Ξεχασμένα στορήματα - Β. Χαραλάμπους

 

Ξεχασμένα στορήματα

(Β. Χαραλάμπους)

____________

Δισταχτικά ξεφυλλίζω ξεχασμένα στορήματα
από την ατέρμονη εκείνη της Άγαρ νυχτιά
κι ας αντηχεί στις χαράδρες του Πενταδάκτυλου
το επιμύθιο από κείνο τον ορυμαγδό.
Με το πρώτο λιόβγαλμα τ’ αγριομάζωμα
των διαπορούντων μοναστών τ’ Άη Παντελεήμονα.
Σαμάρια, χαλινούς και μάστιγας
για τούτη την παραπανήσια αγάπη
στον Πανοικτίρμονα Λόγο
συρόμενοι στης Μύτρου το λιθόστρωτο
και το βλέμμα πεισματικά στη γη να μην έχουν
που μ’ αίμα ποτίζανε
αλλά μοναχά στον ουρανό.
Δεν έπαψε των ασκητών το δοξολόγημα
μηδέ τ΄ Αγαρηνού η παραπανήσια μάνητα.
Κι από το βυζαντινομονάστηρο
ο ανάργυρος Μεγαλομάρτυς
προσκαρτερούσε στις βυζαντινές τοξοστοιχίες
παρεμπρός στα αδειανά κελλία 
ετούτους τους μάρτυρες καλογέρους.
Κι ετούτο το μαρτύριο «άλλω τρόπω»
αδιάκοπα κανοναρχούσε το δοξολόγημα.
 
*Το ιστορικό τούτο γεγονός μαρτυρείται από τον Pouqueville στο βιβλίο του « Histore de la Regeneration de la Grece»