Ούτος ο μακάριος Τίτος εκατάγετο από το γένος του Μίνωνος του βασιλέως της Κρήτης, καθώς λέγει Ζηνάς ο νομικός, ο συγγράψας τον Βίον του Αποστόλου τούτου, τον οποίον Ζηνάν αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος εν τη προς Τίτον Επιστολή λέγων· «Ζηνάν τον νομικόν σπουδαίως πρόπεμψον» (Τιτ. γ’, 13). Ούτος λοιπόν ο θεσπέσιος Τίτος εις την αρχήν της ζωής του, έδειξε πολλήν σπουδήν και επιμέλειαν εις την παιδείαν και μάθησιν, την παρά των Ελλήνων θαυμαζομένην. Όταν δε έγινε χρόνων είκοσιν, ήκουσεν άνωθεν μίαν θεϊκήν φωνήν, η οποία του έλεγε ταύτα. Τίτε, πρέπει να αναχωρήσης από εδώ, δια να σώσης την ψυχήν σου, επειδή η εξωτερική παιδεία αύτη δεν θέλει σε ωφελήσει. Θέλωντας δε να ακούση και δεύτερον την ιδίαν φωνήν, δια να πληροφορηθή περισσότερον και να μη πλανηθή (ήξευρε γαρ τας πλάνας οπού εγίνοντο από τας φωνάς των ειδώλων και των δαιμόνων) έμεινεν ακόμη εννέα χρόνους εις την των γραμμάτων παιδείαν.
Τότε δε επροστάχθη δια θεϊκού οράματος, να αναγνώση την Βίβλον των Εβραίων. Όθεν πέρνωντας ο Τίτος την Παλαιάν Γραφήν, άνοιξεν αυτήν, και ευρίσκει το ρητόν του Προφήτου Ησαΐου το λέγον· «Εγκαινίζεσθε προς με νήσοι πολλαί. Ισραήλ σώζεται παρά Κυρίου σωτηρίαν αιώνιον» (Ησ. με’, 16).Ο δε ανθύπατος και ηγεμών της Κρήτης, όστις ήτον
θείος του Αγίου Τίτου, ακούσας την σωτήριον Γέννησιν του Χριστού, και τα
θαύματα οπού έκαμνεν εις τα Ιεροσόλυμα, και εις άλλους τόπους της Παλαιστίνης,
εσυμβουλεύθη με τους πρώτους άρχοντας της Κρήτης· και ούτως απέστειλε τούτον
τον ανεψιόν του Τίτον εις τα Ιεροσόλυμα, ως όντα ικανόν να ακούση και να
παραστήση δια λόγου εκείνα, οπού ήθελεν ακούση. Ο Τίτος λοιπόν πηγαίνωντας εις
τα Ιεροσόλυμα, επροσκύνησε τον Δεσπότην Χριστόν, και εθεώρησε τα θαυμάσιά του,
είδε δε και τα σωτήρια τούτου Πάθη και την ταφήν και την Ανάστασιν και την
θείαν Ανάληψιν και την εις τους σεπτούς Αποστόλους επιδημίαν και έλευσιν του
Αγίου Πνεύματος. Όθεν πιστεύσας τω Χριστώ, εσυναριθμήθη και αυτός με τους
εκατόν είκοσιν, οπού έλαβον το Πνεύμα το Άγιον κατά την ημέραν της Πεντηκοστής.
Έπειτα χειροτονείται και αποστέλλεται μαζί με τον Παύλον, δια να κηρύττη το
Ευαγγέλιον. Επήγε λοιπόν ο θείος Τίτος μετά του Παύλου εις Αντιόχειαν και εις
Σελεύκειαν και εις Κύπρον και εις Σαλαμίνα και Πάφον, τας εν τη Κύπρω
ευρισκομένας. Από εκεί δε επήγεν εις την Πέργην της Παμφυλίας, και εις
Αντιόχειαν της Πισσιδείας, και εις το Ικόνιον εν τω οίκω του Αγίου Ονησιφόρου.
Έπειτα επήγεν εις Λύστραν και Δέρβην. Και δια να ειπώ καθολικώς, εις κάθε τόπον
και πόλιν εκήρυττε τον λόγον του Θεού μαζί με τον Απόστολον Παύλον. Όταν δε ο
εις την αδελφήν του Αγίου Τίτου γαμβρός, Ρουστίλος ονόματι, είχε δύω χρόνους
οπού εξουσίαζε την Κρήτην, τότε επήγεν εις την αυτήν Κρήτην ο Τίτος ομού με τον
Απόστολον Παύλον. Έπειτα αναχωρήσας από την Κρήτην μετά του Παύλου, επήγεν εις
την Ασίαν, και από εκεί επήγεν ομού με τον Παύλον εις την Ρώμην, και εκεί
έμεινεν ο Τίτος έως οπού εφονεύθη ο Παύλος από τον Νέρωνα.
Μετά δε τον μαρτυρικόν θάνατον του Παύλου,
εγύρισεν ο Τίτος εις την Κρήτην, και κατέστησεν, ήτοι εχειροτόνησεν εις αυτήν
Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, και διαλάμψας εις αυτήν, ανεπαύθη εν Κυρίω. Όλοι
δε οι χρόνοι της ζωής του θείου Τίτου έγιναν εννενηντατέσσαρες. Όταν γαρ από
την Κρήτην επήγεν εις τα Ιεροσόλυμα, ήτον χρόνων είκοσιν. Έμεινε δε εις τα
Ιεροσόλυμα έως εις την Ανάληψιν του Κυρίου, ήτοι χρόνον ένα. Μετά δε την
Ανάληψιν διέτριψεν εις τα Ιεροσόλυμα χρόνους δέκα. Έπειτα εχειροτονήθη
Επίσκοπος από τους κορυφαίους Αποστόλους, και διεπέρασε χρόνους δεκαοκτώ εις το
κήρυγμα του Ευαγγελίου. Εκήρυξε δε, εις τα νησία μεν, χρόνους έξι. Εις δε την
πατρίδα του την Κρήτην, χρόνους τριανταεννέα. Όθεν όλοι συναπτόμενοι, γίνονται
χρόνοι εννενηντατέσσαρες. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εν τη αγιωτάτη Μεγάλη
Εκκλησία.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου