«Θεός»... επουράνιος χωροφύλακας...! - π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 «Θεός»... επουράνιος χωροφύλακας...!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος γίναμε όλοι μέτοχοι, στην πράξη ή το περισσότερο στις οθόνες των τηλεοράσεων και στο ίντερνετ, ενός γεγονότος–θεάματος ατελείωτων ουρών από ανθρώπους έξω από αστυνομικά τμήματα!! Ανθρώπων που με ανεξάντλητη υπομονή για πολλές ώρες περίμεναν να φτάσουν στην πολυπόθητη θύρα... σωτηρίας του γραφείου εκδόσεως διαβατηρίων...!

Έβλεπε κάποιος την οφειοειδή σειρά να αργοσέρνεται και απορούσε πριν μάθει, και ξεκαρδιζόταν στα γέλια, όταν μάθαινε, τι περιμένουν με τόση... προσηλωτική υπομονή αυτοί οι συμπολίτες μας!

Μάθανε ότι περιμένουν να βγάλουν διαβατήριο, όχι επειδή σκεφτόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αλλά διότι μέχρι τις 31 Ιουλίου μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο με παραστατικό την παλαιά ταυτότητά τους! Και λοιπόν τι;... Από 1^ης Αυγούστου το δελτίο ταυτότητας έπρεπε απαραιτήτως να έχει τα νέα δεδομένα του προσωπικού αριθμού! Και λοιπόν;...

Κατ’ αυτούς αδιανόητο, διότι ο προσωπικός αριθμός σημαίνει ότι μας παρακολουθούν και ξέρουν ό,τι μας αφορά και ένας τεχνολογικός big brother κατευθύνει τις τύχες μας και ρυθμίζει τη ζωή μας. Σκοτεινά σχέδια εξυφαίνονται πίσω από την πλάτη μας (έτσι θεωρούν κάποιοι...) από χίλιες αδιαφανείς σκοπιμότητες που θα κάνουν δύσκολη τη ζωή μας. Τσιπάκια, barcode, εμβόλια, προσωπικός αριθμός, ερμηνεία ιστορικών συμβάντων, ένας πολυμέτωπος εχθρός μάς... επιτίθεται και πρέπει αν μη τι άλλο να τον υπεκφύγουμε (όπως τώρα βγάζοντας διαβατήριο με ταυτότητα χωρίς προσωπικό αριθμό) και φυσικά να τον πολεμήσουμε!!

Μέσα στο σύνολο των ανθρώπων που φοβούνται τέτοια ενδεχόμενα υπάρχουν δύο παρατάξεις εν μέρει αλληλοπεριχωρούμενες (σε κάποια θέματα) και όσον αφορά το στοχοθέσιο της αγωνίας, διαφορετικές. Υπάρχουν οι συζητούντες για κοινωνικοπολιτικές υποθέσεις και υπάρχουν (εντελώς απαράδεκτο) και χριστιανοί αγωνιούντες για "πνευματικά" θέματα βεβαίως, με κοινωνικές όμως και πολιτικές ίσως συνεπαγωγές. Όμως κυρίως με τον φόβο της άρνησης της πίστεως και του Θεού. Χριστιανοί που θεωρούν το barcode αριθμό του αντιχρίστου και τις διοικητικές ρυθμίσεις (τεχνικοί αριθμοί εξυπηρετήσεων) ως εκ του διαβόλου για παραπλάνηση και αποπλάνηση των ανθρώπων.

Η πρώτη ομάδα είναι υπόθεση κοινωνιολογική και δεν είναι αυτή που κυρίως μας αφορά. Η δεύτερη είναι ευτελισμός της πίστεως και θα προσπαθήσουμε να επεξηγήσουμε (γνωρίζοντας το αρχαίο: Οὐ μέ πείσης, κἄν μέ πείσης!!) όχι απλώς το αβάσιμο του φόβου αλλά και το βλάσφημο.

Ένα γενικό πλαίσιο στο οποίο συνυπάρχουν είναι χρήσιμο να μας είναι γνωστό. Πολλοί συγγραφείς έχουν με σοφία αποδομήσει το φαινόμενο και έχουν καταλήξει σε χρήσιμα και ωφέλιμα συμπεράσματα.

Γενικώς τέτοιας ποιότητας και περιεχομένου απόψεις θέλουν να "προσφέρουν" μια συνολική εξήγηση του κόσμου. Αποδίδουν τα συμβαίνοντα (πολύπλευρα και τραυματικά) σε δράση μυστικής ομάδας (ή ομάδων) που προσπαθούν να επιβληθούν. Κάτι τέτοιο «δίνει μια εξήγηση» στην αβεβαιότητα. Ένας τέτοιος λόγος "απαντά" στην "απορία" προσφέροντας αίτιον και ένοχον. Απροσδιόριστον βεβαίως, αλλά ψυχολογικά, σαφή ένοχον. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε τέτοιες συγχύσεις έχουν προμετωπίδα των εμμονών το: «Έχω δικαίωμα να αμφιβάλλω». Φυσικά και απαράβατα! Ο Αντρέ Ταγκίεφ (στο έργο του «Θεωρίες συνωμοσίας») υποστηρίζει ότι η αμφιβολία αυτή δεν οδηγεί ατυχώς σε κριτική έρευνα, αλλά σε άκριτη αποδοχή μιας εναλλακτικής αφήγησης που γίνεται... νέο δόγμα! Παρουσιάζουν έναν αόρατο σχεδόν δαιμονικό (οι χριστιανοί βεβαίως-βεβαίως εννοείται δαιμονικό...) εχθρό που κατευθύνει τα πάντα. Κάτι τέτοιο κάνει τον κόσμο κατανοήσιμο έστω και με λάθος και ψευδή τρόπο. Τα κοινωνικά δίκτυα επιταχύνουν την κυκλοφορία των αφηγήσεων και δημιουργούν κοινότητες που αλληλοεπιβεβαιώνονται!

Στην ιστορία αυτή υπάρχει ένα λογικό λάθος και μια κοινωνική και ψυχολογική έλξη προς... σκοτεινά παρασκήνια! Οι μάζες γίνονται δεκτικές σε αφηγήσεις που εξηγούν τα πάντα μέσω ενός κρυφού εχθρού. Φαντάζονται ότι έτσι δίνεται νόημα στο χάος! Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν είναι αποκλειστικά και μόνον ψυχική παθολογία και χαρακτηριστικό περιθωριακών ομάδων! Λειτουργεί συχνά ανεξαρτήτως του κοινωνικού status σαν «εκκοσμικευμένη θρησκεία».

Μέσα σ’ αυτό το συγκεχυμένο σύνολο, ατυχέστατα, οι σημερινοί χριστιανοί αντί φωτός, προζυμιού, και αλατιού, καταντούν να συμπαρατάσσονται με εκείνους που προάγουν όχι την... μετάνοια, αλλά τον τρόμο. Οι άνθρωποι που ζουν ως άθεοι ἐν τῷ κόσμῳ έχουν κάθε δικαιολογία! Οι χριστιανοί όμως; Τι τους αναγκάζει να αντιμετωπίζουν φοβικά τις εξωτερικές συνθήκες; Είναι δύσκολα τα πράγματα, λένε! (Αοριστολογία... ενισχυτική τέτοιων ανοησιών) Ναι! Λοιπόν; Δεν άκουσαν τον Κύριό τους να τους βεβαιοί ότι δεν πρέπει να φοβούνται; Ότι: Μείζων ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ. Δεν αφουγκράστηκαν με τα μέσα αυτιά το: Θαρσεῖτε ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον; Και για να διαβάσουμε αντίστροφα την σειρά, «δεν ξέρουν» ότι ο Χριστός είναι Κριτής του κόσμου – Σωτήρας του κόσμου – Δημιουργός του κόσμου;

Φυσικά η λέξη κόσμος δεν εννοεί την Δημιουργία, αλλά τον τρόπο ζωής μακριά από τον Θεό, με αλαζονεία και αυταπάτη επιθυμίας για παντοδυναμία, ιδιοτέλεια και βεβαίως αδικία.

Αθεολόγητοι χριστιανοί διαβάζουν (όπως οι χιλιαστές) την Αποκάλυψη κατά γράμμα και φαντάζονται μάχες πολέμους και εκστρατείες στη λογική του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και ενώ εμπαίζουν τους χιλιαστές για τις 144.000 σωζομένων, τρέμουν μπροστά στο 666 που μετέγραψαν αυθαιρέτως από το ελληνικό σύστημα αρίθμησης στο αραβικό, χωρίς καμία αντίρρηση... παρότι σφραγίδα!

Στρεβλή θεολογία από αιώνων έχει φτιάξει ψυχολογικές παρερμηνείες, «του φόβου του Θεού», «τῶν χειρῶν τοῦ Θεοῦ», «τοῦ Κριτοῦ τῆς τελευταίας ἡμέρας», με τις οποίες, ο Πατέρας του σπιτιού (Πάτερ ἡμῶν...) γίνεται αφεντικό, που θίγεται εύκολα και απαιτεί! Του οποίου αν παραβείς εντολή (τι λέει η λέξη σε τέτοιους χριστιανούς;) κινδυνεύεις όσο δεν φαντάζεσαι!

Μια θεολογία που δεν κατανοεί την υποσχόμενη αμοιβή ως προτρεπτικό έναυσμα σε κάποιους και φαντάζεται τη σχέση με τον Θεό σαν ένα "σχολικό" βαθμό, που έρχεται απ’ την παρακολούθηση της τάξης. Μια θεολογία που δεν βλέπει ότι ο Θεός δεν είναι μονάχα υπεράνω κάθε αδικίας αλλά και υπεράνω κάθε δικαιοσύνης. ότι... είναι καθαρή αγάπη! Υπάρχει στο Γολγοθά ένας άνθρωπος (που τα κατάστιχα του ήταν κατάμαυρα) και που μας φωνάζει ότι η σχέση με τον Θεό δεν είναι ένα είδος ηθικού ισολογισμού! Ότι δεν κινδυνεύουμε αν κάνουμε λάθος, αλλά αν ταυτιστούμε με το λάθος μας. Ότι ο Θεός δε μας την έχει "στημένη" για να μας αρπάξει, αλλά μας περιμένει δίνοντάς μας απεριόριστη ελευθερία (μέχρι να ξανάρθει "κρίνοντας" ζώντας και νεκρούς) «να ακούσουμε το χτύπημα Του στην πόρτα της ζωής–ψυχής μας να Του ανοίξουμε και τότε να μπει μέσα και να συνδειπνήσει» (Αποκ. 3, 20–22).

Η εικόνα–γνώμη που βγαίνει κατά έξω, από τρόμους για το 666, τον αντίχριστο γενικώς, τις ταυτότητες, τον προσωπικό αριθμό, ως θεολογία των "χριστιανών" είναι γελοιοποίηση του Χριστού και άγχος για ανοήτους χριστιανούς, που έχουν κάνει και παρουσιάσει τον Χριστό ως επουράνιο χωροφύλακα που αστυνομεύει τις ζωές «κατά πάντα καί διά πάντα». Ο Θεός δημιούργησε όντα πραγματικά ελεύθερα, διάφορα απ’ τον εαυτό Του, τα οποία μπορούν και ελεύθερα να Τον αγαπήσουν και να διαλέξουν να μείνουν μαζί Του, αλλά και να Τον αρνηθούν αποξενούμενα από Αυτόν για πάντα! Όχι επειδή τα έδιωξε Εκείνος για τυχόν παραβάσεις τους (Λουκ. 15,11· Ματθ. 21,28), αλλά γιατί εκείνα έφυγαν εξ επιλογής. Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο εθελότρεπτο.

Η σύγχυση για την ελευθερία του κόσμου, δημιουργεί ανασφάλειες ευθυνοφοβίες και λανθασμένες τοποθετήσεις. Ακόμη και σύγχρονος άγιος ασκητής «συναπήχθῃ τῇ υποκρίσει» ανοητολογούντος αμερικανοφερμένου μοναχού και ενώ σωστά αυτός ο ασκητής δίδασκε λέγοντας: «Όταν ο διάβολος οργώνει (τα κάνει άνω κάτω δηλαδή με την κακή εγωιστική χρήση της ελευθερίας) ο Θεός σπέρνει», (τον σπόρο της σοδειάς του δικοὐ Του κόσμου), στο τέλος ο ίδιος αυτός ασκητής, υπέγραψε αφελές αθεολόγητο σημείωμα για τους κινδύνους του 666, που τώρα το επικαλούνται πάντες οι αντιχριστολόγοι ως επιβεβαίωσή τους.

Καταλήγοντας: Το πρώτο ουσιαστικό βήμα για να πειστεί ο κόσμος για την ανωτερότητα της χριστιανικής πίστης, θα ήταν να αναλυθεί με κάθε σαφήνεια, ότι μια πίστη, που στηρίζεται σε τέτοιες θεολογικές απόψεις είναι ψεύτικη, όσο κι αν λέει «Κύριε, Κύριε». Είναι πολύ λίγο να χαρακτηρίζουμε μια τέτοια πίστη σαν παιδιάστικη ή πρωτόγονη, γιατί αυτό θα σήμαινε βέβαια, ότι κατά κάποιο τρόπο ανταποκρίνεται στην αλήθεια, έστω και σε πολύ πιο "εκλεπτυσμένη" ή "φωτισμένη" μορφή. Δεν πρόκειται όμως μόνο για το ότι ο γέροντας με τη λευκή γενειάδα στον ουρανό αποτελεί απλώς ένα μυθολογικό σύμβολο για το Άπειρο Πνεύμα, που βρίσκεται πίσω από κάθε αλήθεια και που είναι ένα Πρόσωπο γεμάτο έλεος, και κάθε άλλο παρά "φοβερό". Πολύ περισσότερο η νοοτροπία αυτή είναι ολόκληρη λανθασμένη και μια τέτοια ύπαρξη, αν υπήρχε τυχόν, θα ήταν ο διάβολος.

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος