Άρνηση αύξησης μισθού και φιλανθρωπία

Πρώτη φορά στα χρονικά, τμήματα μιας κοινωνικής ομάδας αρνούνται την αύξηση μισθού που αποφασίζει η Πολιτεία. Μητροπολίτες το πράττουν (Κισάμου, Κυθήρων κ.ά).
Η εξωεκκλησιαστική κοινωνία και η κυρίαρχη δημοσιογραφία της, αγνοεί (η δεύτερη, συχνά παριστάνει πως αγνοεί) ότι οι μητροπολίτες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, με τον όποιο μισθό των ελεούσαν πάντα πολλούς αναγκεμένους η,ακόμη και... επαγγελματίες επαίτες.
Η προσωπική μου εμπειρία είναι αυτή:
Ήμουν μέλος του ΔΣ του πολιτιστικού Κέντρου της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Πρόεδρος, ο σεβασμιώτατος, μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Κρήτης, Ειρηναίος. Είχαμε συνεδρίαση. Είχαμε θέματα σε εκκρεμότητα για τα οποία έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις. Ο γέροντας όμως αργούσε. Σε λίγο θα έπρεπε να πάει στον ραδιοφωνικό σταθμό της Μητρόπολης για την ζωντανή εκπομπή με τους νέους "Πότε θα προλάβουμε να συνεδριάσουμε" διερωτήθηκα, κάπως παραπονεμένα.
"Πάλι τα γνωστά"  μονολόγησε ένα μέλος του Συμβουλίου. Και συνέχισε" Ξέρουν πότε πληρώνεται ο Δεσπότης, οι ζητιάνοι και όποτε πληρώνεται μαζεύονται από έξω και του ζητούν". Ο σεβασμιότατος, ανταποκρίνονταν, άκουγε την επιθυμία εκάστου και εξ αυτού...αργοπορούσε να φτάσει σε εμάς. Τόση ώρα για να πάει από το Δεσποτικό δίπλα , στο πολιτιστικό κέντρο. Τόση ώρα διακονίας, προσφοράς. Κυρίως αθόρυβης προσφοράς. Διότι έρχονταν και δεν έλεγε, ούτε καν σε εμάς, την ελεημοσύνη του. 
Και ας μην έβγαινε ο μήνας για να αγοράζει λίγο ανθότυρο και λίγα παξιμάδια από απέναντι, από το "Ριζίτικο" του Στέλιου.
Ειρηναίος, ο αφιλοχρήματος. Ο αθόρυβα ελεήμων.
Και όχι μόνο, αυτός. 

Μιχάλης Μινουδάκης