Συνάντηση μέ τόν Χριστό - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή ΙΕ΄Λουκᾶ

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Συνάντηση μέ τόν Χριστό

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 « Προδραμών ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπί συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν» (Λουκ. ιθ´ 4)

            Ὁ Ζακχαῖος ἦταν ἄνθρωπος πλούσιος μέ θέση καί ἀξίωμα στήν κοινωνία τῆς Ἱεριχώ. Καί ὅμως δέν αἰσθανόταν ἱκανοποιημένος. Κάτι ἤ μᾶλλον κάποιος τοῦ ἔλειπε. Τοῦ ἔλειπε Ἐκεῖνος πού εἰρηνεύει καί γεμίζει τή ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Στό ἄκουσμα λοιπόν τῆς ἔλευσης Ἐκείνου στήν πόλη του, ὁ Ζακχαῖος σκίρτησε ἀπό ἅγια χαρά καί ἱερό δέος. Τρέχει κι ἀναρριχᾶται σ᾽ ἕνα δένδρο, ἀφοῦ ἀπ᾽ἐκεῖ θά παιρνοῦσε. Ἤθελε ὁπωσδήποτε νά δεῖ τόν Χριστό.  Καί ὄχι ἁπλῶς τόν εἶδε, ἀλλά ἀξιώθηκε τῆς τιμῆς νά τόν φιλοξενήσει στό σπίτι του, καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά ἀλλάξει ὅλη του ἡ ζωή.

            Δύο καί πλέον χιλιάδες χρόνια τώρα ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος δείχνει τόν δρόμο καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά συναντήσουμε τόν Χριστό. Ποιός ὅμως εἶναι αὐτός ὁ δρόμος καί πῶς ἐμεῖς μποροῦμε νά τόν ἀκολουθή­σουμε; Αὐτά τά ἐρωτήματα θά μᾶς ἀπασχολή­σουν στή συνέχεια.

******

«Προδραμών ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπί συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν»

            Ὅσο κι ἄν μᾶς φανεῖ παρέξενο, ὁ ἄνθρωπος πού θά θελήσει νά συναντηθεῖ μέ τόν Χριστό προσωπικά καί βιωματικά, δέν ἔχει ἄλλη ἐπιλογή παρά νά ἀκολουθήσει τό δρόμο πού ἀκολούθησε καί ὁ Ζακχαῖος.

            Πιό συγκεκριμένα: Νά ἔχει ἐνδιαφέρον σάν ἐκεῖνο τοῦ Ζακχαίου, ὁ ὁποῖος ἔτρεχε πρός τόν Κύριο ὅπως ὁ διψασμένος στήν πηγή καί ὁ ἄρ­ρω­στος στόν γιατρό. Ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ζητοῦσε μέ ἐπιμονή νά δεῖ τόν Χριστό. Ἐνδιαφερόταν νά τόν συναντήσει ὁπωσδήποτε. Αὐτό μᾶς λέει ὅτι τό ἐνδιαφέρον, πού χρειάζεται νά δείχνουμε γιά τή γνωριμία μέ τό Χριστό, πρέπει νά εἶναι πιό ζωηρό καί πιό θερμό ἀπό τό ἐνδιαφέρον πού δεί­χνουμε γιά τήν ὑγεία μας ἤ γιά θέματα τῆς ζωῆς μας. Διότι δέν πρόκειται γιά κάτι πού σχετίζεται μέ τόν φθαρτό καί προσωρινό κόσμο. Πρόκειται γιά θέμα, πού ἀφορᾶ τή θέση τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας μέσα στήν ἀτελίωτη αἰωνιότητα. Ἐάν μάλιστα ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἐνδιαφέρονται ζωηρά, νά γνωριστοῦν μέ διάφορα πρόσωπα αὐ­τοῦ τοῦ κόσμου, πού ὁπωσδήποτε σάν ἄνθρωποι πού εἶναι καί αὐτοί, δέν μποροῦν νά ἱκανοποιή­σουν τούς βαθεῖς πόθους τῆς ψυχῆς τους, πόσο ἆραγε ζωηρότερο ἐνδιαφέρον χρειάζεται, γιά νά συναντηθοῦμε, νά γνωρίσουμε καί νά συνδεθοῦ­με μέ τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὡς Θεάνθρωπος πού εἶναι χαρίζει τά πάντα στήν ψυχή μας;          

            Τό ἐνδιαφέρον αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά μοιά­ζει μέ τή δίψα, πού ἔννοιωθεν ὁ Δαβίδ ὅταν ἔλεγε στόν Κύριο: «ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου» Σέ ἐπόθησε μέ σφοδρότητα καί σέ ἐδίψασεν ἡ ψυχή μου (Ψαλμ. ξβ´2).  Νά μᾶς φλογίζει δηλαδή δυ­νατός ὁ πόθος γιά συνάντηση καί γνωριμία μέ τόν Χριστό. Νά μή βρίσκουμε ἡσυχία, μέχρις ὅτου φθάσουμε σ᾽ Ἐκεῖνον μέ ὅλα τά μέσα, τά ὁποῖα διαθέτει γι᾽αὐτό τό σκοπό ἡ Ἐκκλησία μας.

*****

            Ὁ πόθος γιά συνάντηση καί γνωριμία μέ τό Χριστό ὅσο ζωηρός καί εἰλικρινής καί ἄν εἶναι, γιά νά ὁδηγήσει στό ποθούμενο, θά περάσει ἀπό δύσβατα καί κακοτράχαλα μονοπάτια. Ὁ δρόμος, ἀδελφοί, πού ὁδηγεῖ στό Χριστό, εἶναι δύσκολος καί ὀδυνηρός. Διότι ὁ ἄνθρωπος, πού θά θελήσει νά Τόν ἀκολουθήσει, θά πρέπει κατ'ἀρχάς νά κάμει τό μεγάλο καί ἀποφασιστικό βῆμα, πού δέν εῑναι ἄλλο ἀπό τό νά ξεχωρίσει ἀπό τό πλῆθος τῶν πολλῶν καί νά ἐκτεθεῖ στά βλέμματα ὅλων. Μποροῦμε ἀλήθεια νά φαντασθοῦμε τά ἐμπόδια, πού χρειάστηκε νά ξεπεράσει ὁ Ζακχαῖος;  Ὁ ἄν­θρωπος αὐτός ἦταν ἀρχιτελώνης καί πλούσιος. Ὡς ἀρχιτελώνης ἦταν ἀνώτατος ὑπάλληλος τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, εἶχε δηλαδή θέση ὑψη­λή στήν κοινωία τῆς Ἱεριχώ. Καί ὅμως ὁ ἄρχον­τας ἐκεῖνος σύμφωνα μέ τά κοσμικά, βέβαια, κριτήρια, ἔκαμε αὐτή τήν κίνηση. Μιά κίνηση πού μᾶς ἀφήνει ἔκπληκτους. Ἀνέβηκε στά κλαδιά ἑνός δένδρου, γιά νά μπορέσει νά δεῖ τόν Κύριο. Δέν ὑπολόγισε τίποτε ἀπό αὐτά πού ἦταν δυνατόν νά ἀντιμετωπίσει. Οὔτε τίς εἰρωνεῖες τῶν ἀνθρώ­πων, οὔτε τίς διαμαρτυρίες τῶν συγγενῶν του, οὔτε τά σχόλια τῶν φίλων του, οὔτε τίς κοροϊδίες καί εἰρωνεῖες τῶν ἐχθρῶν του. Τά ξεπέρασε ὅλα καί ἀνέβηκε.

            Αὐτός ὁ δρόμος τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐμπο­δίων, εἶναι δρόμος δύσκολος, διότι ἐμεῖς οἱ ἀπό­γο­νοι τοῦ Ἀδάμ ἐκεῖνο πού φοβούμαστε περισσό­τερο, δέν εἶναι τόσο ἡ ὀργή τῶν ἄλλων ἤ ἡ αὐ­στηρή κριτική πού μᾶς κάνουν, ἤ ἀκόμη καί οἱ βί­αιες καί ἄδικες ἐπιθέσεις πού ἐξαπολύουν ἐναν­τίον μας. Ἐκεῖνο πού μᾶς φοβίζει εἶναι ἡ εἰρωνεία.

            Ὁ φόβος αὐτός συχνά μᾶς παραλύει. Μᾶς κάνει νά μαζεύουμε τά φτερά καί νά συρόμαστε στή λάσπη μαζί μέ τούς πολλούς. Δέν ἀντέχουμε τά σχόλια τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου. Κι᾽ αὐτός ὁ φόβος μᾶς κατεβάζει κάτω ἀπό τό δένδρο τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό. Μᾶς κάνει ἕνα μέ τό ἀνώνυμο πλῆθος. Κι ἐκεῖ μέσα χανόμαστε καί χά­νουμε ἀπό τά μάτια μας τόν Θεό. Ὁ φόβος αὐτός τοῦ τί θά ποῦν οἱ ἄλλοι γιά τή θρησκευτική  ζωή, πού προσπαθοῦμε νά ζήσουμε, μᾶς ἀποξενώνει ἀπό τό Χριστό. Γιά νά ἀποφύγουμε τίς εἰρωνεῖες, χάνουμε τόν ἐκκλησιασμό τῆς Κυριακῆς, ἀθετοῦ­με τή νηστεία, δέν προσερχόμαστε στό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως, δέν φέρνου­με στόν κόσμο ὅσα παιδιά μᾶς χαρίζει ὁ Θεός.

********

            Γιά νά συναντήσουμε λοιπόν τόν Χριστό χρειάζεται νά ποθήσουμε ζωηρά καί νά ἐπιδιώ­ξουμε τή συνάντηση ἀντί πάσης θυσίας. Τό μεγα­λύτερο ἐμπόδιο πού κάνει τό δρόμο αὐτό σκληρό καί δύσκολο, στίς ἡμέρες μας ἰδιαίτερα, εἶναι τό ἐμπόδιο τῆς εἰρωνείας.

            Ἐμπόδιο πού ξεπερνιέται μέ τήν τόλμη. Εἶναι λοιπόν ἀπαραίτητο νά τολμήσουμε, νά προ­χωρήσουμε μπροστά ἀπό τό πολύ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων καί νά ἀνεβοῦμε ψηλά. Νά ἀνε­βοῦμε κι ἐμεῖς στήν προσωπική μας "συκομο­ρέα".

            Αὐτό σημαίνει νά ἀδιαφορήσουμε γιά τά τυχόν εἰρωνικά σχόλια τῶν γνωστῶν καί φίλων καί συγγενῶν μας καί νά βαδίσουμε ἀποφασιστι­κά τό δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Νά μή σκεπτόμαστε τό "τί θά ποῦν οἱ ἄλλοι", ἀλλά νά μᾶς ἀπασχολλεῖ ἡ σκέψη: πῶς καί μέ ποιό τρόπο θά μπορέσω νά συνδεθῶ περισσότερο μέ τόν Χριστό".

            Ἡ ἐποχή μας ἰδιαίτερα στό ζήτημα αὐτό τῆς γνωριμίας καί τοῦ συνδέσμου μας μέ τόν Χριστό ἀπαιτεῖ τόλμη. Νά γίνουμε τολμηρότεροι, ἀδελ­φοί! Τί ἔχουμε νά φοβηθοῦμε ἤ μᾶλλον γιατί νά φοβηθοῦμε; Γιατί νά δειλιάσουμε προκειμένου νά κρατήσουμε θερμή τήν ἐπικοινωνία μας μέ τόν Χριστό; Καί γιατί νά μή ὁμολογοῦμε μέ θάρρος σέ συγγενεῖς καί φίλους τήν ἐπικοινωνία μας αὐτή; Μέ θάρρος καί μέ εὐθύτητα. "Ναί ἤμουν στήν Ἐκκλησία", "θά μείνω στό σπίτι γιατί δέν συμφωνῶ μέ τήν ἐκδήλωση αὐτή", "πῶς ποιήσω τό ρῆμα τοῦτο τό πονηρόν καί ἁμαρτήσομαι ἐναν­τίον τοῦ Θεοῦ" (Γεν. λθ΄9); Πῶς νά κάμω αὐτή ἤ τήν ἄλλη πράξη τήν ὁποία μοῦ ζητεῖς καί νά διαπράξω ἁμαρτία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

            Αὐτή εἶναι ἡ δική μας "συκομορέα", ἀδελ­φοί. Ἀπό αὐτήν θά μπορέσουμε νά ἀντικρύσουμε τόν Κύριο. Κι ἄν δέν αἰσθανόμαστε ζωντανή τήν παρουσία Του στή ζωή μας, νά ἀνησυχήσουμε. Νά ἐρευνήσουμε καί νά δοῦμε μήπως ἔχουμε δειλιάσει νά ἀνεβοῦμε πάνω στήν "συκομορέα"; Μήπως ζοῦμε τή ζωή τῶν συμβιβασμῶν; Μήπως θέλουμε, χωρίς ἴσως καί νά τό καταλαβαίνουμε, νά δουλεύουμε σέ δύο κυρίους; Μήπως δυσκο­λευόμαστε νά κόψουμε τά σχοινιά πού μᾶς κρατοῦν δεμένους στά μουράγια τοῦ κόσμου;

********

«Προδραμών ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπί συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν»

            Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι οἱ περισσότεροι ἔχουμε μέσα στά βάθη τῆς ψυχῆς μας τόν ἴδιο ἅγιο πόθο πού εἶχε καί ὁ Ζακχαῖος. Ἐπιθυμοῦμε  κι ἐμεῖς "ἰδεῖν τόν Ἰησοῦν"· θέλουμε νά γνωρί­σουμε βαθύτερα τόν Χριστό, νά τόν πλησιάσουμε περισσότερο, νά συνδεθοῦμε μαζί Του.

            Γιά νά τό πετύχουμε ὅμως πρέπει νά διαθέ­τουμε κάτι ἀπό τήν ἅγια μωρία τοῦ Ζακ­χαίου. Ἄν ὁ ἀρχιτελώνης τῆς Ἱεριχώ δέν ἔτρεχε μπροστά ἀπό τό πλῆθος, κι ἄν δέν ἀνέβαινε στό δένδρο δέν θά γνώριζε τό Χριστό, οὔτε θά τόν φιλοξε­νοῦσε στό σπίτι του, οὔτε ἡ ζωή του θά ἄλλαζε, οὔτε Ἀπόστολος καί ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας θά γινόταν. Ἡ ἱερή μωρία τῶν ἀγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως καί τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, πού περιφρονοῦσαν τά πάντα γιά τόν Χριστό μᾶς χρειάζεται. Μωρία, λοιπόν, τόλμη καί θάρρος καί ὁμολογία. Γιά νά μή μείνουμε στό δρόμο, στή λάσπη τοῦ κόσμου τούτου. Ἀλλά νά ἀνεβοῦμε στήν ὑψηλή κορυφή, ὅπου ὁ Κύριος θά μᾶς ὁμιλήσει, θά μᾶς καλέσει μέ τό ὄνομά μας καί θά μᾶς εἰπεῖ: "σπεύσας κατάβηθι· σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι". Στό σπίτι σου, στήν καρδιά σου. Ὄχι μόνο σήμερα, ἀλλά γιά πάντα. Γιά ὅλη τήν αἰωνιότητα.