Είναι τα drones σημάδια των εσχάτων; - μ. Θεόκτιστος ο Κρης

 Είναι τα drones σημάδια των εσχάτων;   

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

 Τώρα έμαθαν όλοι και τα drones. Με ρώτησε ένας άνθρωπος αν αυτά που γίνονται είναι σημάδια των εσχάτων. «Εσύ», του λέω, «έμαθες πόσα χιλιόμετρα πετάει το drone. Πόσο μακριά φθάνει η προσευχή σου το έμαθες;». Όχι ότι φταίει το drone, το καημένο. Εκεί που το στέλνει ο άνθρωπος πηγαίνει. Ο άνθρωπος είναι που πολλές φορές δεν ξέρει πια πού πηγαίνει.

Βλέπετε τι παράξενο πράγμα συμβαίνει; Η Ευρώπη, που έμαθε ύστερα από δύο παγκόσμιους πολέμους να μιλά για ειρήνη, ξαναμαθαίνει τώρα τη γλώσσα της πολεμικής προετοιμασίας. Ακούμε για εξοπλισμούς, στρατιωτική ετοιμότητα, μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, παραγωγή όπλων, drones, αποτροπή, ανθεκτικότητα των κοινωνιών, σαν να πρέπει σιγά σιγά να εξοικειωθεί ο άνθρωπος με κάτι που μέχρι χθες θεωρούσε αδιανόητο.

Δεν λέω ότι οι λαοί δεν πρέπει να αμύνονται. Ούτε ότι μια χώρα πρέπει να αφήσει τον άλλον να μπει μέσα και να την καταστρέψει. Αυτά είναι σοβαρά πράγματα και χρειάζεται διάκριση. Αλλά άλλο η άμυνα και άλλο να μάθει η ψυχή να ζει συνέχεια μέσα στον φόβο του εχθρού.

Γιατί τότε ο πόλεμος έχει αρχίσει πριν αρχίσει ο πόλεμος.

Παλιά οι άνθρωποι φοβούνταν μήπως γίνει πόλεμος. Τώρα φοβάμαι μήπως μάθουμε να ζούμε σαν να έχει ήδη γίνει. Να κοιτάζει ο ένας τον άλλον με καχυποψία, να μετράει ποιος έχει περισσότερα όπλα, ποιος περισσότερα drones, ποιος μπορεί να χτυπήσει μακρύτερα, ποιος θα προλάβει πρώτος.

Και ο άνθρωπος στη μέση.

Αυτόν τον ξεχνάμε εύκολα.

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι πλήθυναν οι μηχανές, πλήθυνε ο περισπασμός, έκαναν και τον άνθρωπο μηχανή και έγιναν οι καρδιές σιδερένιες. Δεν κατηγορούσε τα σίδερα. Για την καρδιά πονούσε. Γιατί, όταν η καρδιά χάσει τον Θεό, ακόμη και εκείνο που κατασκευάστηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο μπορεί στο τέλος να τον εξουσιάζει.

Σήμερα τα σίδερα έγιναν εξυπνότερα. Πετούν μόνα τους, βλέπουν από μακριά, βρίσκουν στόχους, μεταφέρουν τον πόλεμο εκεί όπου ο χειριστής του δεν βλέπει ούτε τα μάτια του ανθρώπου που βρίσκεται κάτω.

Και εκεί χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Γιατί είναι ευκολότερο να χτυπήσεις έναν «στόχο» παρά έναν άνθρωπο.

Μια μικρή λέξη άλλαξες και η συνείδηση αναπαύθηκε.

Ο Χριστός όμως δεν μας άφησε να αναπαυθούμε τόσο εύκολα. Εκεί όπου εμείς μάθαμε να λέμε «εχθρός», Εκείνος είπε κάτι που δύο χιλιάδες χρόνια τώρα παραμένει σχεδόν αβάσταχτο:

«Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς».

Δεν είπε ότι δεν θα έχεις εχθρό. Είπε να μην αφήσεις τον εχθρό σου να σου πάρει εκείνο που δεν μπόρεσε να σου πάρει με κανένα όπλο, την ικανότητα να αγαπάς.

Αυτό είναι φοβερό πράγμα.

Μπορεί να φυλάξεις τα σύνορά σου και να χάσεις την καρδιά σου.

Μπορεί να νικήσεις τον εχθρό σου και να έχει νικήσει μέσα σου το μίσος του.

Και τότε ποιος νίκησε;

Αυτά δεν τα μετρούν εύκολα τα υπουργεία και οι στρατηγοί. Η πολιτική έχει τη δική της ευθύνη, αλλά η Εκκλησία έχει μια άλλη, φοβερότερη ευθύνη. Να θυμίζει στον άνθρωπο ότι ακόμη και μέσα στην Ιστορία της βίας δεν παύει να είναι εικόνα Θεού.

Τώρα η Ευρώπη συζητεί πόσο περισσότερο πρέπει να δαπανήσει για την άμυνά της. Οι νέες δεσμεύσεις είναι τεράστιες και οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναγνωρίζουν ότι η αύξηση της αμυντικής δαπάνης θα απαιτήσει αναδιάταξη δημοσιονομικών προτεραιοτήτων τα επόμενα χρόνια.

Καλά, ας κάνουν οι κυβερνήσεις τους λογαριασμούς τους.

Έναν λογαριασμό όμως δεν βλέπω να τον κάνουμε.

Πόσο κοστίζει μια κοινωνία όταν χάσει την ελπίδα της;

Αυτό δεν μπαίνει εύκολα στον προϋπολογισμό.

Πόσο κοστίζει ο νέος που δεν ξέρει γιατί να ζήσει; Ο γέρος που μένει μόνος; Η οικογένεια που δεν αντέχει; Ο άνθρωπος που ακούει από το πρωί μέχρι το βράδυ ότι πρέπει να φοβάται τον Ρώσο, τον Αμερικανό, τον Κινέζο, τον ξένο, τον γείτονα, το αύριο;

Μπορείς να φτιάξεις μεγάλη άμυνα γύρω από μια κοινωνία και μέσα της να μην έχει μείνει τίποτε να υπερασπιστείς.

Εκεί είναι το δύσκολο.

Και μέσα σε όλα αυτά ακούω τους χριστιανούς να συζητούν και εκείνοι για τα έσχατα. Πότε θα γίνουν, ποιος πόλεμος θα προηγηθεί, ποια προφητεία επαληθεύθηκε, ποια χώρα θα κάνει τι.

Ε, παιδιά μου, αφήστε λίγο τους χάρτες.

Μιλήστε για τον Χριστό.

Γιατί μπορεί να μάθουμε όλα τα σημάδια των εσχάτων και να μη γνωρίσουμε Εκείνον που περιμένουμε στα έσχατα.

Τότε τι καταλάβαμε;

Η Εκκλησία δεν έλαβε την Αποκάλυψη για να αποκτήσει ένα μυστικό ημερολόγιο της καταστροφής. Την έλαβε για να μην ξεχάσει, μέσα στις θλίψεις της Ιστορίας, ποιος έχει την τελευταία λέξη.

Και η τελευταία λέξη της Αποκαλύψεως δεν είναι «πόλεμος».

Δεν είναι «θηρίο».

Δεν είναι «φόβος».

Είναι:

«Ναί, ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ».

Βλέπετε τη διαφορά;

Ο κόσμος ρωτάει: «Τι έρχεται;».

Η Εκκλησία ρωτάει: «Ποιος έρχεται;»

Αυτό είναι τα έσχατα για τον χριστιανό. Όχι ένας σκοτεινός διάδρομος στο τέλος της Ιστορίας, αλλά η έλευση Εκείνου που αγαπήσαμε χωρίς ακόμη να Τον βλέπουμε πρόσωπο προς πρόσωπο.

Και γι’ αυτό με φοβίζει περισσότερο κάτι άλλο από τα drones.

Η σιωπή μας.

Για όλα βρίσκουμε λόγια και για τον Χριστό αρχίσαμε να ψάχνουμε την κατάλληλη στιγμή. Μήπως ενοχλήσουμε, μήπως θεωρηθούμε παλιομοδίτες, μήπως γελάσουν, μήπως πουν ότι είμαστε θρησκόληπτοι.

Ε, και λοιπόν;

Ο Χριστός δεν είπε να Τον ομολογήσουμε όταν θα γίνει κοινωνικά εύκολο. Είπε:

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Ομολογία είπε.

Όχι διαφήμιση.

Μεγάλη διαφορά.

Δεν χρειάζεται να κυνηγάς τον άλλον με ένα Ευαγγέλιο στο χέρι. Ούτε να τον φοβίζεις ότι έρχεται πόλεμος για να τον κάνεις χριστιανό. Αν του δώσεις Χριστό από φόβο, μπορεί μόλις φύγει ο φόβος να φύγει και ο Χριστός.

Δώσ’ του Χριστό με αγάπη.

Πες του μια κουβέντα όταν πονάει. Κάνε λίγο χώρο να καθίσει όταν όλοι τον διώχνουν. Μη διαπομπεύσεις την πτώση του. Συγχώρεσέ τον όταν θα μπορούσες να τον εκδικηθείς.

Και όταν χρειαστεί, πες και το Όνομα.

Χριστός.

Μη φοβάσαι τη λέξη.

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἔχει τὴν θεία ἐνέργεια καὶ ἀλλοιώνει τὶς ψυχές». Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτιάξεις μεγάλους λόγους. Χρειάζεται η καρδιά σου να έχει λίγο Θεό, για να έχει και η κουβέντα σου Θεό.

Αυτό χάσαμε λίγο.

Μάθαμε να μιλάμε για την Εκκλησία και ξεχάσαμε να μιλάμε για τον Χριστό.

Μιλάμε για ιερείς, επισκόπους, σκάνδαλα, ημερολόγια, κανόνες, παρατάξεις, εκκλησιαστική πολιτική. Και μπορεί να περάσει μια ολόκληρη συζήτηση μεταξύ χριστιανών χωρίς να ακουστεί μία φορά τι έκανε ο Χριστός μέσα στη ζωή μας.

Ε, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Γιατί ο άλλος δεν χρειάζεται πρώτα να μάθει σε ποια πλευρά ανήκεις.

Χρειάζεται να καταλάβει σε Ποιον ανήκεις.

Και όσο περισσότερο σκοτεινιάζει η Ιστορία, τόσο μεγαλύτερος γίνεται αυτός ο λογαριασμός της σιωπής μας. Όχι επειδή εμείς με τη σιωπή μας προκαλούμε πολέμους και καταστροφές, αλλά επειδή αφήνουμε έναν φοβισμένο κόσμο χωρίς τη μαρτυρία που μας εμπιστεύθηκε ο Χριστός.

Αυτό είναι ευθύνη.

Μπορεί αύριο να μη γίνει κανένας παγκόσμιος πόλεμος. Μακάρι να μη γίνει.

Μπορεί όμως απόψε ένας άνθρωπος να απελπιστεί.

Ένας άλλος να φοβηθεί.

Ένας τρίτος να πιστέψει ότι η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Και εσύ μπορεί να κάθεσαι δίπλα του γνωρίζοντας ένα Όνομα που εκείνος δεν γνωρίζει ακόμη.

Τι περιμένεις;

Τα έσχατα;

Για εκείνον μπορεί τα έσχατα να είναι απόψε.

Αυτό να το καταλάβουμε.

Ο καθένας μας έχει τα δικά του έσχατα. Θα έρθει μια ώρα που όλα όσα θεωρούσαμε μεγάλα θα μικρύνουν απότομα, και τότε δεν θα μας ρωτήσει κανείς πόσα drones είχε η μία πλευρά και πόσα η άλλη.

Θα μείνει ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό.

Γι’ αυτό μην κάνετε την εσχατολογία περιέργεια.

Κάντε την μετάνοια.

Μην ψάχνετε συνέχεια πότε θα έρθει το τέλος.

Κοιτάξτε μήπως τελειώσει η δική σας ημέρα χωρίς προσευχή, χωρίς συγχώρηση, χωρίς έναν άνθρωπο που αναπαύθηκε λίγο επειδή σας συνάντησε.

Και προπαντός μη συνηθίσετε δύο πράγματα.

Μη συνηθίσετε τον πόλεμο.

Και μη συνηθίσετε έναν κόσμο χωρίς Χριστό.

Το πρώτο μπορεί να σκοτώσει το σώμα.

Το δεύτερο μαθαίνει την ψυχή να ζει σαν να μη χρειάζεται τον Θεό.

Και τότε δεν χρειάζεται να κοιτάζουμε συνέχεια τον ουρανό για σημάδια.

Μπορεί το σημάδι να είναι πολύ πιο κοντά.

Μπορεί να είναι το κλειστό στόμα του χριστιανού.

Γι’ αυτό μιλάτε για τον Χριστό.

Όχι δυνατά.

Αληθινά.

Όχι για να φοβηθεί ο άλλος.

Για να ελπίσει.

Όχι επειδή ξέρετε πότε τελειώνει ο κόσμος.

Αλλά επειδή γνωρίζετε Ποιος νίκησε τον θάνατο.

Και όταν γύρω σας όλοι θα ρωτούν τι έρχεται, μη βιαστείτε να τους εξηγήσετε τους πολέμους, τις προφητείες και τα σημάδια.

Πείτε τους πρώτα Εκείνον.

Γιατί μπορεί να έρθουν δύσκολα χρόνια. Ο Άγιος Παΐσιος το έλεγε χωρίς να καλλιεργεί απόγνωση: «Τὰ χρόνια ποὺ περνοῦμε εἶναι πολὺ δύσκολα καὶ πολὺ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ τελικὰ θὰ νικήση ὁ Χριστός».

Ε, παιδιά μου, αφού τελικά θα νικήσει ο Χριστός, μην αφήσετε τον φόβο να μιλά περισσότερο από Εκείνον.

Μιλάτε για τον Χριστό.

Γιατί τα έσχατα δεν είναι η ώρα που ο Θεός εγκαταλείπει τον κόσμο.

Είναι η ώρα που ο κόσμος συναντά Εκείνον που ερχόταν προς το μέρος του από την αρχή.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης