Ἡ ὕπαρξη ἁμαρτωλῶν ἐντὸς τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας δὲν βλάπτει οὔτε μειώνει τὴν ὀντολογικὴ ἁγιότητα αὐτῆς, ὅπως δὲν ἐμειώνετο ἡ ἁγιότης καὶ ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου μας, ὅταν συγχρωτίζετο μὲ ἁμαρτωλοὺς κατὰ τὴν ἐπίγειο παρουσία Του. Ὁ Ἴδιος δικαιολογοῦσε τὸν συγχρωτισμὸ αὐτὸ μὲ τὴν περίφημη φράση ὅτι «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ ἀλλὰ οἱ κακῶς ἔχοντες» (Λουκ. 5: 31). Καὶ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἀποστολή της ἔχει τὸν ἑκούσιο ἁγιασμὸ ἀκόμη καὶ τῶν μεγαλυτέρων ἁμαρτωλῶν.
Γι’ αὐτὸ στὰ Συναξάρια ὑπάρχουν πολλὲς περιπτώσεις μεγάλων ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι μετενόησαν καὶ κατώρθωσαν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας νὰ καταστοῦν ἅγιοι καὶ ὑπο δείγματα μετανοίας.Περιοδικό "ΖΩΗ" 4403
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου