Οι κήλες μου έχουν ρημάξει την πλάτη. 18 ώρες
ταξίδι φάνταζαν μαρτύριο. Απλά ελπίζοντας ότι το αφρικανικό κλίμα θα τα γιανει
όλα.
Πρώτη κιόλας μέρα γεμάτη αντιφάσεις. Μια μέρα που
χωρα μέσα της ολόκληρη τη ζωή.
Σταθηκαμε μπροστά σε δύο πόρτες. Η μία οδηγούσε προς την αιωνιότητα. Η άλλη άνοιγε στο μέλλον.
Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου της Τολιάρας. Ελάχιστα έχουν βελτιωθεί από την τελευταία φορά που βρέθηκα εδώ. Πρόσωπα κουρασμένα, μάτια που είχαν πει σχεδόν όλα όσα μπορούσαν να πουν, χέρια που κρατούσαν με όση δύναμη απέμενε το δώρο της ζωής.
Κι από την άλλη, λίγο αργότερα η αποφοίτηση των
μαθητών της Γ' Λυκείου του Ορθόδοξου Σχολείου μας. Νέα πρόσωπα, γεμάτα όνειρα,
προσδοκίες και ελπίδα. Παιδιά που κρατούσαν στα χέρια τους ένα απολυτήριο, το
εισιτήριο τους για ένα καινούργιο ταξίδι.
Λυκόφως και αυγή μέσα σε λίγες ώρες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου