Το 1995, στο Τενεσί των Ηνωμένων Πολιτειών, η 18χρονη τότε Κρίστα Πάικ
(Christa Gail Pike) συμμετείχε στη
δολοφονία της 19χρονης Κόλιν Σλέμερ (Colleen Slemmer). Μαζί της ήταν
και ο τότε σύντροφός της, Τάνταριλ Σιπ (Tadaryl Shipp).
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που μοιάζει σχεδόν
απίστευτη:
Η Πάικ ήταν 18 ετών. Ο Σιπ ήταν 17.
Μία μόλις χρονιά διαφορά.
Η διαφορά αυτή αποδείχθηκε καθοριστική για τη
δικαστική τους μοίρα. Ο Σιπ, επειδή ήταν κάτω των 18 όταν έγινε το έγκλημα, δεν
μπορούσε να καταδικαστεί σε θάνατο. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Η Πάικ, αντίθετα, επειδή είχε ήδη συμπληρώσει τα
18, καταδικάστηκε σε θάνατο.
Αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το έγκλημα της
Πάικ ούτε τον πόνο της οικογένειας της Κόλιν Σλέμερ.
Το έγκλημα ήταν φρικτό.
Η Κρίστα Πάικ έμεινε στην πτέρυγα μελλοθανάτων τριάντα χρόνια.
Τριάντα χρόνια αναμονής για μια ημέρα που γνώριζε
ότι μπορεί να είναι η τελευταία της.
Η 18χρονη που μπήκε στη φυλακή έγινε 20, 30, 40 και τελικά 50 ετών περιμένοντας τον θάνατο.
Τριάντα χρόνια είναι πάρα πολλά!
Σε καθεστώς απομόνωσης, 22–23 ώρες την ημέρα, σε
ένα κελί που περιγραφόταν ως μικρότερο ακόμη και από μια θέση πάρκινγκ.
Και στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, όταν η Πολιτεία
επιχείρησε να την εκτελέσει με διπλή θανατηφόρο ένεση, η διαδικασία μετατράπηκε
σε εφιάλτη. Ενώ η Πάικ
παρέμενε ήρεμη και συνεργάσιμη για πολλή ώρα· μάλιστα, σύμφωνα με τον δικηγόρο
της, μιλούσε στους εκτελεστές και τους εξέφραζε «loving kindness», η ενδοφλέβια πρόσβαση δεν λειτούργησε όπως έπρεπε και το φάρμακο πέρασε
στους ιστούς. Η Πάικ
έκλαιγε και βογκούσε από τον πόνο, ενώ το χέρι της, όπως είπε η ίδια,
αισθανόταν σαν να «πρόκειται να σκάσει». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με
πρησμένα, καμένα και γεμάτα φουσκάλες χέρια. Δύο ημέρες αργότερα έμεινε
αναίσθητη και χρειάστηκε χρειάστηκε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής.
Και εδώ η ιστορία αποκτά μια σχεδόν εφιαλτική
ειρωνεία.
Η Πολιτεία είχε αποφασίσει ότι ο θάνατός της θα
αποτελούσε την τελική πράξη της δικαιοσύνης.
Όμως η ίδια η πράξη της θανάτωσης απέτυχε.
Ο κυβερνήτης του Τενεσί ανέστειλε τις υπόλοιπες
εκτελέσεις για το 2026 και διέταξε ανεξάρτητη έρευνα.
Και τότε έρχεται το πιο δύσκολο ερώτημα:
Όταν ένας άνθρωπος έχει διαπράξει φόνο,
πρέπει η δικαιοσύνη να απαντήσει στον φόνο με έναν ακόμη φόνο;
Το 1988, ο Κριστόφ Κισλόφσκι έκανε την ερώτηση
αυτή ταινία.
Στη «Μικρή Ιστορία για έναν Φόνο» (A Short Film About Killing), ο Κισλόφσκι παρακολουθεί έναν νεαρό
άνδρα που διαπράττει έναν φόνο και στη συνέχεια καταδικάζεται σε θάνατο.
Λίγο πριν από την εκτέλεσή του, βρίσκεται μόνος με
τον νεαρό δικηγόρο του.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο.
Για λίγα λεπτά, ο άνθρωπος που πρόκειται να
πεθάνει παύει να είναι απλώς «ο δολοφόνος».
Μιλά για τη μικρή του αδελφή. Για μια τραγωδία που
είχε σημαδέψει τη ζωή του. Για τη μητέρα του. Για πράγματα που αγάπησε και
πράγματα που έχασε.
Ο δικηγόρος τον ακούει.
Ξέρει όμως ότι σε λίγα λεπτά η Πολιτεία θα τον
οδηγήσει στην αγχόνη.
Και μετά την εκτέλεση, ο νεαρός δικηγόρος μένει
μόνος. Και υπάρχει ακόμη
κάτι που αξίζει να σταθούμε: αυτή είναι η πρώτη του υπόθεση. Πριν από τη δίκη,
έχει μόλις περάσει τις εξετάσεις του. Τον ενθουσιασμό του διαδέχεται η απόλυτη
συντριβή του μετά την εκτέλεση του πελάτη του.
Ο Κισλόφσκι στην εξαιρετική αυτή ταινία δεν μας
ζητά να ξεχάσουμε το έγκλημα.
Μας ζητά να αναρωτηθούμε:
Τι συμβαίνει σε εμάς όταν, στο όνομα της
δικαιοσύνης, αποφασίζουμε να σκοτώσουμε;
Ίσως γι’ αυτό αξίζει να δει κανείς αυτή την ταινία
πριν σχηματίσει άποψη για τη θανατική ποινή.
Δεν είναι εύκολη ταινία. Είναι σκληρή και σε
ορισμένα σημεία ιδιαίτερα οδυνηρή.
Είναι όμως από εκείνες τις ταινίες που δεν
τελειώνουν όταν πέσουν οι τίτλοι του τέλους.
Και ίσως, βλέποντάς την(*), να ξαναγυρίσουμε στην
ιστορία της Κρίστα Πάικ.
Και να αναρωτηθούμε:
Μπορεί μια κοινωνία να υπερασπίζεται την
αξία της ανθρώπινης ζωής, αφαιρώντας η ίδια μια ανθρώπινη ζωή;
________________
(*) Αυτή την περίοδο η ταινία έχει κατέβει από το Netflix, υπάρχει ωστόσο στο Cinobo, με ελληνικούς υπότιτλους.
Επιμέλεια: Υπ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου