Να χαίρεστε περισσότερο που τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό - π.Ιακωβος Κιζιριδης

 

 Να χαίρεστε περισσότερο που τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό

Κυριακή 18.10.2026 Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος Πρέβεζα

«Να χαίρεστε περισσότερο που τα ονόματά σας

έχουν γραφτεί στον ουρανό»

Αδελφοί μου,

Υπάρχουν λόγια του Χριστού που μας παρηγορούν. Υπάρχουν λόγια Του που μας ελέγχουν. Και υπάρχουν λόγια που, χωρίς να μας αφαιρούν τίποτε από τη χαρά μας, έρχονται να μας θυμίσουν ποια είναι η αληθινή χαρά και πού βρίσκεται ο πραγματικός θησαυρός της ζωής μας.

Ένα τέτοιο λόγο ακούσαμε σήμερα από το στόμα του Κυρίου: «μή χαίρεστε γιατί σᾶς ὑπακούουν τά δαιμονικά πνεύματα· νά χαίρεστε περισσότερο πού τά ὀνόματά σας ἔχουν γραφτεῖ στόν οὐρανό».

Μη χαίρεστε τόσο για όσα κατορθώνετε. Να χαίρεστε περισσότερο για εκείνο που σας έχει χαρίσει ο Θεός. Μη μετράτε τη ζωή σας μόνο με όσα πετύχατε επάνω στη γη. Να τη μετράτε με την ελπίδα ότι το όνομά σας είναι γραμμένο στον ουρανό.

Και σήμερα, καθώς τιμούμε τον άγιο Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, τα λόγια αυτά αποκτούν για μας μια ιδιαίτερη σημασία.

1. Η χαρά των μαθητών και η χαρά του Χριστού

Το Ευαγγέλιο μας μεταφέρει στη στιγμή που οι εβδομήντα μαθητές επιστρέφουν από την αποστολή τους. Είναι ενθουσιασμένοι. Έχουν δει τη δύναμη του Θεού να ενεργεί μέσα από τη διακονία τους. Ακόμη και τα δαιμόνια υποτάσσονται στο όνομα του Χριστού. Και έρχονται στον Διδάσκαλό τους για να Του αναγγείλουν με χαρά όσα έζησαν.

Ο Χριστός δεν περιφρονεί αυτά που του λένε. Δεν τους λέει ότι η χαρά τους είναι αδικαιολόγητη. Τους επιβεβαιώνει ότι τους έχει δώσει εξουσία εναντίον της δύναμης του εχθρού. Αλλά τους οδηγεί βαθύτερα. Τους δείχνει ότι υπάρχει κάτι ασυγκρίτως μεγαλύτερο από τα θαυμαστά έργα που επιτελούν: η σωτηρία τους, η κοινωνία τους με τον Θεό, η αιώνια ζωή.

Γιατί τα έργα μας, όσο σημαντικά κι αν είναι, δεν αποτελούν από μόνα τους το μέτρο της αξίας μας ενώπιον του Θεού. Μπορεί να πετύχουμε πολλά και να μείνουμε εσωτερικά φτωχοί. Μπορεί να μας αναγνωρίζουν οι άνθρωποι και να μην έχουμε μάθει ακόμη να αγαπούμε. Μπορεί να αποκτήσουμε φήμη, αξιώματα, γνώσεις, να γίνουμε χρήσιμοι και αναγνωρίσιμοι στη κοινωνία, αλλά να λησμονήσουμε εκείνο για το οποίο υπάρχουμε: να ζήσουμε εν Χριστώ.

Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας κάνει επιτυχημένους ανθρώπους. Ήρθε για να μας συμφιλιώσει με τον Θεό, να μας ελευθερώσει από την αμαρτία και τον θάνατο, να μας κάνει παιδιά του Πατέρα και κληρονόμους της Βασιλείας Του.

Αυτή είναι η μεγάλη χαρά. Όχι ότι εμείς κατορθώνουμε κάτι σπουδαίο για τον Θεό, αλλά ότι ο Θεός μάς αγαπά, μας αναζητεί και μας ανοίγει τον δρόμο της σωτηρίας.

2. Τι σημαίνει να είναι γραμμένο το όνομά μας στον ουρανό;

Προσέξτε, αδελφοί μου, ότι ο Χριστός δεν λέει στους μαθητές Του να χαίρονται επειδή θα αποκτήσουν ένα όνομα στην ιστορία. Δεν τους υπόσχεται ότι οι άνθρωποι θα θυμούνται για πάντα τα κατορθώματά τους. Τους μιλά για ένα όνομα γραμμένο στον ουρανό.

Εδώ βρίσκεται μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που σκέφτεται ο κόσμος και στον τρόπο που μας καλεί να σκεφτόμαστε το Ευαγγέλιο.

Ο κόσμος αγωνίζεται να γράψει το όνομά μας σε καταλόγους επιτυχίας, σε βιβλία ιστορίας, σε επιγραφές, σε μνημεία. Θέλουμε να μας θυμούνται. Θέλουμε να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Και δεν είναι κακό να προσφέρει κανείς έργο, να δημιουργεί, να κοπιάζει για τους άλλους. Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά αποτελούν τον τελικό σκοπό της ζωής μας.

Διότι μπορεί το όνομά μας να βρίσκεται γραμμένο σε πολλά βιβλία της γης και να λείπει από την καρδιά μας η αγάπη του Θεού. Μπορεί, πάλι, να μη μας γνωρίζει σχεδόν κανείς, να μη μιλάει κανείς για μας, να μην έχουμε να επιδείξουμε κανένα σπουδαίο έργο, και όμως να έχουμε μάθει να αγαπούμε, να συγχωρούμε, να μετανοούμε, να προσφέρουμε τον εαυτό μας.

Και ποιος γνωρίζει τον άνθρωπο καλύτερα από τον Θεό; Οι άνθρωποι βλέπουν το εξωτερικό. Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά. Οι άνθρωποι θυμούνται όσα κάναμε. Ο Θεός γνωρίζει και τα κρυφά δάκρυα, και την αγωνία, και τον αγώνα που δεν είδε κανείς, και την αγάπη που δεν ζήτησε ανταπόδοση.

Το να είναι γραμμένο το όνομά μας στον ουρανό σημαίνει ότι ο προορισμός μας δεν εξαντλείται σε αυτή τη ζωή. Σημαίνει ότι καλούμαστε να ανήκουμε στον Χριστό. Ότι η τελευταία λέξη για τον άνθρωπο δεν είναι ο θάνατος, αλλά η Ανάσταση. Δεν είναι η λήθη, αλλά η κοινωνία με τον ζώντα Θεό.

Ασφαλώς, δεν μπορούμε να μετατρέψουμε τη σωτηρία σε ένα δικαίωμα που απαιτούμε από τον Θεό. Η σωτηρία είναι δώρο της χάριτός Του, στο οποίο ανταποκρινόμαστε με πίστη, μετάνοια και αγάπη. Δεν καυχόμαστε, λοιπόν, για τη δική μας δικαιοσύνη. Ελπίζουμε στο έλεός Του.

Και αυτή η ελπίδα είναι που μας επιτρέπει να ζούμε με χαρά ακόμη και μέσα στις δυσκολίες. Γιατί ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι ο Θεός τον αγαπά δεν στηρίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στην επιτυχία, στην αναγνώριση ή στην αποδοχή των άλλων.

3. Ο άγιος Λουκάς και η διακονία που δεν ζητά δόξα

Σήμερα γιορτάζουμε τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Έναν άνθρωπο που έγινε συνεργός του αποστόλου Παύλου, έναν ευαγγελιστή που κατέγραψε με ευαισθησία και ακρίβεια το μήνυμα της σωτηρίας, έναν άνθρωπο που έθεσε τα χαρίσματά του στην υπηρεσία της Εκκλησίας.

Ο Λουκάς δεν χρησιμοποίησε τη γνώση του για να προβάλει τον εαυτό του. Δεν έκανε το Ευαγγέλιο αφορμή για προσωπική καταξίωση. Έγινε όργανο της αποστολής του Χριστού. Η γραφίδα του υπηρέτησε τον λόγο του Θεού, και η ζωή του συνδέθηκε με τη μαρτυρία της Εκκλησίας.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Τι σημαίνει να είμαστε χριστιανοί; Να έχουμε απλώς ένα όνομα μέσα στην Εκκλησία; Να γνωρίζουμε τις ακολουθίες, να τιμούμε τις εορτές, να συμμετέχουμε στις πανηγύρεις; Όλα αυτά έχουν τη θέση τους και τη σημασία τους. Αλλά ο Χριστός μάς καλεί σε κάτι βαθύτερο: να γίνει η ζωή μας μαρτυρία της παρουσίας Του.

Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι απόστολοι με την ίδια έννοια. Χρειάζεται, όμως, ο καθένας μας να γίνει απόστολος στον τόπο όπου τον έταξε ο Θεός. Με την υπομονή του, με την ειλικρίνειά του, με τη συγχώρηση που προσφέρει, με την έγνοια του για τον μοναχικό άνθρωπο, με τη διακριτική αγάπη του προς εκείνον που έχει ανάγκη.

Και τότε η διακονία μας δεν θα είναι μια προσπάθεια να γράψουμε το όνομά μας στη μνήμη των ανθρώπων. Θα είναι η επιθυμία να μη σβήσει από την καρδιά μας το όνομα του Χριστού.

4. Η χαρά μας για τον πατέρα Μελέτιο

Αδελφοί μου, εδώ επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια πιο προσωπικά, μιας και πριν από λίγες μέρες μπήκα στο 25ο χρόνο από την ημέρα που έλαβα τον πρώτο βαθμό ιερωσύνης από τον μακαριστό μας γέροντα Μελέτιο.

Βρισκόμαστε σε έναν ναό που τιμά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, σε μια ενορία της Πρέβεζας όπου ο μακαριστός Μητροπολίτης Μελέτιος είχε μιλήσει πολλές φορές και όπου αγαπάτε ιδιαιτέρως. Η μνήμη του δεν είναι για όλους μας μια απλή ανάμνηση ενός ανθρώπου που πέρασε κάποτε από αυτόν τον τόπο. Είναι η μνήμη ενός ποιμένα του οποίου ο λόγος και η παρουσία άφησαν αποτύπωμα στην εκκλησιαστική ζωή της πόλης μας, της περιοχής μας, αλλά και σε μας τους ίδιους.

Και αναρωτιέμαι: Ποια είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν τέτοιο άνθρωπο; Να μιλάμε για τις γνώσεις του; Να θυμόμαστε τις ομιλίες του; Να αναφέρουμε τις φορές που βρέθηκε ανάμεσά μας; Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Αλλά σήμερα το Ευαγγέλιο, και ο ίδιος ο Γέροντας, μας καλούν να κοιτάξουμε βαθύτερα.

Ο πατέρας Μελέτιος δεν μας ενδιαφέρει μόνο ως ένας άνθρωπος που μίλησε για τον Θεό. Μας ενδιαφέρει ως ένας άνθρωπος που έζησε για τον Θεό και που θέλουμε να πιστεύουμε ότι βρίσκεται τώρα στην αγκαλιά Του.

Και να γιατί η σημερινή ευαγγελική περικοπή γεμίζει και τη δική μας καρδιά με χαρά.

Ο Χριστός λέει στους μαθητές Του: «νά χαίρεστε περισσότερο πού τά ὀνόματά σας ἔχουν γραφτεῖ στόν οὐρανό».

Και εμείς, όταν θυμόμαστε τον πατέρα Μελέτιο, δεν χαιρόμαστε απλώς επειδή τον γνωρίσαμε, επειδή τον ακούσαμε, επειδή ωφεληθήκαμε από τον λόγο του. Χαιρόμαστε περισσότερο γιατί έχουμε τη βαθιά βεβαιότητα της πίστεως ότι ο Θεός δεν αφήνει να χαθεί ο κόπος της αγάπης και της διακονίας. Χαιρόμαστε γιατί ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι το όνομα του πατέρα Μελετίου είναι γραμμένο στον ουρανό.

Δεν είναι δική μας δουλειά να εκδώσουμε την τελική κρίση του Θεού για κανέναν άνθρωπο. Αυτό ανήκει στον Κύριο, που γνωρίζει την καρδιά και κρίνει με δικαιοσύνη και έλεος. Είναι, όμως, δικαίωμά μας να ευγνωμονούμε τον Θεό για τους ανθρώπους που μας βοήθησαν να Τον πλησιάσουμε. Και είναι καθήκον μας να διατηρούμε την ελπίδα της Αναστάσεως για εκείνους που κοιμήθηκαν με την προσδοκία της αιώνιας ζωής.

Γι’ αυτό και η χαρά μας δεν είναι χαρά επιφανειακή. Δεν είναι η χαρά μιας απλής νοσταλγίας. Είναι η χαρά που γεννιέται όταν η μνήμη ενός αγαπημένου ποιμένα συναντά την υπόσχεση του Χριστού. Είναι η χαρά ότι η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο και ότι η αγάπη που προσφέρθηκε εν Χριστώ δεν καταλήγει στο μηδέν.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική μνημόνευση του πατέρα Μελετίου: όχι μόνο να θυμόμαστε όσα μας είπε, αλλά να αφήσουμε τον λόγο του να μας οδηγήσει στον Χριστό. Όχι να σταθούμε στο πρόσωπό του σαν να ήταν ο ίδιος ο σκοπός, αλλά να ευχαριστήσουμε τον Θεό για όσα μας έδωσε μέσα από τη διακονία του.

Αν μας έμαθε κάτι, ας το κάνουμε πράξη. Αν μας έδειξε τον δρόμο της πίστεως, ας συνεχίσουμε να τον βαδίζουμε. Αν μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι ένας ανθρώπινος μηχανισμός αλλά το σώμα του Χριστού, ας ζήσουμε με μεγαλύτερη αγάπη και υπευθυνότητα μέσα σε αυτήν.

Και ας κρατήσουμε μέσα μας τον λόγο του Κυρίου σαν κριτήριο ζωής και σαν παρηγοριά θανάτου: «Νά χαίρεστε περισσότερο πού τά ὀνόματά σας ἔχουν γραφτεῖ στόν οὐρανό».

Αυτή είναι η χαρά που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις. Η χαρά που δεν σβήνει όταν τελειώνει η επίγεια πορεία μας. Η χαρά που φωτίζει και τη μνήμη εκείνων που αγαπήσαμε και μας προσανατολίζει προς την κοινή ελπίδα όλων μας: τη Βασιλεία του Θεού.

Και για τον πατέρα Μελέτιο, που τόσο αγαπήθηκε σε αυτόν τον τόπο, ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας αυτή την ελπίδα, μαζί με την ευγνωμοσύνη μας. Ας προσευχόμαστε να τον αναπαύει ο Κύριος «ἐν χώρᾳ ζώντων», προσδοκώντας την ανάσταση των νεκρών και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος.

Και ας παρακαλέσουμε ο Θεός να αξιώσει και εμάς να βρεθούμε εκεί όπου η χαρά δεν τελειώνει, εκεί όπου η αγάπη δεν χωρίζεται από την παρουσία, εκεί όπου το όνομά μας δεν θα είναι απλώς μια ανάμνηση στη γη, αλλά θα ανήκει στη ζωή του Θεού. Αμήν.-

π.Ιακωβος Κιζιριδης

Πηγή: enoriako,info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης