ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι» (Ματθ. 17, 25-26)

«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στὴ φωτιά καὶ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν». 

            Αμέσως μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, επιστρέφουν στον κόσμο, για να συμπορευτούν προς τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση. Ένα περιστατικό όμως τους περιμένει. Ένας πατέρας φέρνει στον Χριστό τον επιληπτικό γιο του, για να τον θεραπεύσει. Τον έχει πάει στους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι, καίτοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού, εντούτοις δεν μπορούν να τον γιατρέψουν. Είναι ένα μήνυμα αυτό και προς τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Θεό, μολονότι δεν είναι η πίστη τους δυνατή, συχνά και προς εμάς του χριστιανούς, οι οποίοι θεωρούμε ότι επειδή πιστεύουμε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, να υπερβούμε τους φυσικούς νόμους επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού.

9 Αυγούστου 2026 - Δημητρίου Τσαντήλα

  Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026 το ευαγγέλιο περιγράφει έναν πατέρα, ο οποίος πλησίασε τον Χριστό ζητώντας βοήθεια για το δαιμονισμένο παιδί του. Όμως είπε δύο λάθος φράσεις, γεγονός που έφερε την αντίδραση του Κυρίου. Στο παρόν βίντεο παρακολουθούμε την ανάλυση του κ. Δημητρίου Τσαντήλα, ιατρού και θεολόγου.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

 

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ (Ματθ. 17 , 14-23)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Άνω Κοτσανόπουλο, στις 8/8/1999)

 
Περιμένοντας τον Κύριο
 
Ερχόμαστε στην Εκκλησία και παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει χάρη και έλεος. Και παρακαλώντας Τον «περιμένουμε» να λάβουμε την χάρη και το έλεός Του. Λέμε «περιμένουμε» γιατί ξέρουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν μας απαντά πάντοτε αμέσως, αλλά εκπληρώνει τα αιτήματά μας, όταν κρίνει ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Και εμείς, μέσα στην Εκκλησία, έξω από την Εκκλησία, γύρω Του, κοντά Του, τον «περιμένουμε».
Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βρίσκεται κανείς κοντά στον Χριστό και συγχρόνως να Τον «περιμένει». Να περιμένει την ευλογία Του, τη χάρη Του, τις δωρεές Του. Και σ’ αυτή την ζωή και στην ατελεύτητη Βασιλεία Του.

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, μας παρουσιάζει στο κέντρο τον Χριστό. Γύρω Του κόσμος πολύς. Όλοι περιμένουν. Τι ευλογημένη κατάσταση! Όπως τότε οι Ιουδαίοι, έτσι και εμείς, για διαφορετικό λόγο ο καθένας, με την δική του ικεσία ο καθένας, είμαστε μέσα στο Ναό τού Κυρίου, κοντά στον Χριστό. Έστω και αν δεν Τον βλέπουμε σωματικά αλλά μόνο νοερά: Μέσα από την εικόνα Του. Μέσα από την Θεία Ευχαριστία -το άγιο Σώμα Του και το Αίμα Του- που μας προσφέρει «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον».

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη…» (Ματθ. 17,17)

Οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶ­νε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε λέγοντας εὐγενεῖς; ἐν­νοοῦμε ἆραγε τὴν εὐ­γένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶ­δος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;
Ἡ κοσμικὴ εὐγένεια διαφέρει ἀπὸ τὴν χριστια­νική. Εὐγενὴς π.χ. κυρία ἢ δεποινίδα εἶνε αὐτὴ ποὺ μιλάει μὲ λεπτότητα, ἡ γλῶσσα της στάζει μέ­λι, θαυμάζεται καὶ φημίζεται στοὺς κοσμικοὺς κύκλους. Ἡ εὐγένειά της ὅμως εἶ­νε ἐπιφανειακή. Ἐὰν λίγο τὴν ἐνοχλήσῃς, θί­ξῃς τὸν ἐγωισμό της, τότε αὐτὴ ἡ εὐγε­νὴς γίνεται θηρίο, τίγρις, κι ἀπὸ τὰ βάθη της βγάζει λέξεις καὶ φράσεις σκλη­ρὲς καὶ βάναυ­σες. Στὰ χείλη ἔχει εὐγένεια, ἀλλὰ στὴν καρδιά της ὑπάρχει ἀγένεια, ἀγριότης, βαρβαρότης. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοσμκὴ εὐγένεια. Καὶ δι­αφέρει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ εὐγένεια ὅσο ἕνα γνήσιο νόμισμα ἀπὸ ἕνα κίβδηλο.
Ποιά λοιπὸν εἶνε ἡ χριστιανικὴ εὐγένεια;

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

 Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026, προέστη του Εσπερινού και του Παρακλητικού Κανόνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου Πατρών.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Ευσεβείς μου αδελφοί, η Εκκλησία μας σήμερα προβάλλει ενώπιόν μας τη μορφή ενός μεγάλου ασκητή, του Οσίου Νικάνορος του θαυματουργού, ιδρυτή της Ιεράς Μονής Ζάβορδας. Ο Άγιος αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή, στη νηστεία, στην αγάπη για τον Ιησού Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Ο Άγιος του Θεού δεν επεδίωξε αξιώματα, δόξες και ανθρώπινους επαίνους. Ήθελε μόνο ένα πράγμα: να κατοικήσει ο Χριστός μέσα στην καρδιά και την ύπαρξή του. Ο Θεός, βλέποντας αυτή την καθαρότητα και την αγάπη του, τον αξίωσε να επιτελεί θαύματα, διά πρεσβειών Του, δίνοντας παρηγοριά σε πολλούς αδελφούς μας.

«Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Καλλινίκου)

«Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» 

(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Καλλινίκου)

«Μαμά, μαμά, ἔλα! Ἦρθε ἕνας ξένος!». Ἡ μικρὴ Μαργαρίτα σταμάτησε νὰ παίζει κουτσὸ κι ἔτρεξε πρὸς τὴ μεριὰ τοῦ σπιτιοῦ.

Ὕστερα, γύρισε πίσω πρὸς τὸν ἐπισκέπτη καὶ συνέχισε: «Μαμά, ἔλα! Νομίζω πὼς εἶναι ὁ Δημήτρης μας...» Μὲ τὰ ζυμάρια στὰ χέρια καὶ τὴν ἀγωνία στὸ πρόσωπο ἔτρεξε ἡ μάνα στὴν αὐλή. Ἕνα κουβάρι ἀγκαλιὲς ἔγιναν μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα μάνα καὶ γιός.

«Ἦρθες, παιδάκι μου;» ρώτησε ξέψυχα, σὰν νὰ ἤθελε νὰ τῆς ἐπιβεβαιώσει τὸ ψηλὸ παλληκάρι πὼς δὲν ἦταν ὄνειρο, δὲν ἦταν τοῦ νοῦ πλάνεμα. Ἦταν ὁ Δημήτρης της ποὺ ἔφυγε στὰ δεκαεννιά του γιὰ νὰ πάει νὰ σπουδάσει στὴν Ἀμερικὴ καὶ τώρα γυρνοῦσε στὴν Ἔδεσσα.

Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ὑπολογιστές, ἠλεκτρονικὴ ἐπικοινωνία καὶ smartphones. Ἕνα γράμμα ἀραιὰ καὶ ποῦ, μὲ δυὸ λόγια σύντομα ἦταν ἡ ἐπικοινωνία τους τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν του. Καὶ τώρα τὸν ἔχει ὁλοζώντανο μπροστά της, μὲ τὸ ἴδιο γλυκὸ χαμόγελο, τὸ ἴδιο ἀνάστημα –τοῦ παπποῦ του κληρονομιά–τὰ ἴδια μάτια σὰν τὸ πέλαγο τῆς θάλασσας. Μόνο τὰ μαλλιὰ εἶχαν μακρύνει κι ἔπεφταν ἀνέμελα στοὺς ὤμους του. Καὶ τὰ γένεια, πυκνὰ καὶ χρυσαφένια σὰν τὸν ἥλιο, κάλυπταν τὴ νεανικὴ ἐπιδερμίδα στὸ πρόσωπο.

Η διαλογική φιλοσοφία του Martin Buber - Παντελή Αντ. Τομάζου

 

 Η διαλογική φιλοσοφία του Martin Buber

 Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Στον κόσμο της πίστης... - Ζήσιμος Λορεντζάτος

"Στον κόσμο της πίστης, πατέρα των πολιτισμών της πίστης (δεν υπάρχουν άλλοι), ανήκουν και ο Όμηρος και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Χριστιανοί. Δεν υπάρχει, ως την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό στην Ευρώπη (από εκεί βγήκε ο Γκαίτε), κανένας πολιτισμός στη γη πού να μην ανήκει στον κόσμο της πίστης".

Ζήσιμος Λορεντζάτος

Υάκινθος 

Μην πάψεις ...

 

Θράσος, δειλία - Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος

«Θράσος εἶναι ἡ τόλμη
σ’ ἐκεῖνα πού δέν πρέπει κανείς νά τολμᾶ,
ἐνῶ δειλία εἶναι ἡ συστολή
σ’ ὅσα πρέ πει νά τολμοῦνται».

Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Στην ζωή μας ο θυμός, - π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Στην ζωή μας ο θυμός,

 είναι καταστρεπτικός,

 πρέπει να τον συγκρατούμε

δυνατά όσο μπορούμε.

π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του ομολογητού (8 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος υπέμεινε πολλάς κακοπαθείας και εξορίας και θλίψεις δια την προσκύνησιν των αγίων εικόνων, από τον θηριώνυμον Λέοντα (ίσως τον Αρμένιον) εν έτει ωιγ’ [813]. Τελειώσας δε την ζωήν του εις τας κακοπαθείας ταύτας, έλαβε παρά Κυρίου τον της ομολογίας άφθαρτον στέφανον.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού του Ομολογητού (8 Αυγούστου)

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Αιμιλιανού Κυζίκου του Ομολογητού (9ος αιώνας) και Μύρωνος Κνωσού, του θαυματουργού (†350), ο οποίος γεννήθηκε επί Δεκίου, νοτιοδυτικά της Κνωσού, στη μεγαλόνησο Κρήτη.
Οι γονείς καλλιέργησαν στον Μύρωνα την ταπείνωση και την αγάπη. Όντας γεωργός πρόσφερε ένα μεγάλο μέρος της σοδειάς του στους φτωχούς. Όσο ο Άγιος ελεούσε τους έχοντας ανάγκη, τόσο οι καρποί των αγρών του αυξάνονταν. Υπήρξε έγγαμος. Μέσα από τη γαμήλια βιωτή ασκούσε τον εαυτό του με υπομονή στην απόκτηση των αρετών. Μετά τον πρόωρο θάνατο της συζύγου του, ο Όσιος εντάχθηκε στον ιερό κλήρο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος εν μέσω Διωγμών. Ακολούθως, αναδείχθηκε σε επίσκοπο Κνωσού από τον επίσκοπο Πινύτου.
Ο Κνωσού Μύρων παραμένει φιλάνθρωπος και ταπεινόφρων. Έτσι, ο Άγιος “διανύσας θεοφιλώς και οσίως” το υπόλοιπο της ζωής του, κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα.

Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ - «Κ.Π.»

 

Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

«Κ.Π.»

                 Ὅταν ἔμαθε ὁ Ἰησοῦς τὴν σύλληψη  τοῦ Προδρόμου ἀπὸ τὸν Ἡρώδη, ἐγκατέλειψε τὴν Ναζαρετ καί ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναουμ, τὴν μεγάλη παραθαλάσσια πόλη. Ἀπὸ τότε ἀρχίζει τὴν δημόσια δράση Του.  «Ἠρξατο κηρύσσων καὶ λέγων ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ. Ἠγγικε γὰρ ἡ Βασίλεια τῶν Οὐρανῶν». Ὁ καιρὸς τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς ἐτελειωσε. Ἦλθε ἡ ὥρα τῆς Μεσσιανικῆς Ἀποκαλύψεως στὸν κόσμο. Ἔτσι δὲν εἶναι πιὰ ὁ Υἱὸς τῆς Παναγίας,  ἀλλὰ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου!

               Στὴν Κανά τῆς Γαλιλαιας γινόταν ὁ γάμος τοῦ Σίμωνα τοῦ Κανανίτη, τοῦ μετέπειτα μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν τὸν γάμο εἶχε προσκληθεῖ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ Παναγία μας καὶ οἱ ὡς τότε μαθητὲς .Αὐτὸ τὸ ΚΑΙ πρέπει νὰ προσδιορίζει τὴν τέλεση καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. Χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου,ποὺ εὐλόγησε τὸν Γάμο, εἶναι ἀδιανόητο νὰ γίνεται. Μεγάλη ἁμαρτία! Γάμοι χωρὶς Χριστό; Κύριε ἐλέησον!

                Μεγάλη ἡ χαρὰ στὸ τραπέζι τοῦ Γάμου.Ἡ Παναγία μας κάποια στιγμὴ καταλαβαίνει τὴν ἀνάγκη τῆς οἰκογένειας καὶ σπεύδει ὡς ΜΕΣΙΤΡΙΑ στὸν Υἱό της: «οἶνον οὐκ ἐχουσι»! Γνώριζε τὴν θεική Του δύναμη. Ἐκεῖνος θὰ ἔλυνε τὸ πρόβλημα. Μὰ ὁ Παντογνώστης Κύριος δὲν γνώριζε ὀτι τελείωσε τὸ κρασί; Ἀσφαλῶς τὸ γνώριζε.Ἤθελε ὅμως νὰ διδάξει ὅτι ἡ ἔσχατη ἀνάγκη τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ὥρα τοῦ ἀδιεξόδου τους εἶναι ἡ δίκη Του ὥρα γιὰ τὸ θαῦμα…

Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο - Β. Χαραλάμπους

Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο

(Β. Χαραλάμπους)

_________________________

Κοντά στο έτος 1980, γνώρισα στη Θεσσαλονίκη ένα φοιτητή που ανήκε σε αναρχικές ομάδες με ιδιαίτερα αντίθεο ιδεολογικό υπόβαθρο.  Η όψη του φοιτητή αυτού περιέγραφε τη θλιβερή απόγνωση που ζούσε. Στο πρόσωπό του ήταν μόνιμα ζωγραφισμένη η θλίψη.  Ουδέποτε τον είδα να χαμογελά. 
 
Μια Κυριακή απόγευμα στην αίθουσα του Αγίου Αθανασίου στη Θεσσαλονίκη, σε ομιλία του π. Συμεών Κραγιόπουλου, είδα τον φοιτητή αυτόν να παρακολουθεί την ομιλία, κρατώντας μάλιστα ένα μικρό κομποσχοίνι.   Τον είδα πολύ αλλαγμένο. 
 
Όπως έμαθα αργότερα από άλλο φίλο μου, ο … όταν πρωτοπήγε στον Όσιο Παΐσιο τον υποδέχθηκε αποκαλώντας με το μικρό το όνομα, με τον τρόπο  μάλιστα που τον αποκαλούσαν οι γονείς του.  Δεν χρειάστηκε να του διηγηθεί  για την αντίθεη τραγωδία στην οποία είχε μπλέξει.  Δεν χρειάστηκε να πει το πρόβλημα του στον  Όσιο Παΐσιο. 

Ἄξιοι καταδίκης ἤ ἐπαίνου; - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

Ἄξιοι καταδίκης ἤ ἐπαίνου;

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

     Τελευταῖα κάποιοι πιστοί ἔκπληκτοι μοῦ εἶπαν: «ἀκούσαμε στό διαδίκτυο μιά ὁμιλία πού ἔλεγε, ποῦ τό βρῆκαν νά νηστεύουμε γιά νά κοινωνήσουμε; Ἡ νηστεία αὐτή εἶναι ἐπινόηση τοῦ διαβόλου, γιατί ἐμποδίζει τόν χριστιανό ἀπό τή συχνή Θ. Κοινωνία».

    Καί ἐμεῖς ρωτᾶμε: «Ποῦ τό βρήκαμε ἐμεῖς οἱ Ἱερεῖς νά  ἔχουμε γένεια, μαλλιά, ράσα, ἐξώρσαο καί καλλιμαύχι; Ποιός κανόνας τό ὑπαγορεύει;». Τό βρήκαμε ἀπό τήν ἄγραφη παράδοση. Μποροῦμε, λοιπόν, νά κόψουμε τά μαλλιά μας, να ξυρισθοῦμε καί νά βγάλουμε τά ράσα μας, ἐπειδή τό ὑπαγορεύει ἡ ἄγραφη παράδοση; Καί ἡ νηστεία πρό τῆς Θ. Κοινωνίας στηρίζεται στήν ἄγραφη παράδοση.

       Περιληπτικα. Ἀπό τόν 4^ον μ.Χ., ἡ νηστεία ἦταν προϋπόθεση τῆς  Θ. Κοινωνίας, ἐνῶ ἀπό τόν 8^ον αἰ., καί μετά, ἡ εὐλάβεια τῶν πιστῶν καθιέρωσε ἐπ’αὐτοῦ  ἑπταήμερη νηστεία, ἡ ὁποία συνεχίσθηκε ἀνά τούς αἰῶνες μέ τή σιωπηλή ἀποδοχή-συγκατάθεση τῆς Ἐκκλησίας, καί ἔγινε ἄγραφος νόμος.

Εἶναι,λοιπόν,  δυνατό ἕνας τέτοιος ἄγραφος νόμος, νά εἶναι ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου; Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός χαρακτηρίζει τη νηστεία ὡς ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου;  (Μτ.17:21). Γιατί δέν ὑποψιαζόμστε καί τό ἀντίθετο; Μήπως ἡ ἀθέτηση τῆς (συγκεκριμένης) νηστείας  εἶναι ἐπινόηση τοῦ διαβόλου, ὥστε νά καταντήσει Θ. Κοινωνία ρουτίνα, πρός χαρά τοῦ διαβόλου;!

Χωρίς γνώση και επίγνωση - Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Χωρίς γνώση και επίγνωση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Το δογματικό και ιδεολογικό σύνθημα, πως «δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» και ότι «δεν μπορούμε να θεωρούμε ως αποκλειστικό πρότυπο την πυρηνική οικογένεια των δύο γονέων με δύο ή τρία παιδιά», το είπε η 39χρονη Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου στο Συνέδριο του γνωστού επιχειρηματικού περιοδικού «Fortune Greece». Το πάνελ στο οποίο συμμετέσχε  είχε θέμα «Η ισχύς συναντά τον σκοπό» είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας του Συνεδρίου. Η έκφραση της Υπουργού θυμίζει ιδεολογικά  αυτό που είχε γραφεί στο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, ότι κατά την καταστροφή της Σμύρνης οι Έλληνες «συνωστίσθηκαν» στην προκυμαία της… Και θέλει μιαν περαιτέρω έρευνα και ανάλυση.

            Η έρευνα πρέπει να ξεκινήσει από το ποιο είναι  το ιστορικό (background) της Δόμνας Μιχαηλίδου που δογματίζει για το μέλλον της ελληνικής οικογένειας; Είναι μια κοινωνιολόγος, έστω της γαλλικής σχολής, που μετά από μελέτες κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα; Έχει μελετήσει στοιχεία των οποίων τα συμπεράσματα είναι πως η παρακμή της οικογένειας οδηγεί στην παρακμή ακόμη και αυτοκρατοριών, όπως η Ρωμαϊκή και η Γαλλική; Έχει διαβάσει μελέτες περί του πόσο πολύτιμη είναι η παραδοσιακή οικογένεια στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη των κοινωνιών; 

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΠΕΓΟΥΛΑΚΙΟΥ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026, προέστη της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μπεγουλακίου.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος είπε: "Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Επάνω στο όρος Θαβώρ ο Χριστός φανέρωσε στους μαθητές Του τη θεία δόξα Του. Το πρόσωπό Του έλαμψε σαν τον ήλιο και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά σαν το φως.

Οι μαθητές αξιώθηκαν να δουν για λίγο ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου.
Η Μεταμόρφωση μάς διδάσκει ότι σκοπός της ζωής μας είναι και η δική μας μεταμόρφωση. Με τη μετάνοια, την προσευχή, τη συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια και τον αγώνα κατά των παθών, ο άνθρωπος φωτίζεται από τη χάρη του Θεού και γίνεται «κατὰ χάριν» μέτοχος του ακτίστου φωτός.

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΠΑΤΡΩΝ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026, προεξήρχε του Μεγάλου Πανηγυρικού Εσπερινού επί τη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Ι.Ν. Παντοκράτορος Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: "Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας πανηγυρίζει μία από τις λαμπρότερες και πιο κατανυκτικές εορτές του καλοκαιριού, τη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ανεβαίνουμε πνευματικά, μαζί με τον Κύριο και τους τρεις κορυφαίους Μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, στο όρος Θαβώρ.

Εκεί, στο Όρος το Άγιον, διαδραματίζεται ένα ανεπανάληπτο γεγονός. Ο Ιησούς Χριστός  πορεύεται σταθερά προς το εκούσιο Πάθος Του, "μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών· και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως" (Ματθ. ιζ΄ 2).  Στο Όρος Θαβώρ αποκαλύπτεται ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, Θεός αληθινός και το φως του κόσμου.

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας μάς διδάσκουν ότι ο Χριστός μεταμορφώθηκε "ίνα δείξῃ τὴν τοῦ Σταυροῦ λαμπρότητα".

ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΟΔΟ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΟΔΟ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Το ασύλληπτο γεγονός της αποκάλυψης της θείας λαμπρότητας του Χριστού καταγράφουν οι τρεις Συνοπτικοί Ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς. Ο χρόνος που έλαβε χώρα είναι λίγο πριν το Πάθος, πράγμα που συν το στόχο του υποδηλώνεται στο Κοντάκιο ευκρινώς. «Ίνα όταν σε ίδωσιν σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, και τω κόσμω κηρύξωσιν ότι Συ υπάρχεις αληθώς του Πατρός το απαύγασμα»-αντανάκλαση.

Έτσι, όπως ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός παίρνει τον Πέτρο, και τους αδελφούς Ιάκωβο, και Ιωάννη, και ανεβαίνουν στο Θαβώρ. Είναι για τρίτο χρόνο μαζί, και οι Δώδεκα βέβαια, έχουν ακούσει όλα τα μεγάλα, υψηλά, εντελώς άλλα της Αλήθειας του, και ιδεί όλα τα θαυμαστά και θαυμάσιά του. Και εξ ονόματος όλων ο Πέτρος έχει δηλώσει ότι τον πιστεύουν πια ως τον απεσταλμένο Μεσσία Σωτήρα του κόσμου και Υιό του Θεού.

Εκείνος όμως που τους ξέρει άριστα, νιώθει πως δε θ’ αντέξουν τα επερχόμενα δεινά, και αποφασίζει να κάνει ένα ειδικό φροντιστήριο στην επιτελική ομάδα του, αποβλέποντας στο χρόνο να ενημερωθούν και οι λοιποί. Η Εκκλησία εδώ είναι σαφής, σαφέσταση, ανέβασε στο Θαβώρ τους τρείς να τους δώσει μια φωταχτίδα της θεότητάς του, όση μπορούσαν ν’ αντέξουν, για να καταλάβουν ότι τα δεινά που θ’ ακολουθήσουν είναι στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου ! Και ως ο Υιός του Θεού θ’ αναστηθεί και θα είναι ο νικητής του θανάτου, κι ο αρχηγός της ζωής !

Τι ώρα βγαίνει η Θ. Κοινωνία ; - π. Θεόκτιστος ο Κρης

Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Τηλεφωνούν στις ενορίες και στα μοναστήρια και μας ρωτούν: «Τι ώρα βγαίνει η Θεία Κοινωνία;» Τι ερώτηση είναι αυτή, παιδί μου; Ποιος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό μπορεί να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να λέει: «Πείτε μου πότε να έρθω, για να χάσω όσο το δυνατόν περισσότερη Θεία Λειτουργία και να κρατήσω μόνο αυτό που με εξυπηρετεί». Αν κάποιος αγαπά έναν άνθρωπο, δεν ρωτά πότε θα τελειώσει η συνάντηση, ρωτά πότε αρχίζει, για να μην χάσει ούτε ένα λεπτό. Όταν όμως η καρδιά ψυχρανθεί, τότε αναζητά πάντοτε το ελάχιστο. Πόσο πρέπει να μείνω; Πότε θα τελειώσει; Πόσο διαρκεί; Αυτές δεν είναι ερωτήσεις αγάπης. Είναι ερωτήσεις μιας καρδιάς που ακόμη δεν γεύθηκε τη γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.

Φωτογραφικές αναμνήσεις π. Παναγιώτη Θωμά από την κατασκήνωση Άγκυρα

Κατασκήνωση στην Άγκυρα.

Διακρίνουμε ως μαθητές Α Λυκείου τους:

Μητροπολίτη Σαράντα Εκκλησιών Ανδρέα 

Τον θεολόγο Εμμανουήλ Σταθουλια, τον πατέρα Γεώργιο Τζεφριό, τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη Δημητρόπουλο και τον πατέρα Παναγιώτη Θωμά 

Πού είναι ο Θεός σε τόσους θανάτους

 Ρώτησαν κάποτε τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σισανίου & Σιατίστης κυρό Παύλο:

«Πού είναι ο Θεός σε τόσους θανάτους, αδικίες και καταστροφές; 

Γιατί και πώς τα επιτρέπει όλα αυτά;» 

Και εκείνος απάντησε με τον όμορφο γλαφυρό τρόπο του. 

-Μα φυσικά εκεί που τον βάλαμε και τον αφήσαμε ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ !

Ρωμαϊκή ταυτότητα

Αντίχριστος ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας, αλλά όταν ο Παύλος κουραζόταν από το πολύ ξύλο την Ρωμαϊκή ταυτότητα χρησιμοποιούσε για να γλυτώσει...

Μ. ΧΚ Ν.

Ι. Ν. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ - Εγκώμια Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Μνήμη του Αγίου Οσιομάρτυρος Δομετίου του Πέρσου, και των δύω μαθητών αυτού (7 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος, ήτον μεν κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τιη’ [318]. Εκατάγετο δε από την Περσίαν. Κατηχηθείς δε από ένα Χριστιανόν, Άβαρον ονομαζόμενον, και διδαχθείς την του Χριστού πίστιν, επαραίτησε μαζί με την πατρικήν ασέβειαν, και κάθε άλλην των συγγενών του προσπάθειαν. Και έτζι επήγεν εις την πόλιν την καλουμένην Νίσιβιν, η οποία ευρίσκεται εις τα σύνορα, οπού είναι αναμεταξύ των τόπων των Ρωμαίων, και των τόπων των Περσών. Εκεί λοιπόν εμβήκεν ο Όσιος μέσα εις Μοναστήριον, και βαπτισθείς, ενεδύθη το σχήμα των Μοναχών, και εμεταχειρίσθη κάθε αγώνα και άσκησιν. Επειδή όμως κατά συνεργίαν του πονηρού Δαίμονος εφθόνησαν αυτόν οι εκείσε Μοναχοί, δια τούτο ανεχώρησε και επήγεν εις το Μοναστήριον των Αγίων Μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου, εις πόλιν λεγομένην του Θεοδοσίου, και ηκολούθει εις την ενάρετον πολιτείαν του Ηγουμένου και Αρχιμανδρίτου Ουρβίλ, ο οποίος λέγεται, ότι εις εξήντα χρόνους, δεν έφαγε φαγητόν μαγειρευμένον, ούτε επλαγίασεν εις κλίνην, ούτε εκάθισεν.

Μνήμη του Οσίου Δομετίου του Πέρσου (7 Αυγούστου)

Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη των οσιομαρτύρων Αστερίου, Δομετίου του Πέρσου (†363), της  Οσίας Ποταμίας, των Αγίων Ποιμένος του Ρώσου, Ναρκίσσου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, του Μάρτυρος Σώζοντος εκ Νικομηδείας και των Οσίων Δομετίου Σημειοφόρου, ο οποίος έζησε στα όρια της Μονής Φιλοθέου στον Άθωνα και Μικάλλου του εν Ακανθού, όπου υπάρχει Εκκλησία και αγίασμα, στο οποίο πολλοί πιστοί βρίσκουν θεραπεία. Καθώς επίσης, του Νεομάρτυρος Αββακούμ, του εν Θεσ/νίκη (†1628) εορτάζουμε τη μνήμη, εκ μεταθέσεως από την 6η  Αυγούστου.
Ο Δομέτιος, περσικής καταγωγής, έζησε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε το Ευαγγέλιο από τον Άβαρο. Όταν οι οικείοι το έμαθαν, εξεγέρθηκαν εναντίον του. Εκείνος, επιθυμώντας την απόλυτη αφοσίωση στον Μεταμορφωθέντα Χριστό, τους εγκατέλειψε.

Ο άνθρωπος αλλάζει; (Μεταμόρφωση του Χριστού) π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Ο άνθρωπος αλλάζει; (Μεταμόρφωση του Χριστού)

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
6 Αυγούστου 2026
Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Η σημερινή γιορτή προσδιορίζει τον σκοπό-λόγο και την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Όπως φωνάζει ο Ντοστογιέφσκι, του ανθρώπου δεν του φτάνει να ζει θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι κάθε άνθρωπος πέραν από τον καθημερινό διάκοσμο του βίου θέλει να ξέρει αν όλα αυτά έχουν νόημα και σκοπό. Αν αξίζουν. Αν χρειάζονται. 

Η ανάγκη για αλήθεια (και όχι για ειλικρίνεια, δεν αναπληρώνει η πραγματική παρουσίαση του θέματος, τον λόγο ύπαρξης του θέματος) είναι αναπόδραστη. Είναι ο λόγος, που δε μου φτάνει μονάχα το ψωμί, που δεν χορταίνω με λίγα, που συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξή μου είναι υπόθεση απείρως μεγαλύτερη από ένα καλοκουρδισμένο θηλαστικό, που καταλαβαίνω ότι το σώμα είναι στην πραγματικότητα ένα είδος εργαλείου της θέλησης η οποία το χρησιμοποιεί προς άντληση ψυχαγωγίας και ικανοποίησης.

Λίγες μέρες προ της θυσίας του Χριστού, μετά από μια τριετία με πλείστα όσα σκαμπανεβάσματα της αποστολικής παρέας, ο Χριστός, που δεν τον αγγίζει η πλήξη και η απογοήτευση από αυτούς και αυτά που έπλασε “παραλαμβάνει” τους τρεις μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο, και Ιωάννη, για να τους δείξει, σε κείνους και σε μας, το… πως ο άνθρωπος αλλάζει! Τον ήξεραν, Τον έβλεπαν, Τον ζούσαν. Οι εκδηλώσεις και οι ενέργειες του χαρακτήρα Του τους ήταν πολλές φορές αφορμή έκπληξης και απορίας. Ρωτούσαν και αυτοί… πόθεν ἡ σοφία αὕτη και τώρα ξαφνικά ενώ προσεύχονται συμβαίνει μια… σοκ θεραπεία! Τον βλέπουν πλημμυρισμένο φως. Το πρόσωπό Του. Το σώμα Του. Τα ρούχα Του. ΟΛΟΣ ΦΩΣ. Τον είχαν ακούσει να τους λέει: Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου…

Κουβαλούσε στην πλάτη το νεκρό αδελφάκι του

Μετά την ρίψη των ατομικών βομβών το 1945 στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι  οι Αμερικανοί είχαν διατάξει οι νεκροί να μεταφέρονται σε διάφορα σημεία έξω από τις δύο πόλεις και να αποτεφρώνονται σε ομαδικές πυρές. 

Στο Ναγκασάκι, ανάμεσα στους ανθρώπους που περίμεναν υπομονετικά στη σειρά για να τοποθετήσουν κάποιο νεκρό τους στην πυρά, ήταν και ένα ξυπόλυτο και ταλαιπωρημένο αγόρι, περίπου 10 χρόνων. Στην πλάτη του κουβαλούσε ένα νεκρό μωρό που ήταν το αδελφάκι του.Το αγόρι είχε χάσει στην έκρηξη της ατομικής βόμβας όλη την οικογένειά του και έτσι όταν λίγες ημέρες αργότερα πέθανε και το αδελφάκι του, δεν υπήρχε κανένας ενήλικας συγγενής να το μεταφέρει στην πυρά. Ο μικρός στεκόταν προσοχή καθώς οι Αμερικανοί ξεκρεμούσαν τη σορό του αδελφού του από την πλάτη του. Συνέχιζε, όμως, να στέκει προσοχή και μπροστά στην πυρά που έκαιγε το αδελφάκι του. 

Ο Αμερικανός πολεμικός ανταποκριτής Joe O’Donnell, που είδε τη σκηνή και τράβηξε τη συγκεκριμένη φωτογραφία, ανέφερε σε συνέντευξή του πολλά χρόνια αργότερα ότι, "το παιδί κοιτούσε τις φλόγες με σοβαρό ύφος, δεν είπε τίποτα και δεν έτρεξε ούτε ένα δάκρυ από τα μάτιά του. Όμως, δάγκωνε δυνατά το κάτω χείλος του απ΄όπου έτρεχε αίμα. Λίγα λεπτά αργότερα, έκανε μεταβολή και αποχώρησε με στρατιωτικό βήμα. 

Είχε εκτελέσει το τελευταίο καθήκον προς τον αδελφό του... "

Το τελευταίο ανθρώπινο προνόμιο Να βλέπεις τον άνθρωπο. - γ.χ.γ.

ΕΟΡΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Μτθ. ιζ΄ 1 – 9
6 Αυγούστου 2026

Το τελευταίο ανθρώπινο προνόμιο

Να βλέπεις τον άνθρωπο.

γ.χ.γ.

(Στον Επίσκοπο Erik)

            Η Μεταμόρφωση είναι από εκείνες τις ευαγγελικές στιγμές που κινδυνεύουμε να τις θαυμάζουμε χωρίς να τις ακούμε. Ανεβαίνουμε νοερά στο Θαβώρ, βλέπουμε το άκτιστο φως, ακούμε τα τροπάρια, προσκυνούμε την εικόνα. Κι όμως, ίσως φύγουμε χωρίς να έχουμε καταλάβει το καίριο, το μόνο αληθινό μυστικό της ημέρας: ότι το κέντρο της εορτής δεν είναι το φως. Είμαστε εμείς. Δεν είναι ένα γεγονός λαμπρότητας· είναι ένα γεγονός ματιών.

            Οι τρεις μαθητές στο Όρος Θαβώρ δεν γίνονται μάρτυρες μιας θεατρικής αλλαγής. Ο Χριστός δεν γίνεται κάτι που δεν ήταν πριν. Εκείνο που αλλάζει, εκείνο που σπάει και ανοίγει, είναι τα δικά τους μάτια. Για μια στιγμή, η χάρη καθαρίζει τις αισθήσεις τους και τους χαρίζει μια όραση ικανή να δει αυτό που ήταν πάντοτε εκεί, αλλά έμενε κρυμμένο πίσω από την ομίχλη της συνήθειας. Το φως δεν γεννιέται στο Θαβώρ· αποκαλύπτεται. Δεν μεταμορφώνεται ο Θεός· μεταμορφώνεται ο τρόπος που ο άνθρωπος κοιτάζει.

            Κι εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο Πέτρος. Δεν είναι ένας θεολόγος που σημειώνει παρατηρήσεις. Είναι ένας άνθρωπος που ζαλίζεται, που θαμπώνεται, που νιώθει τα γόνατά του να λυγίζουν. Κοιτάζει, και μέσα από αυτή την καινούργια όραση βιώνει μια τέτοια πληρότητα, ώστε δεν βρίσκει ούτε επιχειρήματα ούτε υψηλές έννοιες. Βρίσκει μόνο μια αυθόρμητη, σχεδόν παιδική κραυγή: «Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς». Θέλει να στήσει σκηνές, να ακινητοποιήσει τον χρόνο, να μείνει εκεί για πάντα. Γιατί για πρώτη φορά βλέπει τον Δάσκαλό του, τον κόσμο, τον ίδιο του τον εαυτό, όχι μέσα από τον φόβο ή την ανάγκη, αλλά μέσα από την ομορφιά μιας ολοκληρωμένης σχέσης.

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης, η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς: - Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης,

η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς:

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

1) Πειρασμός πρώτος: Οι πιστοί να αποσυρθούν από τη λάσπη και τα ζόρικα της ιστορίας, και να αγκυροβολήσουν (να «αναπαυτούν») σε κάποια υπέροχη θεοτική εμπειρία.

2) Πειρασμός δεύτερος: Οι πιστοί να εισέλθουν στην ιστορία και στον δημόσιο βίο, αλλά ως κατακτητές που ονειρεύονται να καθυποτάξουν τον κόσμο.

Στην ευαγγελική αφήγηση της Μεταμόρφωσης, ο Χριστός πήρε μαζί του τρεις μαθητές, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή κι εκεί τους φανέρωσε τον πλήρη εαυτό του – την θεανθρωπότητά του. Μέσα στο αποκαλυπτικό φως ένας από τους μαθητές –ο Πέτρος– εκστασιασμένος, ζήτησε από τον Χριστό να μείνουν εκεί για πάντα...

Πολλοί κήρυκες λοιπόν επαινούν τον Πέτρο ως παράδειγμα προς μίμηση και παροτρύνουν τους εκκλησιαζόμενους να τον μιμηθούν – να επιθυμήσουν δηλαδή να μείνουν «εκεί» για πάντα.

Έλα όμως που άλλα πράγματα μας λέει το ευαγγέλιο και η υμνολογία! Τον Πέτρο τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως υποκύπτοντα στον πειρασμό της δικής του τακτοποίησης, ερήμην του κόσμου! Ο Χριστός λοιπόν απάντησε στο αίτημα του Πέτρου (απέρριψε το αίτημα του Πέτρου) με σιωπή και με π ρ ά ξ η: Κατέβηκε από το βουνό της θεοτικής εμπειρίας για να συνεχίσει την πορεία του με τους τεθραυσμένους της ιστορίας. Μόλις κατέβηκε συνάντησε –λέει το ευαγγέλιο– και συνέδραμε δυστυχισμένους που ζητούσαν γλυτωμό.

«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε». - π. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

6 Αὐγούστου – Θεία Λειτουργία.

«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε».

Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
σήμερα στεκόμαστε μπροστὰ σὲ μία ἀπὸ τὶς πλέον μεγαλειώδεις στιγμὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὸ Ὄρος Θαβώρ μαζί μὲ τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὰ μάτια τους, μεταμορφώνεται.
Τὸ πρόσωπό Του λάμπει ὡς ὁ ἥλιος. Τὰ ἱμάτιά Του γίνονται λευκὰ ὡς τὸ φῶς. Καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἀκούγεται:
«Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.» (Ματθ. 17,5)
Σήμερα, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς καλεί μόνο νὰ θαυμάσουμε τὸ γεγονός.
Μᾶς καλεί νὰ καταλάβουμε κάτι συγκλονιστικό:
Ὁ Χριστὸς δὲν μεταμορφώθηκε γιὰ τὸν ἑαυτό Του. Μεταμορφώθηκε γιὰ ἐμᾶς.
Ἔδειξε τί μπορεῖ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀνοίξει τὴν καρδιά του στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ προορισμός μας δὲν εἶναι ἡ μιζέρια. Δὲν εἶναι ἡ μετριότητα. Δὲν εἶναι ἡ πνευματικὴ παραίτηση.
Ὁ προορισμός μας εἶναι ἡ θέωση.

Ας ενώσουμε όσοι τον γνωρίζουμε τις προσευχές μας

Ο πολυσέβαστος  π. Σωτήριος Τσάφος 

έχει σήμερα την ονομαστική του εορτή, 

τα προηγούμενα χρόνια του ευχόμουν προσωπικά. 

Τώρα οι ευχές και οι προσευχές μου, τον συνοδεύουν καθημερινά για τις δύσκολες στιγμές της ασθένειας,  που αυτό το διάστημα περνά.

Ας ενώσουμε όσοι τον γνωρίζουμε τις προσευχές μας:

"Δέσποτα παντοκράτορ, ιατρέ ψυχών και σωμάτων, 

ο ταπεινών και ανυψών, παιδεύων και πάλιν ιώμενος, 

τον ασθενούντα π. Σωτήριον επίσκεψαι εν τω ελέει σου.»

Δεν μπορώ να σας ξεχάσω, είστε μέρος της ζωής μου από την εποχή των νιάτων μου.

Α.Κ.Κ. 

Στο Θαβώρ ή στον Γολγοθά; - ΓΕΧΑ Αιγίου