Ούτος ήτον από τα Μύρα της Λυκίας εκ γένους λαμπρού και περιφανούς, γέρων και προβεβηκώς εις την ηλικίαν. Βλέπωντας δε πως ήκμαζεν η ασέβεια και υψόνετο η θρησκεία των ειδώλων, και πως ήτον πολλοί δεδουλωμένοι εις την πλάνην, και επρόσφερον θυσίας εις τα άψυχα ξόανα: τούτου χάριν ζήλω κινούμενος ο μακάριος, επήγεν εις το μέσον των ειδωλολατρών, και ενουθέτει αυτούς, να απέχουν μεν από την πλάνην αυτήν, να επιστρέψουν δε προς τον Θεόν, ο οποίος πιστεύεται από τους Χριστιανούς, και είναι δημιουργός κάθε πνοής, και χορηγός κάθε ζωής.
Επειδή δε ο ηγεμών ωνόμασε τον Άγιον κακοδαίμονα
και δυστυχή, διατί θεληματικώς ηθέλησε να έμβη εις τα βάσανα, δια τούτο ο Άγιος
ανταπεκρίθη εις αυτόν, ότι το να πάσχη τινάς δια τον Χριστόν, τούτο είναι
πρόξενον ευτυχίας και ευδαιμονίας. Ερωτώμενος δε από τον ηγεμόνα να ειπή, ποίον
είναι το όνομά του και η πατρίς του, ο Άγιος μίαν απόκρισιν έδιδεν εις όλα τα
ερωτήματα, δηλαδή ότι είναι Χριστιανός. Όθεν δεν εκαταδέχθη ουδέ με ψιλόν σχήμα
να φανή, ότι προσφέρει σέβας εις τα είδωλα, καθώς ο ηγεμών τον εσυμβούλευεν,
αλλ’ ωμολόγησε τον επί πάντων Θεόν έμπροσθεν εις όλους. Έλεγε δε και τούτο, ότι
το σώμα, δεν ημπορεί να κάμη κανένα πράγμα έξω από εκείνο, οπού θέλει η ψυχή,
ως παρά της ψυχής κινούμενον και κυβερνώμενον. Τούτων λοιπόν ένεκα, πρώτον μεν,
εκρεμάσθη ο Άγιος και εξεσχίσθη, έπειτα δε, ανάφθη πυρκαϊά, και ερρίφθη μέσα
εις αυτήν, το δε πυρ ούτε μίαν τρίχα της κεφαλής του διέφθειρεν. Όθεν
ευχαριστών, παρέθετο την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον
της αθλήσεως στέφανον.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου