Σαν σήμερα στις έξι Οκτωβρίου 2013
εκοιμήθη σε ηλικία 64 ετών,ο πολυτάλαντος και προικισμένος με πολλά χαρίσματα
από τον Θεό, Απόστολος Παπαχρήστος, ο κατά σάρκα αδελφός του Μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλοακαρνανίας
Κοσμά.
Άφησε ανεξίτηλο το περασμά του στην Ελλάδα και το
εξωτερικό, μέσα από έργα αγάπης και προσφοράς στον συνάνθρωπο. Διακόνησε ως
πρωτοψάλτης για πολλά χρόνια το ιερό αναλόγιο, δίδαξε σε πολλούς νέους την
βυζαντινή μουσική, συνέγραψε Ιερές Ακολουθίες Αγίων και παρακλητικούς κανόνες
στην Υπεραγία Θεοτόκο. Βοήθησε τα μέγιστα στην εξωτερική ιεραποστολή και παντί
τρόπω βρισκόταν κοντά σε κάθε αναγκεμένο άνθρωπο. Περιόδευε τα ορεινά χωριά της
Μητρόπολης Αιτωλοακαρνανίας, ηγούμενος ομάδας ιεροψαλτών και μαζί με τον τότε
Αρχιμανδρίτη Κοσμά Παπαχρήστο, τελούσαν την θ. Λειτουργία των προηγιασμένων
Δώρων.
Αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μεγάλης Χώρας, μαζί
με τούς γονείς του Ευστράτιο Ιερέα και Θεοδοσία πρεσβυτέρα καθώς και την αδελφή
του Ελένη.
Ενδεικτικά παραθέτουμε απόσπασμα από την τελευταία επιστολή που έλαβε ο ίδιος, όπου ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ιερομόναχος Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, αποδεικνύει την προσφορά και το ορθόδοξο ήθος του κεκοιμημένου:
«Φίλτατε και μουσικολογιώτατε αδελφέ εν Χριστώ Κύριε Απόστολε
Πώς να μην χαίρω, όταν έργοις βλέπω να συνεχίζετε
δοξολογούν τον Κύριόν μας και τους χορούς των Αγίων Του, όχι μόνον στα της
γλυκυτάτης και μυσταγωγικής ψαλμωδίας Σας, αλλά και διά της συγγραφής και
συνθέσεως υμνογραφημάτων, αντικατοπτριζόντων την βαθειάν ευλάβειαν, φιλοθεΐαν
και φιλαγιότητά Σας;
Δοξάζω τον Πανάγαθον Κύριον διότι Σας εγνώρισα ήδη
από το 1978, όταν συναγρυπνήσαμεν του αγίου Νικολάου εις του Σταυρονικήτα,
παρόντος και του μακαριστού Γέροντος Παϊσίου, ο οποίος τόσον Σας αγαπούσε, όπως
και τον αείποτε χειραγωγόν Σας, τον θυσιαστικόν αυτάδελφον και ήδη άγιον
Ποιμενάρχην της Γενετείρας Σας Σεβασμιώτατον Κοσμάν – όνομα και πράγμα.
Μετά τα ανωτέρω προοιμιακά έρχομαι εις το κυρίως
θέμα, την προσφάτως γραφείσαν και σταλείσαν μοι θαυμασίαν ακολουθίαν, της
οποίας το περιεχόμενον και η θεολογική αρτιότης και με κατέπληξεν, αλλά και
βαθύτατα με συνεκίνησεν, ώστε να διακηρύξω νοερώς – πλην μεγαλοφώνως το
ψαλμικόν «Κύριος σοφοί τυφλούς» – πεφωτισμένους διά του μυστικού και αϊδίου
φωτός του Παναγίου Πνεύματος.
… Σας ασπάζομαι φιλήματι αγίω και εν αναμονή μιας
νέας προσωπικής συναντήσεώς μας, διατελώ ελάχιστος αδελφός Σας εν Χριστώ,
Ιερομόναχος Αθανάσιος (Σιμωνοπετρίτης)
Χαίροις μάκαρ Απόστολε και αίνει τον γλυκύτατον
Χριστόν μας!»
Πηγή: Συνείδηση


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου