Μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιεζεκιήλ 23 Ιουλίου - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ήτον υιός του Βουζί, από την γην του Αριρά την ιερατικήν, και επροφήτευσε χρόνους είκοσιν, επρόλαβε δε την έλευσιν του Χριστού χρόνους τετρακοσίους εβδομηνταεπτά. Όταν δε εσκλαβώθησαν οι Εβραίοι εις την Βαβυλώνα, επήγε και αυτός μαζί με αυτούς. Και αφ’ ου επροφήτευσε πολλάς προφητείας εις τον λαόν των Ιουδαίων, έδωκε και τούτο το παράδοξον σημείον, ήγουν ότι να προσέχουν εις τον ποταμόν της Βαβυλώνος τον καλούμενον Χοβάρ, και όταν ιδούν, πως ξηραίνεται, τότε να ελπίζουν, πως θέλει έλθη κατά της Βαβυλώνος το δρεπάνι της ερημώσεως. Όταν δε ιδούν πως αυξάνει, τότε να ελπίζουν, πως έχουν να γυρίσουν εις την Ιερουσαλήμ. Μίαν φοράν εσυνάχθησαν εις αυτόν Εβραίοι πολλοί, επειδή εφοβήθησαν, μήπως οι Βαβυλώνιοι σηκωθούν κατ’ αυτών και τους θανατώσουν. Όθεν ο Προφήτης έκαμε να σταθή το νερόν του ποταμού, δια τούτο περάσαντες αυτόν οι Εβραίοι αντίπερα, εγλύτωσαν.

Οι δε Βαβυλώνιοι, επειδή ετόλμησαν να κυνηγήσουν αυτούς, δια τούτο κατεποντίσθησαν εις τον ποταμόν. Ούτος δια προσευχής του εχάρισε μίαν φοράν εις τους πεινώντας Εβραίους πλουσίαν τροφήν από οψάρια, και εις άλλους, οπού ελειποθύμουν, εχάρισε ζωήν και παρηγορίαν. Ούτος μίαν φοράν οπού οι εθνικοί έβλαπτον τον ισραηλιτικόν λαόν, επήγεν εις τους πρώτους των εθνικών, και ποιήσας έμπροσθέν τους θαυμάσια, εφόβισεν αυτούς, και τους έκαμε να παύσουν από το να βλάπτουν τον Ισραήλ.

Επειδή δε οι Ισραηλίται εφώναζον, ότι εχάθη η ελπίς μας, και πλέον δεν ελπίζομεν να ελευθερωθώμεν από την σκλαβίαν, δια τούτο ο Προφήτης ούτος με το θαύμα των νεκρών κοκκάλων, οπού είδεν εν οπτασία, έπεισεν αυτούς, ότι είναι ελπίς ελευθερίας εις τον Ισραήλ. Ούτος είδε τον τύπον του Ναού, καθώς τον είδε και ο Μωϋσής, και είπεν, ότι πάλιν θέλει κτισθή, καθώς το είπε και ο Δανιήλ. Ούτος ετιμώρησεν εις την Βαβυλώνα την φυλήν του Γαδ, επειδή αυτή ασεβούσε μεν εις τον Κύριον, ενομίζετο δε, ότι φυλάττει τον νόμον Κυρίου. Όθεν έκαμε να θανατώσουν οι όφεις τα βρέφη και κτήνη αυτών. Και επροείπεν ότι δι’ αυτούς, δεν θέλει επιστρέψει ο λαός του Ισραήλ εις την Ιερουσαλήμ, αλλά θέλουν μένουν εις τους Μήδας, έως οπού να αφήσουν την πλάνην και κακίαν τους. Δια τούτο και η φυλή αύτη του Γαδ, μη υποφέρουσα να ακούη ταύτα, εθανάτωσε τον μακάριον τούτον Προφήτην, ως εναντιούμενον καθ’ εκάστην ημέραν, και ελέγχοντα αυτήν, διατί επροσκύνει τα είδωλα. Έθαψε δε αυτόν ο λαός του Ισραήλ εις τον αγρόν Θουρ, εν τω τάφω του Αρφαξάδ. Είναι δε ο τάφος αυτού σπήλαιον διπλούν, διπλούν δε λέγεται, ότι είναι απόκρυφον, με το να έχη μέσα γυρίσματα, τα οποία έδειχνον αυτό πως ήτον δύω σπήλαια. Ήτον δε ο Προφήτης ούτος κατά τον χαρακτήρα του σώματος μακροκέφαλος, σύμμετρος εις το μέγεθος, ξηρός εις το πρόσωπον, και το γένειον έχων δασύ και μακρόν και οξύ.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης