«Τά ἐμά πταίσματα…» - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

  «Τά ἐμά πταίσματα…»

 Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα», ἀκοῦμε πάλιν καί πολλάκις τώρα τή Μ. Τεσσαρακοστή.

  «Τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα», δηλαδή τά ἐλαφρά ἁμαρτήματα.   Καί τά βαριά;  

       Θέλοντας καί μή, μᾶς τά ὑπενθυμίζει ἡ συνείδηση.  «Τήν κακή σου πράξη τήν ξέρει μόνο ὁ ἑαυτός σου· εἶναι τριβέλι στην ψυχή σου καί στην καρδιά σου βέλος», ἔλεγε ἐκ πεῖρας ὁ ἀρχαῖος Ἰσοκράτης.

         Τά παραπτώματα, ἐπειδή δέν κεντοῦν τή συνείδηση, γιά νά τά ἐντοπίσουμε, ‘ χρειάζεται ταπείνωση. Ἐπειδή δέν ἔχουμε ταπείωνωση, ἀλλά ἐγωκεντρισμό, ἀδυνατοῦμε νά τά ἐνταπίσουμε.

       Γιά νά καταλάβουμε πῶς λειτουργεῖ ἐντός μας ὁ ἐγωκεντρισμός,  ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ἀναφέρουμε ἕνα  «ἀκαλλές» παράδειγμα.  Τά κόπρανα τῶν ἀνθρώπων (καί ὄχι μόνο)  ἐκπέμπουν ἀηδία· πιάνουμε τή μύτη μας·  ὅμως, ὁ ἐγωκεντρισμός μᾶς κάνει, ὥστε  τά κόπρανα τά  δικά μας,  καί  ἐπειδή  εἶναι δικά μας,  νά τά βλέπουμε μέ ἄλλο μάτι· νά μήν τά ἀηδιάζουμε, ὅπως ἀηδιάζουμε τά τῶν ἄλλων· (σκεφθεῖτε πῶς π.χ., βλέπουμε τό σκεπτικό τό δικό μας, ἐπειδή εἶναι δικό μας, καί πῶς τό σκεπτικό τοῦ ἄλλου). 

         Μέ τέτοια «πνευματικότητα» πῶς, λοιπόν, νά δοῦμε τά δικά μας παραπτώματα;  Ὅμως, τά  παραπτώματα τοῦ ἄλλου, ὅσο  ἀσήμαντα καί ἄν εἶναι,  τά βλέπουμε,  καί  κατακρίνουμε τόν ἀδερφό μας.  Δέν βλέπουμε τό  δοκάρι  στό μάτι μας, καί    βλέπουμε  τήν τριχούλα πού εἶναι στό μάτι τοῦ ἄλλου (Μτ.7:3). Πρᾶγμα παρανοϊκό, ἀλλά γίνεται καθημερινῶς ἀπό  μᾶς τούς  λογικούς ἀνθρώπους.

     Θυμίαζει τό ἀκόλουθο φαιδρό ἀνέκδοτο.

    Ἕνας ἐλέφαντας περνοῦσε μιά ξύλινη γέφυρα. Μπροστά του περπατοῦσε ἕνα μυρμήγκι.

- Ν’ ἀνέβω πάνω σου, γιά νά περάσω ἀπέναντι; Τοῦ εἶπε τό μυρμήγκι.

- Ἔλα!

Ἡ γέφυρα κόπηκε στή μέση.

- Ἄντε νά χαθεῖς! Μή πῆρες στό λαιμό σου! Εἶπε ὁ ἐλέφαντας στό μυρμηγκάκι…