Ιεροδιάκονος Γερμανός Οδυσσ. Κουρκούτας

Ιεροδιάκονος Γερμανός Οδυσσ. Κουρκούτας (1942-1966)

 
60 έτη από την εκδημία ενός Ηλείου Ιερωμένου

Συμπληρώθηκαν αυτόν τον Αύγουστο 60 έτη από την εκδημία ενός νέου Ηλείου. Τον Αύγουστο του 1966, σε ηλικία μόλις 24 ετών, έφυγε από την ζωή ένας νέος ιερωμένος και επιστήμων της Ηλείας, ο Ιεροδιάκονος Γερμανός Οδυσ. Κουρκούτας. Έφυγε από την ζωή, μετά από σύντομη περιπέτεια της υγείας του στην Φρανκφούρτη, της  Δυτ. Γερμανίας.
ΑΠΟ ΤΟ ΓΟΥΜΕΡΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΗ.  Υπήρξε (με το κοσμικό του όνομα Γεώργιος) υιός του ιερέως Οδυσσέως (επί 35 έτη εφημερίου Γουμέρου, εκεί όπου γεννήθηκε ο μικρός Γιώργος το 1942) και της πρεσβυτέρας  Μαρίας και είχε άλλα 5 αδέλφια (την Χριστίνα, την Ελευθερία, τον Διονύσιο, την Ουρανία -θανούσα προ ολίγων ετών- και την Παναγιώτα). Βρισκόταν στην Γερμανία από τον Ιούλιο του 1966 με βάση ένα πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχε και η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, με φοιτητές από πολλά μέρη της Ευρώπης, για να ενισχύσουν αυτοί την παρουσία και το έργο των εκεί ευρισκομένων Μεταναστών Εργατών.  
Από τις 9 Ιουλίου μέχρι τις 20 Αυγούστου 1966 θα βρισκόταν σε Κατασκήνωση στην Φρανκφούρτη της Δυτικής  Γερμανίας που λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Στις Κατασκηνώσεις αυτές, όπως είχε εξαγγελθεί από το πρόγραμμα του Π.Σ.Ε., ελάμβαναν μέρος νέοι από όλες τις χριστιανικές χώρες, με σκοπό την αλληλογνωριμία και εκτίμηση, αλλά και την συζήτηση διαφόρων προβλημάτων της σημερινής νεότητας και των εργατών που εργάζονταν σε ξένες χώρες. Η Κατασκήνωση θα διαρκούσε 40 ημέρες.
Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 1966. Ο Γερμανός Κουρκούτας, άριστος Πτυχιούχος Θεολογίας και γνώστης της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσης (αυτοδίδακτος), βοηθούσε  στο πρόγραμμα, εργαζόταν τις ημέρες εκεί σε εργαστήριο υποδημάτων και το απόγευμα συζητούσε με νέους του Προγράμματος και εργάτες μετανάστες στην  Γερμανία, με αναφορά στα προβλήματά τους και τις απαντήσεις που δίνει το Ευαγγέλιο και η ανθρώπινη αλληλεγγύη. Ήταν ο μόνος ιερωμένος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κατασκήνωση. Ωστόσο στο τέλος Ιουλίου έπαθε επεισόδιο εγκεφαλικό σε σημείο όπου υπήρχε παιδικό τραύμα και δεν είχε προσεχθεί παλαιότερα. Το τυχαίο αυτό περιστατικό οδήγησε σε ολιγοήμερη νοσηλεία στο Νοσοκομείο Ζεκς της Φρανκφούρτης, με αιμάτωμα του εγκεφάλου σε κρίσιμη κατάσταση. Η κατάσταση επιδεινωνόταν καθημερινά και ο νέος Ιεροδιάκονος, παρά τις προσπάθειες των ιατρών, κατέληξε στις 8.20 μμ, την Κυριακή 14 Αυγούστου 1966. Η σορός του μεταφέρθηκε μετά από μέρες στην Ελλάδα.  Στο Αεροδρόμιο Ελληνικού Αττικής υποδέχθηκε την σορό εκ μέρους της Ι. Μητροπόλεως Ηλείας ο τότε Αρχιμανδρίτης Γερμανός Παρασκευόπουλος (ο μετέπειτα Μητροπολίτης), και μεταφέρθηκε τελικά στην τότε ανδρώα  Ιερά Μονή Σκαφιδιάς Ηλείας, όπου ήταν εγγεγραμμένος ο εκλιπών ως ιερομόναχος. Ακολούθως η σορός διεκομίσθη στην οικογενειακή κατοικία στην Βιδιά Πύργου.
Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ. Η  εξόδιος ακολουθία τελέστηκε το Σάββατο 20 Αυγούστου με την συμμετοχή πολλών ιερωμένων και λαϊκών, με προεξάρχοντα τον Μητροπολίτη Γερμανό Α΄, (ο οποίος τον είχε χειροτονήσει  Ιεροδιάκονο στις 12 Μαΐου 1966, ανήμερα του Αγίου Γερμανού και μόλις 3 μήνες πριν, δίνοντάς του και το όνομα του). Όσοι τον γνώριζαν, τόνιζαν τον σεμνό και ενάρετο χαρακτήρα του. Κεντρικός ομιλητής στην εξόδιο ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου το πρωί του Σαββάτου εκείνου, όπως διαβάζουμε στην «Πατρίδα» Πύργου της 21^ης Αυγούστου 1966, ήταν ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης Αρχιμανδρίτης π. Γερμανός Παρασκευόπουλος, ο οποίος εξήρε τις αρετές και ιδιαιτέρως την θεοσέβεια του μεταστάντος, ενώ ανάμεσα στα άλλα κατετέθη στέφανος εκ μέρους του Π.Σ.Ε.
Όπως εγράφη χαρακτηριστικώς, «εις την κηδείαν παρέστησαν, εκτός των οικείων, πολλοί ιερείς και πλήθος λαού εκ της πόλεως μας και κοινοτήτων». Η ταφή έγινε στο Νεκροταφείο Αγίων Πάντων του Πύργου, ενώ πολλοί συμφοιτητές, φίλοι και συνεργάτες του αειμνήστου  Ιεροδιακόνου από όλην την Ελλάδα επεσκέφθησαν τον τάφο, άφησαν λίγα λουλούδια και αντάλλαξαν λόγια παρηγοριάς και ελπίδας με τους γονείς και τα αδέλφια του εκλιπόντος.
Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ. Ο εκλιπών υπήρξε ένα πρόσωπο με ακτινοβόλα επικοινωνία, δίψα για μάθηση  και διάθεση προσφοράς στον άνθρωπο και την κοινωνία, όπως έδειξε στα μόλις 24 έτη του περάσματος του στο διάβα  της ζωής. Η τοπική εκκλησία έχασε έναν καλό εργάτη.   Πρόσφατα ο γράφων βρήκε αρκετές δημοσιεύσεις του (ως μαθητού Γυμνασίου Αρρένων Πύργου!) στον τοπικό τύπο (εφημερίδα «Πατρίς»), με λογοτεχνικό περιεχόμενο. Με πίστη στον Θεό και την Εκκλησία και με αγάπη για την Μόρφωση και την Καλλιέργεια του ανθρωπίνου πνεύματος αποτέλεσε σημείο αναφοράς σε όσους τον γνώρισαν και με σεβασμό και εκτίμηση τον ανακαλούν μέχρι σήμερα στην μνήμη τους. 
 

Γεώργιος Διον. Κουρκούτας