Άριστοι το 1/3 των μαθητών - Μ. Κουσλόγλου

  Για ακόμη μία φορά τα τελευταία χρόνια, το Υπουργείο Παιδείας είναι προβληματισμένο με τον υψηλό αριθμό αρίστων μαθητών (περίπου ένας στους τρεις μαθητές είναι άριστοι, με βαθμό άνω του 18,5). Το πρόβλημα είναι ότι ο τελικός κριτής, οι Πανελλαδικές εξετάσεις λένε άλλα...

Τι συμβαίνει τελικά; Ποιος είναι... ο φταίχτης;

Όσες και όσοι υπηρετούμε την εκπαίδευση για δεκαετίες, γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει. Πρόκειται για  ένα κοινό μυστικό, ας πούμε, και εκφράζεται με μία απλή εξίσωση: 

Υψηλοί βαθμοί στο τετράμηνο = ήσυχο το  κεφάλι μας.

Αυτή η προσέγγιση, σε συνδυασμό με την "απόλυτη" δικαιολογία κάθε μικρής ή μεγάλης αποτυχίας "είναι ΕΞΥΠΝΟΣ/Η, αλλά δεν στρώνεται στο διάβασμα" είναι βέλτιστος τρόπος ειρήνης και ηρεμίας.

Άρα, "φταίνε οι εκπαιδευτικοί που αποπροσανατολίζουν τους γονείς", θα συνάγει κάποιος ως εύκολο συμπέρασμα.

ΟΧΙ, η πηγή του κακού είναι αλλού.

Αυτό που κατά κύριο λόγο απασχολεί έναν μέσο Έλληνα γονιό, είναι το πόσο έξυπνο είναι το παιδί του. Για κάποιον λόγο (γιατί άραγε...) ο μέσος γονιός αποζητά καθημερινή επιβεβαίωση την οποία, για εντελώς εσφαλμένους λόγους αναζητά στο σχολείο. Έτσι, δίχρονα παιδιά μπαίνουν στη διαδικασία να μετρούν και να μαθαίνουν την αλφαβήτα να πάνε προετοιμασμένα στο Δημοτικό.  Και από εκεί και για τα επόμενα 12 χρόνια ξεκινά το κυνήγι του βαθμού, διότι σύμφωνα με την απολύτως εσφαλμένη νοοτροπία μας:  υψηλοί βαθμοί στο σχολείο = εξυπνάδα, με δεδομένο ότι το παιδί δεν πολυδιαβάζει (άρα, τα παίρνει εύκολα τα γράμματα, άρα είναι έξυπνο).

Έτσι, η επί δεκαετίες μόνιμη πηγή αντιπαραθέσεων μεταξύ γονιών και εκπαιδευτικών (οι βαθμοί στο διαγώνισμα, στο τετράμηνο κλπ.) οδήγησαν πολλούς εκπαιδευτικούς... να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους, σύμφωνα με την απλή εξήγηση που ανέφερα πιο πριν.

Τελικά, όλη αυτή η κατάσταση  λειτουργεί σε βάρος των παιδιών. Κρίμα γιατί οφείλεται σε αυτούς που τα αγαπούν πραγματικά, ειλικρινά, άδολα. Η με το στανιό "αρίστευση" δεν ανατροφοδοτεί σωστά το παιδί, που τελικά δεν γνωρίζει που πατάει και πού βρίσκεται... Δεν έχει συναίσθηση των δυνατοτήτων του, όταν πια έχει φτάσει στην κρίσιμη περίοδο των Πανελλαδικών. 

Το χειρότερο είναι όμως ότι η επικέντρωση στον βαθμό αποπροσανατολίζει την εκπαιδευτική κοινότητα από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης που είναι πολλά και σύνθετα! Ή μήπως, τελικά, μας βολεύει όλους αυτός ο αποπροσανατολισμός; Ελπίζω πως όχι 

Υπάρχει λύση; Συνηθίζω να γράφω ότι λύση που δεν έχει δοθεί ακόμη σε πρόβλημα δεκαετιών, σημαίνει ότι δεν είναι απλή και αυτονόητη, ακόμη και σε μια χώρα που το αυτονόητο είναι μάλλον μια φιλοσοφική έννοια.

Ωστόσο, υπάρχει κάποια πρόταση: Είναι απολύτως απαραίτητη η εντατική ενημέρωση των γονιών, με συζητήσεις, με δράσεις κλπ. ώστε να πειστούν ότι η αντικειμενική αποτύπωση της προόδου των παιδιών τους, ακόμη κι αν αυτή δεν είναι αρεστή, είναι για το καλό αυτών που αγαπούν περισσότερο στον κόσμο. Η πιστή αποτύπωση της προόδου βοηθά τα παιδιά να γνωρίζουν πού πατούν και πού βρίσκονται και κυρίως βοηθά τη λήψη έγκαιρων μέτρων, πριν δηλαδή είναι αργά (βλέπε Πανελλαδικές).

Κλείνω με μία έκκληση που συνηθίζω να κάνω προς τους γονείς, με πολύ αγάπη, εδώ και πολλά χρόνια: Κανείς επαγγελματίας δεν είναι τέλειος, ούτε και οι εκπαιδευτικοί, κάνουν λάθη, έχουν αδυναμίες. Ωστόσο, σε ΕΝΑ τουλάχιστον θέμα εμπιστευτείτε τη γνώμη τους, γιατί το αντιλαμβάνονται καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους: Εμπιστευτείτε, δώστε βάρος στη γνώμη τους για την πρόοδο του παιδιού σας! Πάνω από όλα, θα βγει το παιδί σας κερδισμένο.

Μ. Κουσλόγλου