Φαντάσου να είσαι εκπαιδευτικός και να φοβάσαι να μπεις στην τάξη

Διαβάζω τα σχόλια για την αδικοχαμένη εκπαιδευτικό στη Θεσσαλονίκη*, που δεχόταν μπούλινγκ μέσα στην ίδια της την τάξη.
«Τα κ@λόπαιδα έχουν ξεφύγει.»
«Δεν σέβονται πλέον τίποτα.»
«Δολοφόνοι οι γονείς.»
Και σε πιάνει μία ταραχή με αυτό που βλέπεις:
Ότι πολλοί εκπαιδευτικοί σήμερα φοβούνται να πάνε στη δουλειά τους.
Και ενώ κατηγορούμε τα παιδιά, δεν μιλάμε για το πιο σημαντικό:
Τι εκπαιδεύουμε εμείς στο σπίτι;
Γιατί όταν ένα παιδί βλέπει τον γονιό του να έρχεται με οργή στο σχολείο και να φωνάζει:
«Το παιδί μου αποκλείεται να έκανε αυτό…»,
το παιδί τι καταλαβαίνει;
Μαθαίνει ότι ο εκπαιδευτικός είναι αντίπαλος.
Ότι ο μπαμπάς και η μαμά θα δώσουν τη λύση χωρίς να τους νοιάζει τι έγινε στ' αλήθεια.
Και ότι μπορεί να συνεχίσει να κάνει ό,τι θέλει χωρίς καμία συνέπεια.
Και το πιο τραγικό;
Ακόμα και πολλοί εκπαιδευτικοί, όταν γίνονται γονείς, επιτίθενται σε συναδέλφους τους ότι «αδικούν» τα παιδιά τους, αντί να συζητήσουν το πρόβλημα μαζί τους.
Λες και το λάθος ξεκινάει πάντα από τον άλλον.
Και μετά απορούμε γιατί βλέπουμε μαθητές να κάνουν bullying στους δασκάλους.
Μα αν ένας εκπαιδευτικός προσπαθήσει να βάλει ένα όριο,
αν υψώσει λίγο τη φωνή του,
αν εφαρμόσει έναν κανόνα,
κινδυνεύει να βρεθεί κατηγορούμενος από τον γονέα και συχνά αβοήθητος από το σύστημα.
Τα παιδιά αυτό το καταλαβαίνουν εύκολα.
Και όταν ένα παιδί νιώσει ότι ο δάσκαλος δεν έχει «πλάτες», τότε η τάξη, από χώρος μάθησης, γίνεται αρένα.
Και τότε το παιδί μαθαίνει το πιο λάθος μάθημα:
ότι μπορεί να ισοπεδώνει όποιον προσπαθήσει
να του βάλει όριο.
Αυτά όμως το παιδί, αργότερα θα τα βρει μπροστά του.
Γιατί όταν βγει στην κοινωνία να κάνει σχέσεις, να πιάσει και δουλειά, εκεί δεν θα υπάρχουν οι γονείς για να το «βγάλουν λάδι».
Εκεί η σύγκρουση με την πραγματικότητα θα γίνει με τον πιο άγριο τρόπο.
Και αυτός που τελικά δεν θα φταίει θα είναι το ίδιο το παιδί,
γιατί απλά κανείς δεν του είχε διδάξει, τι σημαίνει όριο.
Και πως μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται τους δασκάλους;
Να τους πούμε επιτέλους την αλήθεια.
Ότι ο δάσκαλος είναι άνθρωπος και ΔΕΝ είναι ο εχθρός μας.
«Παιδί μου, αν ο δάσκαλός σου καμιά φορά σου φωνάξει μέσα στην τάξη ή σε βγάλει έξω, δεν σημαίνει ότι έχει κάτι μαζί σου.
Μπορεί να έκανες εσύ κάτι λάθος.
Μπορεί να έκανε και εκείνος ένα λάθος.
Αλλά πριν θυμώσεις, προσπάθησε πρώτα να καταλάβεις τι συνέβη.»
«Και αν κάτι σε στεναχωρεί, μίλησέ του στο διάλειμμα.
Κι αν δεν βρείτε λύση, τότε θα το συζητήσουμε όλοι μαζί.»
Ας αναπαυθεί η ψυχή της Σοφίας Χρηστίδου.
Όταν μια κοινωνία αφήνει μόνους τους δασκάλους της, αφήνει μόνα και τα παιδιά της.
Αλήθεια εσείς, τι λέτε στα παιδιά σας για να σέβονται τους δασκάλους τους; Θα ήθελα πολύ να το μοιραστείτε στα σχόλια μαζί μας.

Χρήστος Γιώρης

______________________________

Σημείωση 
Η καθηγήτρια της Αγγλικής Φιλολογίας ΣΟΦΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ πέθανε ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο λόγω στενοχώριας επειδή, μετά από εμπειρία 35 χρόνων διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, με αλλεπάλληλες ειδικές εκπαιδεύσεις, με μεταπτυχιακά, με διδακτορικό, με μεταδιδακτορική διατριβή, η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης Ζ. Β. την παρέπεμψε σε υγειονομική επιτροπή για πνευματική ανικανότητα ν’ ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα και ανικανότητα στην άσκηση άλλων καθηκόντων.
Η παραπομπή έγινε επειδή η Διευθύντρια του 3ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης Μ. Μ. τη μετέτρεψε από θύμα σε θύτη, διαστρέφοντας σε προβληματική διδασκαλία το μαθητικό μπούλινγκ εναντίον της ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ από ομάδα μαθητών με κοινωνικά και μαθησιακά προβλήματα, όπως η ίδια η Διευθύντρια ομολογεί, οι οποίοι πετούσαν την ώρα του μαθήματος εναντίον της ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ βιβλία, μπουκάλια νερού, συσκευασία γάλα-κακάο, χτυπώντας τα θρανία με εκκωφαντικούς θορύβους και με μίμηση κραυγών ζώων την ώρα του μαθήματος, με αποκλεισμό της εξόδου τοποθετώντας θρανία στην πόρτα της αίθουσας και με άλλα επεισόδια επειδή διαφωνούσαν με το πρόγραμμα διδασκαλίας του Υπουργείου και με τη βαθμολογία.