Βαβυλών - Νίκος Παλουμπιώτης

 

Βαβυλών

Νίκος Παλουμπιώτης

Στάχτη και σκόνη πέρα απ΄τον Ιορδάνη
Αχολογή ακούγεται από των σκιών το βασίλειο
Στολίζεται ο ορίζιντας με ψέμμα και με αίμα
Σε διασταυρούμενα πυρά κραυγές σιωπηλές
Καπνός επί των υδάτων πυρ στον ουρανό
Τόπος έρημος με τόσους πολλούς ανθρώπους
Κλάψε για αυτούς που σκοτώθηκαν χθες
Που σκοτώθηκαν σήμερα, που θα σκοτωθούν αύριο
Συνήθησες να παραιτείσαι, συνήθησες τις αμαρτίες
Με πλαστικούς σταυρούς χωρίς ψυχή στου κόσμου την αρένα
Μαχη για τη ζωή σου Βαβυλώνα στο αυξανόμενο σκοτάδι
Χώμα ξερό των νεκρών παιδιών γινήκανε οι ανθόκηποι
Υπάρχει κάτι να κάνει κανείς;
Υπάρχει κάτι που να μπορεί να πει;
Τρομάζουν οι σοφοί, κλειστές οι αίθουσες σωπαίνουν
Μικρά τα συναισθήματα καθώς δάκρυα τεχνιτής νοημοσύνης
Μέχρι να εκραγούν οι ουρανοί οι λέξεις χωρίς νόημα
Οι μηχανές αποκάμουν, λίγη η τροφή, πυρηνικό το λάθος
Έμεινε καθόλου χρόνος;
Το κλάμα των παιδιών που δεν ακούγεται;
Η γης αιμοραγεί πληγές αθώρητες
Η γης που κλαίει τις δακρυσμένες της ακρογιαλιές
Μάχη για τη ζωή σου Βαβυλώνα
Πύργοι που αγγίζουν του ουρανού τα κράσπεδα
Βαβέλ τους ύμνους του Κυρίου σε ξένο τόπο ψάλλοντας
Βαβέλ του κενού το προσκύνημα
Βαβέλ ο ένδοξος σκοπός
Και η δόξα άμμος στα χέρια χρόνου ταλαίπωρου
Οι θησαυροί της ύβρις αλαζονία και απληστία
Συστοιχίες εφοδιαστικής αλυσίδας της παράνοιας
Λεγεώνων τα πλήθη το βάλτο της ερημίας στοχεύοντας
Νύχτες πληρωμένες και ζωές one night stand
Φιλιά ψηφιακά, ίδια τα χαμόγελα, ίδιο το πλάνο
Κόρες influencers φουσκωτών χειλιών full time busines
Μεταμφιεσμένη νεκρότητα με νούμερα της αλήθειας το μέτρημα
Βαμμένα νύχια value  for money οι κεφαλαιοαγορές
Σάρκα και οστά μπροστά σε οθόνες μπλε
Αριθμοί που χορεύουν το χρήμα ποτάμι βοερό
Αναλυτές ανοδική πορεία αναζητώντας
Είναι μια υπέροχη, υπέροχη ζωή
 
Τρέξε. Τρέξε και βγες έξω από αυτήν
Ελπιζω να φορέσεις κάτι  καλό πριν βγεις
Και το πουκάμισο λευκό στο στέρνο ανοιχτό
Που πριν προλάβεις  να κοιτάξεις γύρω το κρίνο του αγρού ήδη θροϊζει
Στον άνεμο αιωρούνται οι απαντήσεις
Στον άνεμο που κυματίζει τη χρυσή του σιταριού κοιλάδα
Στον άνεμο γενιούνται μελωδίες
Οι πέτρες στου νερού το κελάρισμα
Τρέξε στη σεμνότητα μιας καλημέρας
 
Στην καλοσύνη των παιδικών χρόνων
Στα πουλιά που σε ξαπόστειλαν στο φοβερό ευαισθησίας τόπο
Στον Φίλο τον Πάντοτε που πληγές άλλων και του θανάτου τα χρέη πληρώνοντας
Που κάθε άνοιξη ερωτεύεται
 Μητέρα τροφός και μήτρα
Της περασμένης δόξας και της μελλούμενης
Σε Αυτόν που σου έμαθε άντε πάμε πάλι, για άλλη μια φορά
Σε Αυτόν που “ζωήν ήλθε παρασχείν και ου θάνατον”.