Και τώρα μόνος σου! - Σοφία Κατάρα

Το παράθυρο του γραφείου των δασκάλων είναι μεν ορθάνοιχτο, αλλά η ζέστη του Σεπτέμβρη δεν αφήνει να πάρεις ανάσα. Κάθομαι πίσω από μια στοίβα χαρτιά, ως συνήθως, φέτος λίγο μεγαλύτερη, καθώς τα καθήκοντά μου αυξήθηκαν. Υποδιευθυντής, βλέπεις… Προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά έγγραφα όλων των ειδών, για το σχολείο, τους μαθητές, τους συναδέλφους. Ένας κυκεώνας γραφειοκρατικός, που προς στιγμή με αποσπά από το κύριο έργο μου: τον προγραμματισμό της φετινής ύλης. Φέτος επιστρέφω στη Γ’ Τάξη, την αγαπημένη μου. Και εκεί που αρχίζω να σημειώνω κάποιες πρώτες σκέψεις, εμφανίζεται μια κυρία.

-Συγγνώμη, για μια μετεγγραφή, παρακαλώ;

- Περάστε, την καλωσορίζω και της δείχνω μια καρέκλα, να καθίσει.

-Ωραίο το σχολείο σας, φωτεινό, καθαρό… αρχίζει εκείνη με ολοφάνερη διάθεση να μου πει κάτι άλλο, πιο σοβαρό από τέτοια ανώδυνα σχόλια. Φαίνεται ολοκάθαρα από το ανήσυχο βλέμμα της.

-Πράγματι, το σχολείο είναι φροντισμένο, γιατί όλοι εδώ το αγαπάμε, της απαντώ χαμογελαστά. Εκείνη παίρνει θάρρος και με κοιτά ίσια στα μάτια.

-Είστε ο κύριος Αντωνίου, σωστά;

Ξαφνιάζομαι, αλλά πάλι σκέφτομαι πως είναι μικρή η κοινωνία της περιοχής, εγώ χρόνια και ζαμάνια στο ίδιο σχολείο, προφανώς με έχει ακουστά.

-Ναι, εγώ είμαι, της απαντώ.

-Γι’ αυτό ήρθα σήμερα, εκτός από τα χαρτιά της μετεγγραφής. Ήθελα να σας μιλήσω. Έχω ακούσει ότι είστε άνθρωπος εμπιστοσύνης και ήθελα τη συμβουλή σας σχετικά με τον Μάριο.

-Πείτε μου.

-Ξέρετε, ο Μάριος είναι μοναχοπαίδι. Όπως καταλαβαίνετε κι εγώ και ο πατέρας του τού έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία. Είναι πολύ καλό παιδί και άριστος μαθητής. Αυτό το τελευταίο όμως είναι που μας έχει φέρει σε μια μικρή αντιπαράθεση με τον σύζυγο…

-Δεν καταλαβαίνω. Το να είναι άριστος μαθητής το παιδί σας πώς μπορεί να αποτελεί πρόβλημα στη σχέση σας;

-Είναι άριστος, επειδή ο πατέρας του είναι διαρκώς από πάνω του. Ό,τι εργασία έχει να κάνει, την επιβλέπει, τον βοηθάει, σχεδόν την κάνει εκείνος. Και τώρα, εν όψει της Γ’ Τάξης, με το πρόσχημα ότι είναι δυσκολότερη, επιμένει να του βάλει δάσκαλο στο σπίτι, για να τον διαβάζει… Το βρίσκετε λογικό;

Τι λένε τώρα… Η θέση του δασκάλου είναι τόσο λεπτή ώρες ώρες. «Θεέ μου», σκέφτηκα, «φώτισέ με!» και καρφώνω το βλέμμα στην εικόνα που κρέμεται στον απέναντι τοίχο. «Φώτισέ με να πω το σωστό για το παιδί, χωρίς να επιβαρύνω τη σχέση των γονιών του».

-Κυρία μου, πιστεύετε στον Θεό; τη ρωτώ.

-Μάλιστα! Όλη η οικογένεια έχουμε επαφή με την Εκκλησία. Γιατί ρωτάτε όμως;

-Το σχολείο γενικά είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, μια προσομοίωση της ζωής «εκεί έξω», όπως λέμε. Συμφωνείτε;

-Ασφαλώς.

-Ο Θεός είναι κι Αυτός ένας πατέρας που αγαπάει πολύ τα παιδιά Του. Εσείς κι εγώ κι ο καθένας μας, που ζει τον καθημερινό του αγώνα, τι διαπιστώνουμε; Ο Πατέρας μας σπεύδει να απομακρύνει κάθε εμπόδιο, να μας λύσει κάθε πρόβλημα, να μας βάλει στον Παράδεισο απευθείας, με το ασανσέρ, μην τυχόν και κουραστούμε;

-Όχι…μουρμουρά σκεφτική εκείνη.

-Κάθε φορά που ξεκινώ κι εγώ, ως δάσκαλος, μια Γ’ Τάξη, ξέρετε, έρχεται στο μυαλό μου η σκηνή με την καταιγίδα, εκεί στη λίμνη της Γαλιλαίας, όταν ο Χριστός εμφανίστηκε να περπατά πάνω στα αφρισμένα νερά. Ο Πέτρος, ο πιστός μα παρορμητικός Πέτρος, Τού ζητά να τον καλέσει να περπατήσει κι αυτός πάνω στο νερό. Και το έκανε! Όσο κοιτούσε το ενθαρρυντικό και παρήγορο πρόσωπο του Πατέρα, ο Πέτρος κόντρα στον νόμο της φύσης, μια χαρά στεκόταν στην επιφάνεια. Όταν όμως, ανθρώπινα και φθαρτά πήγε από αδυναμία να κοιτάξει προς τα κάτω, στον σκοτεινό βυθό, άρχισε να βουλιάζει. Τότε και μόνο τότε ο Πατέρας τον άρπαξε και τον τράβηξε στην επιφάνεια ξανά. Η Γ’ Τάξη είναι γνωστή ως η Τάξη της πλήρους αυτονόμησης. Το παιδί δε χρειάζεται κανέναν να του κρατά το χέρι, να του υποδεικνύει πώς να γράψει, πού να βάλει τα πράγματά του, πώς να οργανώσει τον χρόνο του. Πρέπει να αρχίσει…

-…να στέκεται στα πόδια του.

-Ακριβώς! Κι αν σαν παιδί κι αυτό παραπατήσει, τότε αφού ούτως ή άλλως είμαστε δίπλα του, δεν θα το αφήσουμε να βουλιάξει! Ξεκινήστε με κάτι μικρό, άσχετο με το σχολείο. Με το δωμάτιό του, τα κορδόνια του, μικρά θελήματα για το σπίτι, κάτι που να μπορεί να φέρει εις πέρας ο Μάριος μόνος του. Κι όταν έρθει η δύσκολη ώρα, στα μαθήματα ή όπου αλλού, μη σπεύσετε να τον «σώσετε». Αφήστε τον να προβληματιστεί, να προσπαθήσει, να κάνει λάθος. Η αυτοπεποίθηση που θα νιώσει είναι το δομικό υλικό του μελλοντικού, ενήλικου εαυτού του. Νομίζετε πως μια ζωή θα είστε από πίσω του, να δέχεστε εσείς τα χτυπήματα, να κάνετε στη θέση του αυτό που πρέπει ο ίδιος να καταφέρει, να τον αφήνετε να κερδίζει «μπράβο», που κατά βάθος θα ξέρει πως δεν δικαιούται;

-Πόσο δίκιο έχετε! Πολύ σας ευχαριστώ!, μου απαντά συγκινημένη και μου δίνει το χέρι.

-Να πάτε στο καλό! Καλή σχολική χρονιά!

Πριν βγει απ’ το γραφείο, κοντοστέκεται και γυρνά προς το μέρος μου.

-Ο σύζυγος θα συμφωνήσει το δίχως άλλο. Δεν τον παρεξηγώ… Είναι που μαζί με τα παιδιά μας είναι σαν να πηγαίνουμε σχολείο κι εμείς, σαν να πρέπει να αποδείξουμε την αξία μας μέσα από τις δικές τους επιδόσεις. Σήμερα όμως θα του το ξεκαθαρίσω. Είναι καιρός να το πάρει κι αυτός απόφαση, να δείξει εμπιστοσύνη στον γιο του. Θα του πω κι εκείνου «Και τώρα, μόνος σου!».

Σοφία Κατάρα

εκπαιδευτικός - συγγραφέας