Η καθημερινή βίωση της εκούσιας σταύρωσής μας έχει ως καρπό την κλιμάκωση της χαρισματικής βίωσης της Αναστάσεως του Χριστού ως προσωπικής μας ανάστασης, με αποτέλεσμα να γευώμεθα τη χαρά την ανεκλάλητη· και μέσα σ' αυτή τη βίωση της σχετικής μακαριότητας απλώνεται το ενδιαφέρον μας στους αδελφούς μας, τους εγγύς και τους μακράν, και τότε θέλουμε να εκχυθούμε προς αυτούς, να σαρκωθούμε στην υπόστασή τους, όπως ο Θεός Λόγος σαρκώθηκε στη γη μας, για να τους μεταδώσουμε την καινή κτίση· και έτσι, τελείως φυσικά, γινόμαστε ευαγγελισταί-ιεραπόστολοι!
Η αυθεντικότητα της ιεραποστολικής υπόστασής μας
είναι ανάλογη με την προαίρεσή μας να σταυρωθούμε από εκείνους τους οποίους
κληθήκαμε να ευαγγελισθούμε.
Αντωνίου Ρωμαίου Ιερομονάχου
"Λακτίσματα σε καρφιά"
5 σχόλια:
Το σημείο που με προβληματίζει είναι ότι το συναίσθημα φαίνεται να γίνεται σχεδόν το βασικό αισθητήριο της πνευματικής ζωής: βιώνω μακαριότητα, άρα μετέχω στην Ανάσταση, άρα «ξεχειλίζω» προς τους άλλους. Όμως το Ευαγγέλιο δεν θέτει ως αναγκαία προϋπόθεση κάποιο ιδιαίτερο βίωμα μακαριότητας. Θέτει τη μετάνοια, την τήρηση των εντολών, την ταπείνωση και την αγάπη. Η χαρισματική χαρά μπορεί να δοθεί ή να μη δοθεί· η μετάνοια όμως αφορά όλους. Γι’ αυτό ασφαλέστερο αισθητήριο της εν Χριστώ ζωής δεν είναι το τι αισθάνομαι, αλλά το αν μετανοώ και αν ζω σύμφωνα με τις εντολές Του.
Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο απόσπασμα η «χαρά η ανεκλάλητη» δεν νοείται ως απλό συναίσθημα ούτε ως μέτρο της πνευματικής μας προόδου, αλλά ως καρπός της σταυρικής πορείας και της Χάρης.
Η μετάνοια, η ταπείνωση, η τήρηση των εντολών και η αγάπη ασφαλώς προηγούνται και παραμένουν το ασφαλές κριτήριο.
Ίσως, λοιπόν, ο π. Αντώνιος να μην θέτει τη χαρισματική χαρά ως προϋπόθεση, αλλά να περιγράφει έναν καρπό της ζωής εν Χριστώ, ο οποίος, όταν υπάρχει, μας ανοίγει ακόμη περισσότερο προς τον άλλον.
Ναι, η χαρά μπορεί να είναι καρπός της Χάριτος. Οι Πατέρες όμως είναι πολύ προσεκτικοί και στη σειρά της πνευματικής ζωής. Δεν μας προτρέπουν να ζητούμε υψηλά βιώματα και χαρίσματα πριν από την ώρα τους. Αντίθετα, τη μετάνοια πρέπει να τη ζητούμε πάντοτε. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι η μετάνοια αρμόζει «σε αμαρτωλούς και δικαίους πάντοτε» και ότι ακόμη και η τελειότητα των τελείων παραμένει ατελής.
Γι’ αυτό ασφαλέστερο κριτήριο δεν είναι το αν νιώσαμε μεγάλη χαρά, αλλά το αν η Χάρη αυτή γεννά μετάνοια και ταπείνωση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η χαρά απορρίπτεται ως βίωμα. Οι Πατέρες όμως δίνουν και ένα επιπλέον κριτήριο γνησιότητάς της: την αγάπη ακόμη και προς τους εχθρούς. Αυτό είναι που ξεχωρίζει την αληθινή χαρά της Χάριτος από μια απλή συναισθηματική ή σαρκική ευφορία. Η πρώτη μεταμορφώνει την καρδιά και γεννά αγάπη ακόμη και εκεί όπου, ανθρώπινα, δεν υπάρχει λόγος να αγαπήσεις.
Ρωτηστε βρε παιδια τον π Αντωνιο να σας λυθουν ολες οι αποριες :-)
Να λοιπόν τι γράφει ο ίδιος ο π. Αντώνιος:
«η μοναχική ζωή ξεκινάει από ένα βαθύ και συγκλονιστικό βίωμα μετανοίας» και «μετάνοια, εξομολόγηση, εγκράτεια, κόπος, πένθος, δάκρυα, συχνά προηγούνται για πολλά έτη» της χαρμολύπης και της ανάπαυσης.
Αρχιμ. Αντώνιος Ρωμαίος, «Σκέψεις για τον Ελλαδικό μοναχισμό», Σύναξη 35 (1990), σ. 28–29:
https://anastasiosk.blogspot.com/2011/12/blog-post_1540.html
Δημοσίευση σχολίου