Θεωρώ ότι κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος
ενοχλείται και διαφωνεί με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει η Κυβέρνηση για τον
οικονομικό εξορθολογισμό του Δημοσίου, που μεταξύ των άλλων προβλέπει και
τεράστιες αυξήσεις στις αποδοχές των Μητροπολιτών.
Ψάχνοντάς το περαιτέρω βρήκα ότι πλέον οι μισθοί των Μητροπολιτών θα εξαρτώνται από τις αποδοχές των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων. Μόλις λοιπόν ανακάλυψα και πόσα παίρνουν οι Γενικοί Γραμματείς...
Αυτός ο "εξορθολογισμός" λοιπόν είναι
ιδιαίτερα προκλητικός στη λογική του μέσου ανθρώπου, που μετά βίας τα φέρνει
βόλτα.
Δεν με νοιάζει εδώ το νόμιμο. Με νοιάζει το ηθικό!
Δεν μπορεί ο κάθε Μητροπολίτης να αποδέχεται το ρόλο ενός "υψηλόμισθου κρατικού υπαλλήλου, επειδή διευθύνει έναν Οργανισμό"!
Το ελάχιστο που οφείλουν να κάνουν οι Ιερές
Σύνοδοι Ελλάδας και Κρήτης είναι να βγάλουν ρητή ανακοίνωση και αίτημα για
μείωση των μισθών τους στο επίπεδο του μέσου όρου των μισθών των μικρομεσαίων
πολιτών!
Παναγιώτης
Ασημακόπουλος
8 σχόλια:
Παίρνω 840 ευρώ σύνταξη στο χέρι, δίνω 350 ενοίκιο. Βάλε τα υπόλοιπα (ΔΕΗ ΟΤΕ νερό) που δεν μου τα πληρώνει το κράτος. Τι μου μένει να ζήσω; Οι δεσποτάδες τα έχουν όλα δωρεάν…. Ας μην σκεφθούν εμένα να σκεφθούνε τους πολύτεκνους μισθοσυντήρητους παπάδες τους.
Ότι και να πεις θα πάνε τα λόγια χαμένα.
Όταν ψηφήσανε τον γάμο τον πολιτικό των ομόφυλων ζευγαριών φώναζαν βγάζαν λίβελλους και άλλοι αφορίζανε. Μετά όλα μέλι γάλα σε επίσημες τελετές και δεξιώσεις.
Τώρα που θα γεμίσουνε οι τσέπες ‘’νάνε ευλογημένοι’’.
Μου θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με την κηδεία από παπά του γουρουνιού και το μνημόσυνο το δεσπότη όταν πήρε και αυτός το κάτι τι.
Ηλίας
Τη μία εβδομάδα η Ιεραρχία καταδίκαζε τον 'γάμο' των ομοφιλοφίλων και μια εβδομάδα αργότερα μητροπολίτης της Μακεδονίας παρασημοφορούσε υπουργό της κυβέρνησης που είχε ψηφίσει τον νόμο!!!!
Αν σκεφθούμε με πονηρό τρόπο, θα πούμε ότι επειδή πλησιαζουν Εκλογές, η Κυβέρνηση χρειάζεται ανθρώπους με κύρος καί επίδραση στον λαό, να πούν καλά λόγια για το Κυβερνών κόμμα, ειδικά τώρα που έχει πτώση στις Δημοσκοπήσεις.
Αν σκεφτούμε με καλό λογισμό, θα πούμε ότι τις αυξήσεις των μισθών θα τις καταθέσουν οι Μητροπολίτες στα Φιλόπτωχα Ταμεία των Μητροπόλεων.
Ο ίδιος ο συγγραφέας, σε παλαιότερο κείμενό του, έχει ήδη απαντήσει στο πρόβλημα που δημιουργεί η σημερινή του κριτική.
Για κάθε καλόπιστο αναγνώστη:
https://theologosnaf.blogspot.com/2025/09/blog-post.html
"Πεινάν τα πιδάκιατσ" όπως θα λέγε ο Χατζηχρήστος στον "Ηλία του 16ου"!
Δυστυχώς οι μητροπολίτες στον καιρό μας ,καταφέρνουν όλο και περισσότερο να θέτουν εαυτών μακράν του ποιμνίου!!!
Η είδηση για την εξίσωση των μισθών των Μητροπολιτών με τις αποδοχές των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων αποτελεί την πιο ηχηρή επιβεβαίωση της βαθιάς, δομικής αλλοίωσης του εκκλησιαστικού θεσμού.
Το ζήτημα υπερβαίνει κατά πολύ την οικονομική ή στενά νομική του διάσταση, καθώς αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της εκκλησιαστικής οντολογίας και αποκαλύπτει τη γύμνια της σύγχρονης κοινωνικής της ηθικής. Όταν ένας ιεράρχης αποδέχεται να ενταχθεί οργανικά στην κλίμακα των ανώτατων κρατικών αξιωματούχων, η απόσταση ανάμεσα στην πνευματική του αποστολή και την εγκόσμια εξουσία εκμηδενίζεται, μετατρέποντας τη διακονία σε απλή διεύθυνση ενός κρατικοδίαιτου οργανισμού. Αυτή η εξέλιξη φέρνει στο φως το αληθινό, σκληρό πρόσωπο της εκκοσμίκευσης, για την οποία η θεσμική Εκκλησία, παραδόξως, συχνά καταγγέλλει τη σύγχρονη κοινωνία, εθελοτυφλώντας μπροστά στη δική της πραγματικότητα.
Η ουσιαστική εκκοσμίκευση, άλλωστε, δεν εντοπίζεται στην προσπάθεια του μοντέρνου κράτους να γίνει αδέσμευτο και ουδέτερο ή στην κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, στοιχεία που αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για την ίδια τη θρησκευτική ελευθερία. Αντιθέτως, η απόλυτη εκκοσμίκευση συντελείται ακριβώς εντός των ίδιων των εκκλησιαστικών τειχών, όταν η Εκκλησία υιοθετεί πλήρως τις πρακτικές, τα σύμβολα, την πολυτέλεια και, πλέον, τα μισθολόγια της κοσμικής εξουσίας. Αντί να λειτουργεί ως το πνευματικό αντίβαρο απέναντι στην κρατική ισχύ και ως φυσικός σύμμαχος των κοινωνικά αδύναμων, η ιεραρχία ενσωματώνεται απροκάλυπτα στους μηχανισμούς της εγκόσμιας δύναμης. Με αυτόν τον τρόπο, ακυρώνεται ο πρωτοχριστιανικός της χαρακτήρας ως κοινότητας ισότητας και αλληλεγγύης, και αναδεικνύεται μια νοσηρή εξάρτηση από το Κράτος, θυμίζοντας περισσότερο παρωχημένα θεοκρατικά μοντέλα της βυζαντινής και οθωμανικής περιόδου παρά τον προφητικό και ασκητικό λόγο της αρχέγονης παράδοσης.
Σε μια κοινωνική πραγματικότητα όπου ο μέσος πολίτης βιώνει την καθημερινή οικονομική ανασφάλεια και τη συνεχή συρρίκνωση του βιοτικού του επιπέδου, αυτός ο νομικός «εξορθολογισμός», που μεταφράζεται σε δυσθεώρητες μισθολογικές αυξήσεις για την κορυφή της ιεραρχίας, συνιστά ευθεία ηθική πρόκληση. Η περιστασιακή φιλανθρωπική δράση, η οποία μάλιστα πολλές φορές εργαλειοποιείται ως απολογητικό άλλοθι, δεν αρκεί για να κρύψει αυτή τη δομική αντίφαση. Είναι αδύνατον να αρθρωθεί ένας αξιόπιστος και αυθεντικός κριτικός λόγος για την κοινωνική αδικία, τη φτώχεια ή τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, όταν ο φορέας αυτού του λόγου ανήκει με κάθε επισημότητα στην πλέον προνομιούχα, υψηλόμισθη ελίτ του κρατικού μηχανισμού. Χωρίς την ανάπτυξη μιας ουσιαστικής κοινωνικής ηθικής που θα βάζει στο επίκεντρο τον δοκιμαζόμενο άνθρωπο και όχι τη συντήρηση θεσμικών προνομίων, η διδασκαλία της Εκκλησίας καταλήγει να ηχεί ως ένα κενό, διακηρυκτικό γράμμα.
Η μοναδική πειστική απάντηση απέναντι σε αυτή τη θεσμική αλλοτρίωση δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτό που στην ίδια τη θεολογική γλώσσα ονομάζεται «μετάνοια», δηλαδή η έμπρακτη αυτοκριτική και η ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Μια σαφής, δημόσια άρνηση αυτής της προκλητικής μισθολογικής εξίσωσης από τις Ιερές Συνόδους και η εκούσια προσγείωση των επισκοπικών αποδοχών στα επίπεδα του μέσου όρου των μικρομεσαίων πολιτών, δεν θα αποτελούσε απλώς μια κίνηση επικοινωνιακής ταπεινοφροσύνης, αλλά μια ιστορική ρήξη με τον εναγκαλισμό Κράτους και Εκκλησίας. Θα αποδείκνυε έμπρακτα ότι η πνευματική εξουσία δεν εξαγοράζεται ούτε ταυτίζεται με τους δείκτες των Γενικών Γραμματέων των υπουργείων.
Τελικά, η ηθική νομιμοποίηση στην κοινωνία κερδίζεται αποκλειστικά στο πεδίο της πράξης και της προσφοράς, και όχι μέσα από θεσμικές κατοχυρώσεις που διαψεύδουν εντελώς τον ίδιο τον απελευθερωτικό πυρήνα του Χριστιανισμού.
Ε.Γ.
Δημοσίευση σχολίου