Από το «δεν πειράζει παιδί μου» στη… NASA - Υπ.

 

Από το «δεν πειράζει παιδί μου» στη… NASA:

Οι Πανελλήνιες του feed μας

Ψάχνω εκείνους που πριν λίγες εβδομάδες ανέβαζαν το γνωστό, γεμάτο κατανόηση quote που κατέκλυσε το διαδίκτυο και απευθυνόταν στα παιδιά που έδιναν Πανελλήνιες: "Η ζωή σας δεν κρίνεται από μια κόλλα χαρτί. Ένας βαθμός δεν λέει ποιοι είστε".

Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα και η θεωρία πήγε περίπατο. Το σύμπαν ολόκληρο αποφάσισε να ακυρώσει τον εαυτό του μέσα σε λίγες ώρες:

Οι εφημερίδες (επαρχιακές κυρίως) έβγαλαν ήδη πρωτοσέλιδα με φωτογραφίες των επιτυχόντων, λες και εξαρθρώθηκε σπείρα ή λες και μιλάμε για τους επόμενους νομπελίστες.

Οι τοπικοί άρχοντες σπεύδουν να βγάλουν επίσημες, βαρύγδουπες δηλώσεις συγχαρητηρίων, λες και οι επιτυχόντες έφεραν το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι μαμάδες έχουν γεμίσει το feed μας με screenshot από την πλατφόρμα των αποτελεσμάτων, λες και το βλαστάρι τους προσλήφθηκε απευθείας στη... NASA.

Τελικά η ζωή όντως δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες... εκτός βέβαια αν το παιδί σου περάσει στην Ιατρική ή τη Νομική!

Διάβασα κάπου:

Όλοι εσείς οι γονείς που γράφετε δημόσια "συγχαρητήρια" στο παιδί σας που βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο, αλήθεια, δεν μιλιέστε μεταξύ σας; Ή μήπως πρέπει να του έρθει notification στο κινητό για να καταλάβει ότι είστε περήφανοι;

Η άλλη πλευρά της οθόνης

Μέσα σε όλο αυτό το ψηφιακό πανηγύρι, την έκσταση των likes και την ανάγκη για κοινωνική επίδειξη, σκέφτεται κανείς τα παιδιά που δεν είδαν το όνομά τους στην πλατφόρμα; Αυτά τα παιδιά που πριν λίγες εβδομάδες διάβαζαν ότι «η ζωή δεν κρίνεται εδώ», και σήμερα βλέπουν τους ίδιους ανθρώπους να αποθεώνουν την επιτυχία σαν να είναι το μοναδικό εισιτήριο για την ευτυχία.

Η υποκρισία μας κάνει θόρυβο. Και ο θόρυβος αυτός, στα αυτιά ενός παιδιού που νιώθει ότι απέτυχε, ακούγεται εκκωφαντικός. Ας χαρούμε για όσους τα κατάφεραν, αλλά ας μην ακυρώνουμε με την υπερβολή μας εκείνα τα λόγια που γράφαμε πριν λίγο καιρό. Γιατί εκείνα τα λόγια, σήμερα έχουν μεγαλύτερη αξία από ποτέ.

Υπ.