Το μέγεθος ως μέτρο ισχύος - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Το μέγεθος ως μέτρο ισχύος

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

«Οι οικονομικά ισχυροί συχνά ανακάμπτουν ταχύτερα. Οι λαοί βιώνουν τις στερήσεις για χρόνια»

Σε μια εποχή όπου όλα μετρώνται σε τόνους, δισεκατομμύρια και γεωπολιτικά τετραγωνικά χιλιόμετρα, ένα μικροσκοπικό χοτ ντογκ κατάφερε να γίνει παγκόσμια είδηση. Στο νέο προεδρικό αεροσκάφος των Ηνωμένων Πολιτειών, η λιλιπούτεια μερίδα πρόχειρου φαγητού που προσφέρθηκε σε δημοσιογράφους προκάλεσε ειρωνικά σχόλια και διαδικτυακή θύελλα. Όχι για τη γεύση της, αλλά για το μέγεθός της. Για την «τσιγκουνιά» της εικόνας σε έναν χώρο που έχει ταυτιστεί με υπερβολή, πολυτέλεια και ισχύ.

Η λεπτομέρεια θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Όμως δεν πέρασε. Διότι ζούμε σε μια περίοδο όπου το μέγεθος έχει μετατραπεί σε σύμβολο. Το πόσο μεγάλο είναι το αεροσκάφος, το πόσο εντυπωσιακή η αίθουσα, το πόσο φιλόδοξο το εξοπλιστικό πρόγραμμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κράτη. Η έκταση, η οικονομική επιρροή, το στρατιωτικό αποτύπωμα καθορίζουν αν θα καταγραφείς ως «ισχυρός» ή θα μείνεις στην υποσημείωση της Ιστορίας. Και ενώ οι κυβερνήσεις ανταγωνίζονται σε αριθμούς και επιδείξεις ισχύος, οι κοινωνίες μετρούν αλλιώς. Μετρούν την ακρίβεια στο ράφι, το αυξημένο κόστος ενέργειας, τις συνέπειες ενός πολέμου που δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά. Η εκεχειρία συζητείται με όρους πίεσης και στρατηγικής, συχνά με νέα όπλα στο παρασκήνιο. Οι ισχυροί διαπραγματεύονται. Οι απλοί πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, το μικρό χοτ ντογκ αποκτά συμβολική διάσταση. Όχι επειδή στερήθηκε κανείς το γεύμα του, αλλά επειδή αποκαλύπτει μια παράδοξη αναντιστοιχία. Από τη μία, αεροσκάφη-κολοσσοί, προϋπολογισμοί που ζαλίζουν, ρητορικές μεγαλείου. Από την άλλη, μια μερίδα που χωρά στην παλάμη και θυμίζει ότι ακόμη και στα κέντρα εξουσίας η λιτότητα μπορεί να εμφανιστεί ως αισθητική επιλογή ή ως επικοινωνιακό λάθος. Το αφύσικο τείνει να γίνεται φυσιολογικό. Η υπερβολή βαφτίζεται αναγκαιότητα. Η συσσώρευση δύναμης παρουσιάζεται ως εγγύηση ειρήνης. Και όμως, κάθε σύγκρουση αφήνει πίσω της ερείπια που δεν αποτυπώνονται σε πίνακες ισχύος. Οι οικονομικά ισχυροί συχνά ανακάμπτουν ταχύτερα. Οι λαοί βιώνουν τις στερήσεις για χρόνια.

Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι το μέγεθος της μερίδας ούτε το μήκος του αεροσκάφους. Είναι η νοοτροπία που θεωρεί ότι το «μεγαλύτερο» ταυτίζεται με το «καλύτερο» και το «ισχυρότερο» με το «δικαιότερο». Σε έναν πλανήτη που δοκιμάζεται από ανατιμήσεις και πολεμικές εντάσεις, η πραγματική δύναμη δεν θα κριθεί από την εντυπωσιακή εικόνα, αλλά από την ικανότητα να περιορίζεις την απληστία και να μοιράζεσαι το βάρος. Ίσως, λοιπόν, η είδηση για ένα μικρό πρόχειρο γεύμα να μην είναι τόσο ασήμαντη. Λειτουργεί ως καθρέφτης μιας εποχής όπου η υπερβολή θεωρείται κανόνας και η μετριοπάθεια αδυναμία. Και όμως, η Ιστορία έχει δείξει ότι οι αυτοκρατορίες δεν κρίνονται από το μέγεθος των συμβόλων τους, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνουν στους ανθρώπους.

Εφημερίδα Απογευματινή