Μια φωτογραφία.
Μια λέξη.
Μια πληγή.
Μια ασπρόμαυρη εικόνα που συμπυκνώνει ολόκληρη την τραγωδία του Ελληνισμού στην Κύπρο.Ο 28χρονος έφεδρος καταδρομέας Μάκης Σεργίδης βαδίζει αιχμάλωτος. Τα μάτια του είναι δεμένα. Δύο ένοπλοι χαιρέκακοι Τουρκοκύπριοι τον συνοδεύουν επιδεικτικά, μέσα στη σκληρή πραγματικότητα της κυπριακής τραγωδίας.Εκείνος δεν μπορεί να δει τον ουρανό της Κύπρου.Δεν μπορεί να αντικρίσει τη γη που υπερασπίστηκε.Δεν γνωρίζει ποια θα είναι η μοίρα του.Γνωρίζει όμως ότι έκανε το καθήκον του.
Η εικόνα αυτή δεν απαθανατίζει απλώς έναν
αιχμάλωτο στρατιώτη.Απαθανατίζει μια ολόκληρη πατρίδα πληγωμένη.
Έναν λαό που δοκιμάζεται.
Έναν Ελληνισμό που θρηνεί και μια ιστορία που, πενήντα και πλέον χρόνια μετά, εξακολουθεί να ζητά μνήμη και δικαιοσύνη.
Καθώς πλησιάζει η αποφράδα επέτειος της 20ής Ιουλίου, η σκέψη επιστρέφει στο καλοκαίρι του 1974.Στην ημέρα που ο «Αττίλας» έφτασε στις ακτές της Κερύνειας.Στα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974, όταν τουρκικές αποβατικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην περιοχή Πέντε Μίλι, ενώ αλεξιπτωτιστές έπεσαν βόρεια της Λευκωσίας και η τουρκική αεροπορία εξαπέλυσε επιθέσεις σε στρατιωτικούς και άλλους στόχους.
Απέναντί τους στάθηκαν η Εθνική Φρουρά, η ΕΛΔΥΚ, οι Μοίρες Καταδρομών, οι έφεδροι και απλοί πολίτες που βρέθηκαν ξαφνικά μέσα στη δίνη του πολέμου.
Με ανεπαρκή μέσα.
Με περιορισμένα πυρομαχικά.
Χωρίς αεροπορική κάλυψη και όμως πολέμησαν.
Στην Κερύνεια.
Στον Πενταδάκτυλο.
Στον Άγιο Ιλαρίωνα.
Στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας.
Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Στα φυλάκια όπου λίγοι στάθηκαν απέναντι σε πολλούς.Πολέμησαν γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος τους.
Περίμεναν βοήθεια.
Περίμεναν τα ελληνικά φτερά να εμφανιστούν στον κυπριακό ουρανό.
Περίμεναν τον ελληνικό στόλο.
Περίμεναν τη μητέρα πατρίδα.
Η Ελλάδα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν μέσα στη μεγαλύτερη πολιτική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της, καθώς η δικτατορία κατέρρεε και η χώρα περνούσε σε περίοδο δραματικής μετάβασης.
Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας ήρθε λίγες μέρες
μετά,στις 24 Ιουλίου 1974 με την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή.Όμως η
Κύπρος συνέχιζε να αιμορραγεί.Στις 14 Αυγούστου 1974, παρά τις διαπραγματεύσεις
και την προηγούμενη κατάπαυση του πυρός, ξεκίνησε ο «Αττίλας ΙΙ».Οι τουρκικές
δυνάμεις προχώρησαν και κατέλαβαν την Αμμόχωστο, τη Μόρφου και μεγάλες περιοχές
της βόρειας Κύπρου, φτάνοντας να ελέγχουν περίπου το 37% της Κυπριακής
Δημοκρατίας.Μέσα σε εκείνες τις δραματικές ημέρες χαράχθηκε στη συλλογική μνήμη
του Ελληνισμού η φράση που έμελλε να συμβολίσει την πικρία μιας ολόκληρης
εποχής:
«Η Κύπρος κείται μακράν.»
Η φράση αυτή, είτε αποδόθηκε ακριβώς με αυτή τη
διατύπωση είτε αποτέλεσε τη συμπύκνωση μιας πολιτικής στάσης, συνδέθηκε με την
αίσθηση εγκατάλειψης που ένιωσαν πολλοί από όσους πολεμούσαν στην Κύπρο.
Κάπου εδώ η φωτογραφία του Μάκη Σεργίδη αποκτά μια ακόμη πιο τραγική διάσταση.
Σύμφωνα με αφηγήσεις και τη μνήμη που έχει διατηρηθεί γύρω από την υπόθεσή του, φέρεται ότι ο Μάκης Σεργίδης εκτελέστηκε λίγο μετά την αιχμαλωσία του και σε χρονικό διάστημα που συνδέθηκε από πολλούς με τις δραματικές δηλώσεις και εξελίξεις εκείνων των ημερών.
Οι ακριβείς συνθήκες και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του δεν έχουν τεκμηριωθεί οριστικά.
Εκείνο όμως που είναι βέβαιο είναι ότι ο Μάκης Σεργίδης παρέμεινε για δεκαετίες ένας από τους αγνοουμένους της κυπριακής τραγωδίας.
Μέχρι που η ταυτοποίηση των λειψάνων του μέσω DNA έδωσε στην οικογένειά του τη σκληρή απάντηση που περίμενε τόσα χρόνια.
Γιατί υπάρχουν απώλειες που δεν μετρώνται μόνο με
τον θάνατο.Μετρώνται με τις δεκαετίες αναμονής.Με τις πόρτες που άνοιγαν με την
ελπίδα μιας επιστροφής.
Με τις φωτογραφίες που έμειναν στα σπίτια ως η τελευταία ανάμνηση.Η κυπριακή τραγωδία άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, εκατοντάδες αγνοουμένους και περισσότερους από 160.000 Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που εκτοπίστηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.
Άφησε πόλεις φαντάσματα.
Χωριά ξεριζωμένα.
Εκκλησίες και μνημεία που υπέστησαν καταστροφές και λεηλασίες.
Άφησε μια πατρίδα διχοτομημένη.
Η φωτογραφία του Μάκη Σεργίδη όμως δεν είναι
εικόνα ήττας.Είναι εικόνα θυσίας.
Είναι η απόδειξη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει δεμένα τα μάτια, αλλά όχι την ψυχή.
Μπορεί να είναι αιχμάλωτος, αλλά να παραμένει ελεύθερος στο φρόνημα.
Η 20ή Ιουλίου δεν είναι ημέρα μίσους.
Είναι ημέρα μνήμης.
Ημέρα τιμής.
Ημέρα ευθύνης απέναντι στην ιστορία.
Γιατί οι λαοί που ξεχνούν τις τραγωδίες τους χάνουν ένα κομμάτι από την ίδια τους την ταυτότητα.
🕯️Αιωνία η μνήμη των πεσόντων.
Τιμή σε όλους όσοι υπερασπίστηκαν την Κύπρο το καλοκαίρι του 1974.
Γιατί η Κύπρος δεν κείται μακράν.
Κείται στη μνήμη μας.
Κείται στην Ιστορία μας.
Κείται στην καρδιά κάθε ανθρώπου που αρνείται να ξεχάσει.
Μια λέξη.
Μια πληγή.
Μια ασπρόμαυρη εικόνα που συμπυκνώνει ολόκληρη την τραγωδία του Ελληνισμού στην Κύπρο.Ο 28χρονος έφεδρος καταδρομέας Μάκης Σεργίδης βαδίζει αιχμάλωτος. Τα μάτια του είναι δεμένα. Δύο ένοπλοι χαιρέκακοι Τουρκοκύπριοι τον συνοδεύουν επιδεικτικά, μέσα στη σκληρή πραγματικότητα της κυπριακής τραγωδίας.Εκείνος δεν μπορεί να δει τον ουρανό της Κύπρου.Δεν μπορεί να αντικρίσει τη γη που υπερασπίστηκε.Δεν γνωρίζει ποια θα είναι η μοίρα του.Γνωρίζει όμως ότι έκανε το καθήκον του.
Έναν λαό που δοκιμάζεται.
Έναν Ελληνισμό που θρηνεί και μια ιστορία που, πενήντα και πλέον χρόνια μετά, εξακολουθεί να ζητά μνήμη και δικαιοσύνη.
Καθώς πλησιάζει η αποφράδα επέτειος της 20ής Ιουλίου, η σκέψη επιστρέφει στο καλοκαίρι του 1974.Στην ημέρα που ο «Αττίλας» έφτασε στις ακτές της Κερύνειας.Στα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974, όταν τουρκικές αποβατικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην περιοχή Πέντε Μίλι, ενώ αλεξιπτωτιστές έπεσαν βόρεια της Λευκωσίας και η τουρκική αεροπορία εξαπέλυσε επιθέσεις σε στρατιωτικούς και άλλους στόχους.
Απέναντί τους στάθηκαν η Εθνική Φρουρά, η ΕΛΔΥΚ, οι Μοίρες Καταδρομών, οι έφεδροι και απλοί πολίτες που βρέθηκαν ξαφνικά μέσα στη δίνη του πολέμου.
Με περιορισμένα πυρομαχικά.
Χωρίς αεροπορική κάλυψη και όμως πολέμησαν.
Στην Κερύνεια.
Στον Πενταδάκτυλο.
Στον Άγιο Ιλαρίωνα.
Στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας.
Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Στα φυλάκια όπου λίγοι στάθηκαν απέναντι σε πολλούς.Πολέμησαν γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος τους.
Περίμεναν βοήθεια.
Περίμεναν τα ελληνικά φτερά να εμφανιστούν στον κυπριακό ουρανό.
Περίμεναν τον ελληνικό στόλο.
Περίμεναν τη μητέρα πατρίδα.
Η Ελλάδα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν μέσα στη μεγαλύτερη πολιτική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της, καθώς η δικτατορία κατέρρεε και η χώρα περνούσε σε περίοδο δραματικής μετάβασης.
Κάπου εδώ η φωτογραφία του Μάκη Σεργίδη αποκτά μια ακόμη πιο τραγική διάσταση.
Σύμφωνα με αφηγήσεις και τη μνήμη που έχει διατηρηθεί γύρω από την υπόθεσή του, φέρεται ότι ο Μάκης Σεργίδης εκτελέστηκε λίγο μετά την αιχμαλωσία του και σε χρονικό διάστημα που συνδέθηκε από πολλούς με τις δραματικές δηλώσεις και εξελίξεις εκείνων των ημερών.
Οι ακριβείς συνθήκες και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του δεν έχουν τεκμηριωθεί οριστικά.
Εκείνο όμως που είναι βέβαιο είναι ότι ο Μάκης Σεργίδης παρέμεινε για δεκαετίες ένας από τους αγνοουμένους της κυπριακής τραγωδίας.
Μέχρι που η ταυτοποίηση των λειψάνων του μέσω DNA έδωσε στην οικογένειά του τη σκληρή απάντηση που περίμενε τόσα χρόνια.
Με τις φωτογραφίες που έμειναν στα σπίτια ως η τελευταία ανάμνηση.Η κυπριακή τραγωδία άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, εκατοντάδες αγνοουμένους και περισσότερους από 160.000 Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που εκτοπίστηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.
Άφησε πόλεις φαντάσματα.
Χωριά ξεριζωμένα.
Εκκλησίες και μνημεία που υπέστησαν καταστροφές και λεηλασίες.
Άφησε μια πατρίδα διχοτομημένη.
Είναι η απόδειξη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει δεμένα τα μάτια, αλλά όχι την ψυχή.
Μπορεί να είναι αιχμάλωτος, αλλά να παραμένει ελεύθερος στο φρόνημα.
Η 20ή Ιουλίου δεν είναι ημέρα μίσους.
Είναι ημέρα μνήμης.
Ημέρα τιμής.
Ημέρα ευθύνης απέναντι στην ιστορία.
Γιατί οι λαοί που ξεχνούν τις τραγωδίες τους χάνουν ένα κομμάτι από την ίδια τους την ταυτότητα.
Τιμή σε όλους όσοι υπερασπίστηκαν την Κύπρο το καλοκαίρι του 1974.
Γιατί η Κύπρος δεν κείται μακράν.
Κείται στη μνήμη μας.
Κείται στην Ιστορία μας.
Κείται στην καρδιά κάθε ανθρώπου που αρνείται να ξεχάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου