιά των Σαββάτων, Μαρία η Μαγδαληνή. Μη ευρούσα δε ωλοφύρετο, κλαυθμώ βοώσα. Οίμοι! Σωτήρ μου, πώς εκλάπης πάντων Βασιλεύ;»

     Κι ουρανός άκουσε, κι έστειλε δυο και ρώτησε : «Ζεύγος δε ζωηφόρων Αγγέλων ένδοθεν του μνημείου εβόα· Τί κλαίεις, ω γύναι; Κλαίω, φησίν, ότι ήραν τον Κύριόν μου του τάφου, και ουκ οίδα πού έθηκαν αυτόν.»

    Δεν απάντησαν τίποτα, κοντοστάθηκαν. Η Μαγδαληνη γύρισε πίσω και είδε, και αναγνώρισε, αναφώνησε, ομολόγησε !

       «Αυτή δε στραφείσα οπίσω, ως κατείδε σε, ευθέως εβόα· Ο Κύριός μου και ο Θεός μου, δόξα σοι.»

      Ευχή για όλους το τελευταίο αυτό. Μακάρι να δούμε, να αναγνωρίσουμε, να ομολογήσουμε τον Αναστημένο Χριστό που δεν παύει να περιτριγυρίζει με Αγάπη τον κάθε δικό του κοντινό ή μακρινό.

                          Αθανάσιος Κοτταδάκης