Στο ευωδιασμένο τούτο δείλι...

    Αφιερωμένο σε όλους όσοι έζησαν

ευλογημένα δειλινά σε μια χριστιανική κατασκήνωση,

σε όσους σιγοψιθύρισαν

μαζί με τον αγαπημένο μας ποιητή

«το πιο καλό δοξαστικό μου θα μένει αυτό που δεν ειπώθη»

και σε όσους κρατούν ακόμη ζωντανές

εκείνες τις πολύτιμες αναμνήσεις...

Η φωτογραφία που πλαισιώνει το ποίημα είναι με τον φακό του γδμ.

Πῶς νὰ σοῦ ψάλλω ὅπως τὸ θέλω

Στὸ εὐωδιασμένο τοῦτο δείλι,

ποὺ ἀργοπεθαίνει μέσ’ στὰ μύρα,

θέλω ν’ ἀφήσω τὴν ψυχή μου

κάποιο τραγούδι νὰ Σοῦ πεῖ·

μὰ ὡς νἄρθει ὁ στίχος μου στὰ χείλη,

λιώνει καὶ χάνεται καὶ σβεῖ,

κι’ οὔτε τὸν ἦχο πιάνει ἡ λύρα

κι’ οὔτε τὰ λόγια τὸ κοντύλι.

Πῶς νὰ σοῦ ψάλω ὅπως τὸ θέλω,

Πλάστη δικέ μου καὶ τοῦ κόσμου;

Μέσα μου ἀνέκφραστ’ εἶναι πόθοι,

κι’ ἔπρεπε νἄχω ἅρπες ἀγγέλων,

ἦχο νὰ κάμω καὶ σκοπό μου

ὅ,τι γιὰ Σὲ ἡ ψυχή μου νιώθει.

Τὸ πιὸ καλὸ δοξαστικό μου

θὰ μένει αὐτὸ ποὺ δὲν εἰπώθη!

Γ. Βερίτης

(Ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων)

στὸ Γ. Βερίτη Ἅπαντα Ποιήματα, ἐκδόσεις "Ἡ Δαμασκός", Ἀθῆναι 2010 (8η έκδοσις), ἐπιμ. Ν. Ἀρβανίτη.