Ούτος ο Άγιος, εκατάγετο μεν από την Ελλάδα, ήτον δε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ουεσπεσιανού, εν έτει ο’ [70] και επειδή είχεν ανδρίαν και ρώμην φυσικήν, η οποία αυξήνθη μαζί με την ηλικίαν του σώματος, δια τούτο εσυναριθμήθη εις τα στρατιωτικά τάγματα. Φανείς δε εις τον πόλεμον ανδρείος και πολλάς νίκας κατορθώσας, προς τούτοις δε, φημισθείς και ότι είχε σύνεσιν και λογισμόν φρόνιμον, δια ταύτα όλα ετιμήθη με το φόρεμα της στρατηγικής αξίας, και με τα άλλα σημεία αυτής, ήτοι έγινεν αρχιστράτηγος. Ούτος λοιπόν ευρισκόμενος εις την εν τη Αφρική Τρίπολιν, ελεημονούσε τους πτωχούς από τα βασιλικά σιτηρέσια, και γνησίως και καθαρώς ελάτρευε τον Χριστόν. Μαθών δε δι’ αυτόν Αδριανός ο ηγεμών της Φοινίκης, απέστειλεν εις τον Άγιον Ύπατον τον Τριβούνον, μαζί με άλλους δύω στρατιώτας, ένας από τους οποίους ωνομάζετο Θεόδουλος. Ο δε Ύπατος πηγαίνωντας εις τον Άγιον, εκρατήθη από μίαν θέρμην υπερβολικήν, και ήκουσε μίαν φωνήν, η οποία ήλθεν άνωθεν. Εφάνη δε και Άγγελος Κυρίου εις αυτόν λέγων, ότι ανίσως θέλη να ελευθερωθή από την ασθένειαν, είναι ανάγκη να επικαλεσθή τρεις φοραίς τον Θεόν του Λεοντίου. Την φωνήν δε αυτήν, ήκουσε και ο Θεόδουλος.
Αφ’ ου λοιπόν ο Ύπατος έκαμεν εκείνο, οπού
επροστάχθη υπό του Αγγέλου, ιατρεύθη από την θέρμην. Ανταμώσας δε τον Άγιον και
μη ηξεύρωντας, ότι είναι αυτός ο παρ’ αυτού ζητούμενος, εφιλοξενήθη από τον
ίδιον. Ύστερον δε επιζητών τον Άγιον Λεόντιον, ωνόμαζεν αυτόν κατά προσποίησιν
φίλον εδικόν του και των θεών. Ο δε Άγιος, εφανέρωσε μεν τον εαυτόν του, ότι
αυτός είναι ο παρ’ αυτού ζητούμενος Λεόντιος, έλεγε δε, ότι τους ονομαζομένους
θεούς, μισεί και αποστρέφεται. Ταύτα δε ακούσαντες ο Ύπατος και ο Θεόδουλος, επρόσπεσαν
εις τους πόδας του Αγίου, και εζήτουν να λάβουν δια μέσου του την του Χριστού
ένωσιν και οικείωσιν. Τότε λοιπόν ο Άγιος επροσευχήθη εις τον Θεόν δια λόγου
των. Όθεν ήλθεν από τον ουρανόν ένα σύνεφον με νερόν, το οποίον εβάπτισεν
αυτούς και εφώτισεν, ένδυσε δε αυτούς και άσπρα φορέματα. Ταύτα δε βλέποντες οι
Έλληνες, εταράχθησαν, και τα εμήνυσαν όλα εις τον ηγεμόνα Αδριανόν. Ο δε
Αδριανός παρέστησε και τους τρεις Αγίους έμπροσθέν του, και παρεκίνει αυτούς να
αρνηθούν την πίστιν του Χριστού. Επειδή όμως δεν εδυνήθη να τους καταπείση,
επρόσταξεν, ότι τον μεν Άγιον Ύπατον, να κρεμάσουν και να ξεσχίζουν αυτόν, τον
δε Άγιον Θεόδουλον, να δέρνουν με ξυλίνας σπάθας. Αφ’ ου δε ταύτα έγιναν,
απεκεφάλισαν και τους δύω, και ούτως έλαβον παρά Κυρίου τον του μαρτυρίου
αμάραντον στέφανον. Τον δε Άγιον Λεόντιον, πρώτον έδειραν με βάκλα, ήτοι με τα
ξύλα οπού κρούουν τα τύμπανα. Και επειδή δεν επείθετο εις τας παρακινήσεις και
κολακείας του ηγεμόνος, αλλά επεριγέλασεν αυτόν, δια τούτο έδειραν πάλιν αυτόν
δυνατά, και κρεμάσαντες τον εξέσχισαν. Είτα εκρέμασαν πέτραν βαρείαν και
μεγάλην από τον λαιμόν του, και κατά μεν το παρόν, τον έβαλον εις την φυλακήν,
ύστερον δε, εξαπλώσαντες αυτόν κατά γης, τον ετέντωσαν από τέσσαρας πάλους, και
τον έδειραν. Δερνόμενος δε ο μακάριος, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας
Θεού. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή πέραν εις το Καμαρίδιον, και εις
τον ευκτήριον Ναόν του Αγίου, τον ευρισκόμενον κοντά εις την πόρταν της Πηγής.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου