ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ  ΑΛΒΑΝΙΑΣ   

ΕΝΑ  ΧΡΟΝΟ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΚΟΙΜΗΣΗ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       «Αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου» ! Αφέθηκε στην Αγάπη του Θεού που τα άλλαξε μέσα του όλα. «Και έγινε ο άρτιος του Θεού άνθρωπος προς παν έργον αγαθόν εξηρτισμένος-καταρτισμένος»-2Τμ.3,17. Και η Χάρη του ευλόγησε ν’ ακολουθεί διακριτικά επάξια, ίχνος στο ίχνος, βήμα στο βήμα, την αφιέρωση στην «Εσωτερική Ιεραποστολή». Και να τον περιμένει στην «Εξωτερική Ιεραποστολή» να κορυφώσει-1991.

    Στα ακόλουθα σχεδόν έτη τριάντα τέσσερα συναπτά, τον κάλεσε και τον ευλόγησε να προχωρήσει και να κορυφώσει μια μεγαλειώδη Ανάσταση εκ νεκρών της Ορθόδοξης Εκκλησίας Του που παροικεί στην Αλβανία ! Και τότε ακριβώς, κατάλευκο μέσα και έξω στα ενενήντα πέντε του, έβαλε τη σφραγίδα του σε όλα που είχε κάνει, καλώντας των στα Άνω 25 Ιανουαρίου 2025, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, δεύτερου στη σειρά «των Τριών Μεγίστων Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος», μέρα γιορτής με συμβολισμό όχι τυχαίο !

    Ένα χρόνο μετά, λοιπόν, κατά την Αποστολική σύσταση. «Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών οίτινες ελάλησαν υμίν-π.δ. «με άγια ζωή»-τον λόγον του Θεού», πάμε κι μείς να σταθούμε με προσοχή, σεβασμό, και διδαχή σε βασικά σημεία της ζωής του.

******   ***   ******

    Έτσι πρώτη δεκαετία μετά την Κατοχή-1945/1955, είναι σε πανελλήνια ανάπτυξη η περί την Αδελφότητα της «Ζωής» δυναμική χριστιανική πνευματική προσφορά, ιδιαίτερα μέσω των «κλημάτων» των Κατηχητικών. Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος είναι μέλος των ΧΜΟ, ΧΦΕ, και, από τους ταλαντούχους νέους που αποφασίζει να πάει Θεολογία-«ενώ τέτοιοι ταλαντούχοι νέοι θα περίμενε κανείς να πάνε σε άλλες σχολές»- π. Ηλίας.  Και, αριστούχος Θεολόγος μετά και Κατηχητής, ευλογημένος με Χάρη Θεού να κομίζει σαν κάτι άλλο. Αν κρίνει κανείς απ’ το ότι στο Ανώτερο Κατηχητικό Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας-κατά τα νυν μαθητές Λυκείου-κοντά 250 νέοι-«ασύλληπτοι αριθμοί για μας σήμερα»-Δημητριάδος Ιγνάτιος -έφηβοι με ό,τι σημαίνει αυτό σε ορμή και ανησυχίες, να κρέμονται κάθε βδομάδα από τα χείλη του.  

       Τα χρόνια περνούν, φεύγει για Άνω ο π. Σεραφείμ Παπακώστας-«Με αυτόν προϊστάμενο η «Ζωή» γνώρισε τέτοια εκπληκτική ανάπτυξη που σίγουρα ξεπερνούσε κάθε προσδοκία του ιδρυτή της»-Χ. Γιανναράς. Τα πράγματα αλλάζουν, ο Αναστάσιος όμως μένει εκεί. 1952-54 και έχει ληφθεί η απόφαση του. «Αποφάσισα να αφοσιωθώ στη λεγόμενη «Εσωτερική Ιεραποστολή» ως μέλος της Αδελφότητας». Στο μεταξύ φτάνουν Αθήνα εκ μέρους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας τέσσερις ορθόδοξοι νέοι από την Ουγκάντα, να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών-ο ένας Θεολογία-ως υπότροφοι της Εκκλησίας της Ελλάδος, και εκ του μη όντως ανακύπτει ντε φάκτο-εκ των πραγμάτων- θέμα Εξωτερικής Ιεραποστολής.

       Νιώθει ν’ αλλάζουν όλα μέσα του, το θέμα να τον ενδιαφέρει, να τον καίει ! Σπεύδει, ιδρύει τον Οργανισμό «Πορευθέντες»-1958/59-για προσεκτική μελέτη και προετοιμασία όλων των αναγκαίων για ένα άμεσο άνοιγμα της Εκκλησίας της Ελλάδας σε Ιεραποστολή στην Αφρική. Δυο χρόνια μετά-1960-Διάκονος ήδη, και νιώθει την ανάγκη να επισπεύσει. Ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος τον κατανοεί, μα έχει την ανάγκη του εκείνη την ώρα, και του ζητεί μικρή αναβολή των σχεδιασμών του. Μένει, και είναι ο έτερος βασικός συντελεστής στα Θεολογικά Συνέδρια «Έφεσος» ως και το καλοκαίρι του 1962.

      Χριστούγεννα 1962 όμως είναι στην Πάτμο, στον τότε ξακουστό Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή-νυν Άγιο. Το καίριο ερώτημα, έχει βρει μέσα την απάντησή του. «Μου φτάνει ο Θεός», λέει, αποφασιστικά ! Η Ανατολική Αφρική τον κερδίσει. Ένα χρόνο μετά, «τον Δεκέμβριο του 1963 αποχώρησα από τη «Ζωή». Την επόμενη χρονιά-1964-Πρεσβύτερος-Αρχιμανδρίτης, και η πρώτη εξόρμηση στην Ουγκάντα. Όπου έχει προηγηθεί-1962-ο π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος-νυν Άγιος-κάνοντας την έκπληξη τότε. Ως όμως φαίνεται από τα πράγματα δεν είχε έρθει η δική του ώρα, η ώρα του Θεού δεν είχε σημάνει. Μια Ελονοσία τον στέλνει πίσω, και οι γιατροί του διαμηνύουν ρητά. «Ξέχασε για καιρό την Αφρική» !

******   ***   ******

       Ο δρόμος μακραίνει τώρα, η λαχτάρα της Ιεραποστολής πάει πίσω. Για την ακρίβεια αλλάζει δρόμο, για να επανέλθει πιο θετικά, πιο ειδικά, πιο καλά ως πρέπει. Μια υποτροφία τον στέλνει στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές, όχι άσχετες με την Ιεραποστολή και ευρύτερα. Και από κει σε Καθηγεσία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα έλεγα, πιο πολύ ως θερμουργό Απόστολο υπέρ αυτής, με ανοιχτά χαρτιά όμως και καθαρό λόγο. Χωρίς να κρύβει, δηλαδή, ότι είναι «μια διακονία κινδύνων, δοκιμασιών, ταπεινώσεων. Και μόνο όσοι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν με γενναιότητα και εμπιστοσύνη στο Χριστό θυσία, πόνο αμφισβήτηση, απόρριψη για χάρη του, μπορούν να αντέξουν». Και ιδού εδώ ένας καλός καρπός της. «Ήμουνα κι εγώ επί ένα διάστημα φοιτητής του στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, όπου έκανε θερμή αναφορά και πρόσκληση για την αναζωπύρωση του ορθόδοξου ιεραποστολικού φρονήματος … Και δεν έμεινα στην ακρόαση μόνο. Ήρθα» ! Θα επικυρώσει ο μετά ταύτα και νυν Πατριάρχης και Πάπας Αλεξανδρείας Μακαριώτατος Θεόδωρος.

     Στο μεταξύ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄ Κοτσώνης θα τον αναγάγει σε Επίσκοπο Ανδρούσης, και γενικό Διευθυντή της «Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος». Και εδώ μόνο τα περίφημα Βοηθήματα των Μαθημάτων των Κατηχητικών που έγραψε και άφησε αποτελούν την καλύτερη από αυτή τη διακονία του δικαίωση. Παράλληλα δεν θα παραλείψει-ο Ιερώνυμος-«να διατελέσει θερμός συμπαραστάτης του στα νέα σύνορα της Εξωτερικής Ιεραποστολής ως την ύστατη στιγμή της ζωής του και να ενισχύει με έντονη προσευχή και θερμή προτροπή όσους αγωνίζονται στον τομέα αυτό». Και παραλείπω τα θλιβερά στα οποία επιδόθηκε ο άλλος.

     Τα χρόνια περνούν, πέρασαν στο Πανεπιστήμιο δημιουργικά, και μαζί τους το σοβαρό πρόβλημα υγείας. Πολύπειρος τώρα ειδικός επιστήμονας, και Επίσκοπος της Εκκλησίας, επανέρχεται με χαρά όση πολλή στην Εξωτερική  Ιεραποστολή, την πρώτη του μεγάλη αγάπη. Ουγκάντα, Κένυα, Τανζανία, Ανατολική Αφρική Τοποτηρητής, και έργα και ημέρες, και συμφιλιωτής, και ειρηνοποιός, και πολλά άλλα ως το 1991. 

      Τότε που, ο Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος Αρχοντώνης μόλις που έχει εκλεγεί Οικουμενικός Πατριάρχης. Και γνωρίζει πολύ καλά, αναγνωρίζει προσθέτω με νόημα και νεύμα προς κάθε κατεύθυνση, ποιο θησαυρό ζωής Χριστού κι ακάματης δημιουργικής Ιεραποστολικής δράσης αντιπροσωπεύει ο Επίσκοπος Αναστάσιος Γιαννουλάτος. Και του διαμηνύει παρευθύς στο Όνομα του Χριστού τα εξής περίπου. «Αρκετά και καλά ως εδώ. Ιεραποστολή στοπ. Τώρα και προέχει και επείγει να πορευτεί αυτή η Αγάπη του Χριστού ζωντανή στην Αλβανία» !

     Και πορεύτηκε, και σήκωσε πολύ βαρύ Σταυρό. Και ως άρχισε με κείνο το «Χριστός Ανέστη», που είπε με όλη του την ψυχή και τη φωνή Αλβανικά στα προσμένοντα  χρόνια Ιησού Χριστό καταπτοημένα ως τότε πλήθη, με την πνοή και το λυτρωτικό ήχο του συνέχισε και σφράγισε πάντα τα έργα που τον ευλόγησε να ποιήσει ο Θεός ως το μακάριο τέλος.

     Ναι, όντως. «Αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου» ! Ναι, όντως. Τέτοια έργα ευλογείται να ποιεί, ο όντως. Άρτιος άνθρωπος του Θεού εις παν έργον αγαθόν κατηρτισμένος» !

Αθανάσιος Κοτταδάκης