«Ἐμπυρίζεται ὁ πτωχός…» - Κ.Π.

«Ἐμπυρίζεται ὁ πτωχός…»

Κ.Π.

                  «Ἐμπυρίζεται ὁ πτωχός». Καίγεται στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς ὁ φτωχός, καίγεται ἀπὸ τὴν ἀδικία ὅσων τόν ἀδικοῦν. Καίγεται ὅμως καὶ ἀπὸ τήν ἀγωνία, τὴν ἀπορία, τὸ παράπονο στὸν δίκαιο Θεό: Γιατί δὲν τιμωρεῖ, γιατί δὲν τιμωροῦνται οἱ κακοί, οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ…; Ἂν ὁ παντοδύναμος Θεὸς τιμωροῦσε ὑποδειγματικὰ τὸν κάθε κακὸ τὴν ὥρα πού διαπράττει τὴν κακία του, θὰ τολμοῦσε κανεὶς νὰ τὴν ἐπαναλάβει; Ἀλλὰ θὰ τολμοῦσαν καὶ ὅσοι ἔβλεπαν τὴν τιμωρία του; Τί ἱκανοποίηση αὐτὸ γιὰ ὅλους! Αὐτὴ τὴν ἀπορία τὴν ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος: Γιατί δὲν τιμωροῦνται… 

               Μᾶς ἀπαντᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:

Αὐτὸ εἶναι μέγιστο ἔργο τῆς Πρόνοιας τοῦ φιλάνθρωπου Θεοῦ.

• Ἂν τιμωροῦσε τοὺς κακοὺς καὶ εὐεργετοῦσε τοὺς ἀγαθούς, θὰ ἦταν περιττὴ ἡ Κρίση Του  στὴ Δευτέρα Παρουσία.
• Ἂν τιμωροῦνται οἱ κακοὶ καὶ ἀμείβονται οἱ ἀγαθοί, λένε μὲ ἱκανοποίηση οἱ ἄνθρωποι: Ὑπάρχει Θεός! Διαφορετικὰ σκανδαλίζεται ἡ πίστη τους.
• Ἂν ὅλοι ἀπολάμβαναν στὴ ζωὴ ὅ,τι τοὺς ἄξιζε, δὲν θὰ πίστευαν οὔτε θὰ νοσταλγοῦσαν τὴν Ἀνάστασή Του
  
• Ἂν ὁ Θεὸς τιμωροῦσε τοὺς κακοὺς γιὰ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, τότε τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ εἶχε ἐξαφανιστεῖ! π.χ. Ὅποιος ὀνόμασε τὸν ἀδελφό του μωρὸ, εἶναι ἔνοχος γιὰ τὴν γέεννα τοῦ πυρός. Ἔνοχος γιὰ τόσο… μικρὸ ἁμάρτημα; Τί θὰ γίνει μὲ τὰ μεγάλα…;
• Ἂν ὁ ἄνθρωπος ὁμολογήσει τὰ φανερὰ καὶ τὰ κρυφὰ κρίματά του, τότε φαίνεται πόσο πολύ τὸν ἀγαπάει ὁ Θεός, ἀφοῦ τὸν συγχωρεῖ καὶ δὲν τὸν καταστρέφει…
• Ἂν ὁ καθένας δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων, ποὺ εἶναι εὔκολο, ἀλλὰ μὲ τὰ δικά του, ποὺ εἶναι δύσκολο, τότε καταλαβαίνει τὴν παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει στὴ ζωή.
• Ἂν κάποιοι τιμωροῦνται εἴτε κακοὶ εἴτε ἐνάρετοι, νὰ δέχονται τὴν τιμωρία ὡς ἐπίσκεψη καὶ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νά βελτιωθοῦν. Ἔτσι ζοῦν μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι, ἀφοῦ τιμωρήθηκαν ἐδῶ, θὰ ἔχουν ἐλαφρότερη τιμωρία ἐκεῖ, στὴν αἰώνια ζωή.
• Ἂν κάποια θέματα εἶναι ἀνεξήγητα , δηλαδή εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἱκανότητα τῆς δικῆς μας σκέψης, ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴν ἀνεξιχνίαστη σοφία καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἂς προοδεύουμε στὴν ἐμπιστοσύνη στὸ ἅγιο θέλημά Του. π.χ. Ἕνας ἄνθρωπος ἄσχετος μὲ τὴν τέχνη, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλάβει. Ἴσως ἕνα μέρος ἀπό αὐτή. Ἔτσι καὶ ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ καὶ διάνοια εἶναι ἀδύνατον νὰ κατανοήσει τὸ μέγεθος τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.  

                  Ὅταν κάποτε ἔπεσε ἕνας πύργος καὶ καταπλάκωσε μερικοὺς ἀνθρώπους, εἶπε ὁ Κύριος: Τί νομίζετε, ὅτι μόνο ἐκεῖνοι ἦταν ἁμαρτωλοί; Ὄχι. Ἀλλὰ ἂν δὲν μετανοήσετε, θὰ πάθετε καὶ ἐσεῖς τὰ ἴδια. Γιὰ αὐτὸ ἐπωφεληθεῖτε ἀπὸ τὴν τιμωρία ἐκείνων καὶ γίνετε ἕτοιμοι γιὰ μετάνοια. «Θαυμαστὴ ἡ ἀνοχή Σου, Κύριε!».

                       Μέσα ἀπό τὴν ἀπέραντη, ἀσύλληπτη παιδαγωγικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πηγάζει ἡ φιλανθρωπία, ἡ ἐπιείκεια, ἡ ἀνοχή, ἡ μακροθυμία, ἡ ἀνεξικακία Του. Πλούσια  τὰ ἐλέη Του. Πολυέλεος ὁ Κύριος ὁ Θεός μας! Ἂς Τόν ἐμπιστευτοῦμε ἀπόλυτα καὶ ἂς Τόν ἀφήσουμε νὰ μᾶς παιδαγωγεῖ, νὰ τιμωρεῖ ἢ νὰ ἀμείβει, σύμφωνα μὲ τὸ δικό Του ἅγιο σχέδιο, τὴν τέλεια ἀγάπη. Εἶναι λογικὸ νὰ «ἐμπυρίζεται ὁ πτωχὸς» ὅταν ἀδικεῖται. Ἀλλὰ ἂς κάνει ὑπομονὴ στὴ θεία Πρόνοια. Κάτι ἁγιότερο τοῦ ἑτοιμάζει Ἐκεῖνος.  Δύσκολο ἀλλὰ ἡρωικό!

                          Καὶ μία παρατήρηση: Ὅταν,ἄνθρωπέ μου «ἐμπυρίζεσαι», καίγεσαι στὴν ἀγωνία, γιατί ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ τοὺς κακούς, ἀνάμεσα στοὺς κακοὺς βάζεις καὶ τὸν ἑαυτό σου; Θὰ ἤθελες νὰ τιμωρεῖσαι κάθε φορά πού ἁμαρτάνεις; Θὰ τὸ ἄντεχες; Βλέπεις πόσο σὲ ἀγαπάει ὁ Θεός; Λοιπὸν νὰ ἀγαπᾶς καὶ ἐσὺ ὅλους τούς ἀτιμώρητους. Ἔχει τὴν ἔγνοια τους Ἐκεῖνος καὶ μὴν ἀνακατεύεσαι στὰ σχέδιά Του. Κάνε τὸν πνευματικό σου ἀγώνα, χωρὶς νὰ ἐμπυρίζεσαι ἀπὸ ἀγωνία. Ξέρει ὁ Θεός καί  δέν κάνει λάθη! Εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός.

Σᾶς εὐχαριστοῦμε.

«Κ.Π.»