Αποχαιρετισμός
Σε αποχαιρέτησα
πριν λίγο
με μια “καληνύχτα”.
“Ομοίως” μου απάντησες,
θεωρώντας
πως η “καλημέρα”
σύντομα θα ακολουθήσει.
Κι όμως μία
καληνύχτα
μπορεί να είναι οριστική
αν νιώθεις μέσα σου
τη νύχτα
να απλώνεται
για πάντα.
Ζήνων
1 σχόλιο:
Παρακολουθώ εδώ και καιρό τα ποιήματα του ιστολογίου. Με εκπλήσσει η ποιότητά τους.
Γράφω σύντομα δύο σκέψεις.
Το ποίημα διαθέτει έντονη υπαρξιακή δύναμη και λειτουργεί σε δύο επίπεδα.
Στο πρώτο μιλά για την ανθρώπινη ζωή. Κάθε αποχαιρετισμός μπορεί να είναι ο τελευταίος. Η καθημερινή συνήθεια («καληνύχτα – καλημέρα») δημιουργεί την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει αν θα υπάρξει η επόμενη συνάντηση. Αυτή η αντίθεση είναι το δραματικό κέντρο του ποιήματος.
Στο δεύτερο επίπεδο, η «νύχτα» παύει να είναι χρονική έννοια και γίνεται εσωτερική κατάσταση. Η φράση «αν νιώθεις μέσα σου τη νύχτα» μεταθέτει το βάρος από το εξωτερικό γεγονός στην εσωτερική εμπειρία.
Η τελευταία λέξη, «για πάντα», λειτουργεί σαν αιφνίδιο κλείσιμο που ανατρέπει την ήρεμη αρχή.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημά του: δεν εξηγεί· υπαινίσσεται.
Αν και η χριστιανική εμπειρία δεν θεωρεί τη νύχτα ως το τελευταίο κεφάλαιο -η Ανάσταση είναι ακριβώς η διάψευση της «για πάντα νύχτας»- αυτό δεν αποτελεί λογοτεχνικό μειονέκτημα. Το ποίημα αποτυπώνει με ειλικρίνεια την εμπειρία μιας στιγμής. Και η φράση «για πάντα» είναι το στοιχείο που δίνει στο ποίημα τη μεγαλύτερη δραματική του ένταση.
Φ.
Δημοσίευση σχολίου