Ἦταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς
Νερατζιώτισσας ἦταν ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ
τράβηξε τὴν προσοχή. Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς
τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!» φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος
του.
«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα
παλληκάρι ἴσαμε τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν
κοίταξε μ’ ἕνα βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος,
καθὼς ἀντιλήφθηκε πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει
τρένο, τὰ πράγματα θὰ γίνουν τραγικά.
«Παπούλη, παπούλη» φώναξε κι ἔσπρωξε τὴν πόρτα τοῦ
κελλιοῦ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, δίχως νὰ περιμένει νὰ πάρει ἀπόκριση. «Ἕνα
παλληκάρι εἶναι στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. Δὲν εἶναι καλά!»
«Φέρε τον γρήγορα ἐδῶ!» τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος.
Ἔτρεξε ὁ νεωκόρος μουρμουρίζοντας: «Συγχώρεσέ με…
Μοῦ εἶπες νὰ σὲ εἰδοποιῶ ἂν κάποιος ἔχει ἀνάγκη, ἀκόμα κι ἂν εἶναι μεσάνυχτα…»
Σὲ λίγο μπῆκε στὸ κελλί του ὁ νεαρός. Ὁ Ἅγιος χωρὶς
νὰ τοῦ μιλήσει, τὸν ἔσφιξε μέσα στὴν ἀγκαλιά του κι ὕστερα τοῦ χάιδεψε τὸ
κεφάλι. Σήκωσε τὰ μάτια τὸ παλληκάρι καὶ τὸν κοίταξε. Μ’ ἕνα βλέμμα ἀπελπισίας
καὶ συνάμα σὰν νὰ τοῦ γύρευε βοήθεια.
«Τὴν ἀγαπῶ. Θέλω νὰ τὴν κάνω γυναίκα μου. Δὲν τήνε
θέλει, ὅμως, ἡ μάνα μου.
“Δὲν εἶναι γιὰ σένα” μοῦ λέει.
“Ἂν δὲν τὴν πάρω, θὰ αὐτοκτονήσω” τῆς εἶπα.
“Καλύτερα ν’ αὐτοκτονήσεις, παρὰ νὰ τὴν πάρεις” μοῦ
ἀπάντησε ψυχρά.
Δὲν μοῦ μένει ἄλλη λύση…» εἶπε ξέπνοα.
Ἔμεινε ἀμίλητος καὶ σκεφτικὸς ὁ Ἅγιος γιὰ κάμποσα
δευτερόλεπτα. Ἐκεῖνος δὲν ἦταν ποὺ συμβούλευε τὰ νέα παιδιὰ νὰ μὴν προχωρᾶνε σὲ
γάμο δίχως τὴν εὐχὴ τῶν γονέων τους; «Ἄκου, παιδί μου!» εἶπε ἀποφασιστικά. «Ἡ
μητέρα σου δὲν ἔχει δίκιο. Δὲν θὰ τὴν ἀκούσεις, λοιπόν. Μὲ ἐντολή μου, μὲ ἐντολὴ
τοῦ Κυρίου μας δηλαδή, θὰ πᾶς τὸ συντομότερο νὰ βγάλεις τὴν ἄδεια γάμου, θὰ
πάρεις τὴν κοπέλα, τὰ στέφανα κι ἕνα κερὶ καὶ θὰ ἔλθετε ἐδῶ, στὴ Νερατζιώτισσα,
νὰ σᾶς στεφανώσω! Γρήγορα, ὅμως. Καὶ αὔριο ἂν γίνεται».
Ἔπεσε τὸ παλληκάρι στὰ γόνατα, πῆρε στὰ δυό του
χέρια τὰ χέρια τοῦ Γέροντα καὶ τὰ φιλοῦσε. Ὕστερα βιάστηκε νὰ φύγει. Εἶχε τόσα
νὰ κάνει! Καὶ πρῶτα-πρῶτα νὰ πεῖ τὰ νέα στὴν καλή του!
***
Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό
Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250
περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:
Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της
Πάτμου | Αγίου Ανθίμου της
Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της
ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του
υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των
Πατρών | Αγίου Γεωργίου της
Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του
Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της
Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου
Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του
λεπρού | Αγίου Παϊσίου του
Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του
Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της
Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του
Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του
Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του
Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του
ιεραποστόλου.
Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου