ΑΝΑΣΤΑΣΗ – 2026 / π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 

ΑΝΑΣΤΑΣΗ – 2026

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Να αφήνεις τη στεριά,

πάνω στο νερό δεμένος

και να φτάνεις πιο μακριά

από αυτό που είσαι φτιαγμένος

(Μ. Πασχαλίδης: Κερασμένα τα ποτά)

«Στο νου μου έρχονται μνήμες από Πάσχα.
Το πρώτο μου Πάσχα στη Ρωσία το 1919 λιμός, κίνδυνος, Κόκκινη τρομοκρατία κτλ. Είχα φτάσει σε ένα από τα ορόσημα της ζωής αυτού του αιώνα. Βλέπω τον αγκιτάτορα Βόλντιν του δεύτερου διαμερίσματος της Πετρούπολης, να επιπλήττει του συντρόφους του στο Κόμμα στον κεντρικό περίβολο της επιτροπής μας, στο πρώην ανάκτορο του μεγάλου Δούκα Κυρίλλου κοντά στην Όπερα. Το γαλάζιο του ουρανού είναι διάφανο και μέσα του πλέον χρυσαφένια κρόσσια, πάνω από ένα μισογυρισμένο μισοφέγγαρο. Τον βλέπω να βαδίζει από στέγη σε στέγη. Φευγαλέες εικόνες της πόλης, κανάλια, γέφυρες πάνω από τον Μόικα και τον Φοντάνκα. Τα δέντρα έχουν αρχίσει να πρασινίζουν, από ψηλά οι άδεις αρτηρίες είναι πανέμορφες νωρίς το πρωί. Βαρετά περιστατικά στα σπίτια, τα κλικ των πιστολιών γύρω από μια συστάδα καμινάδες, ο φόβος μήπως γλιστρήσω στις κεκλιμένες αλουμινένιες στέγες.
Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη. Και επί γης οι πασχαλιές.

Όρενμπουργκ. Ο ναός του Όρενποσάντ, ο μοναδικός που λειτουργεί στην πόλη. Μια ζεστή νύχτα, δηλαδή μια πρώτη απαλή ψύχρα, που μου φαίνετα σα ζέστη. Γυναίκες κουκουλωμένες στα θλιβερά γουναρικά τους, στο δρόμο για την Εκκλησία κρατούν αναμμένα κεράκια στις καμπυλωμένες χούφτες τους, ραντίζουν με αστέρια το δρόμο. Μες την εκκλησία, ένα ασφυκτικά πυκνό ιδρωμένο πλήθος. Γονυπετείς οι πιστοί ασπάζονται το εικόνισμα, ο ένας μετά τον άλλον στα γρήγορα.

Οι διωγμοί έχουν κατατροπωθεί.»
(Βικτόρ Σερζ, Σημειωματάριο, σελ. 86-87, εκδόσεις Κ.Ψ.Μ)

Αυτά που συμβαίνουν τότε είναι γεννήματα της θεωρητικής τοποθέτησης ότι η πίστη στο Θεό αναγκάζει τον άνθρωπο να παραιτηθεί από το μυαλό του. Η πίστη βεβαίως στη πραγματικότητα απαιτεί… άσκηση ευφυίας. Η πίστη δε γίνεται να μή ταυτίζεται με την αλήθεια, γιατί ο Χριστός είναι η αλήθεια. Η διελκυστίνδα του σύγχρονου και του παλαιότερου υποκειμενισμού για τη δική μου και τη δική σου αλήθεια, μόνο με πραγματογνωμοσύνη απαντιέται. De facto τελεσιδικεί. Εξ’ αυτού η αλήθεια είναι πράξη-πραγματικότητα και λιγότερο λόγος-άποψη. Ο Χριστός όταν μας προτρέπει να τον ακολουθήσουμε δεν εννοεί στο twitter, εννοεί στη σταυροφορία προς το Γολγοθά. «Όποιος πράττει την αλήθεια, αποκτά πρόσβαση στο φως». Qui facit veritatem, venit ad lucem, μας διδάσκει κατηγορηματικά ο Ιερός Αυγουστίνος. Οι Χριστιανοί πιστεύουμε στο Χριστό όπως πιστεύουμε ότι ο ήλιος έχει ανατείλει, όχι μόνο επειδή τον βλέπουμε, αλλά και γιατί λόγω και μέσω αυτού, βλέπουμε όλα τ’ άλλα.

Ο Βίκτορ Σερζ επισημαίνει τρία ουσιαστικά θέματα στο μικρό αυτό απόσπασμα. Πρώτον, ότι χωρίς το Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη, επί της γης, Πασχαλιές δεν έρχονται. Κυριαρχεί χειμώνας. Δεύτερον, ότι χωρίς απόφαση πορείας προς την Εκκλησία (ό,τι κι αν μου κοστίζει) δεν… «ραντίζεται ο δρόμος με αστέρια» δηλαδή με φως, και τρίτον ότι μόνον έτσι κατατροπώνονται οι πάσης φύσεως διωγμοί, εξωτερικοί και το δυσκολότερο εσωτερικοί. Ο Αναστημένος Χριστός πάντως συναντά πρώτα απ’ όλους, τους αποξενωμένους, τους φοβισμένους, τους απορριφθέντας. Διδάσκει ότι το να κηρύττεις την Ανάσταση σ’ ένα κόσμο διαλυμένο, είναι το να του μάθεις, ότι η χειρότερη στιγμή του (του κάθε ανθρώπου) δεν είναι όλη η ιστορία του!

Οι ιστορίες-περιπτώσεις του Πέτρου και του Ιούδα είναι υπογράμμιση ακριβώς του γεγονότος ότι «αν αρνηθεί κάποιος την αλήθεια, πρόκειται άραγε να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία»;

Και ο Πέτρος πρόδωσε τον Κύριό του τρεις συνεχόμενες φορές, παρ’ όλο που ο Ιησούς τον είχε προειδοποιήσει λίγες ώρες νωρίτερα και ο Πέτρος είχε ορκιστεί να προστατεύσει τον Ιησού μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να πεθάνει μαζί του. Η προδοσία του Πέτρου είναι αρκετά αξιολύπητη και αξιοθρήνητη, όσο κραυγαλέα και γελοία είναι. Ωστόσο, ο Πέτρος έκλαψε πικρά για την αμαρτία του, ειλικρινά και ταπεινά ζήτησε συγχώρεση, αναγνώρισε τη φτώχεια του ενώπιον των αδελφών του και δήλωσε δυναμικά και ειλικρινά στον Ιησού όλη την αγάπη και την πίστη του σ’ Αυτόν.

Η διαφορά στη σοβαρότητα μεταξύ των προδοσιών του Πέτρου και του Ιούδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσον αφορά τα ίδια τα «γεγονότα», (θα μπορούσε κανείς να πει ότι του Πέτρου είναι χειρότερη), αλλά όλα είναι τόσο διαφορετικά, τόσο στα κίνητρά τους όσο και στον τρόπο που έβλεπαν και σκεφτόντουσαν την αμαρτία τους! Ο ένας αποσύρθηκε στον εαυτό του, απελπίστηκε και μετά αυτοκτόνησε! Ο άλλος «ξέχασε» τον εγωιστή εαυτό του, ζήτησε συγχώρεση και έλαβε ζωή. Ο ένας συναίνεσε να καταπιεί τον θάνατο. Ο άλλος «γονάτισε» και ξέρασε το δηλητήριο.

Ανοίγονται μπροστά μας δύο «μονοπάτια» ζωής.

Ένα μονοπάτι θανάτου, ένα μονοπάτι ζωής. Τα πεπρωμένα του Πέτρου και του Ιούδα είναι πλούσια σε μαθήματα για τη ζωή μας, γιατί, όπως και αυτοί, είμαστε όλοι φτωχοί και αμαρτωλοί. Ίσως, η διαφορά μεταξύ Πέτρου και Ιούδα έγκειται στο τρόπο «ανάγνωσης» της αγάπης, της αμαρτίας, της αποδοχής του ελέους, της παράδοσης στο Θεό.

Είμαστε όλοι αμαρτωλοί και ας παρακαλέσουμε, με τη χάρη της επερχόμενης Ανάστασης:

Κύριε, δώσε στον καθένα μας να ακολουθεί πάντα το μονοπάτι του Πέτρου και όχι του Ιούδα!

Με αγάπη και ευχές για καλή Ανάσταση

O εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

Πηγή: enoriako,info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης.