Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;

-Βλέπεις όνειρα;
-Και εγώ!
-Ρίχνεις μια ματιά στον καιρό πριν φύγεις απ’ το σπίτι κάθε πρωί για να δεις τι θα φορέσεις;
-Και εγώ!
-Μαγειρεύεις ή παίζεις ποδόσφαιρο; Και εγώ!
-Ανεβάζεις photos στα social media;
-Και εγώ!
-Απλά εγώ, έχω γεννηθεί τυφλός!

 

Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;

Όταν με συναντήσεις, μπορείς να το κάνεις ανθρώπινα και αποτελεσματικά, αν θυμηθείς ότι :

1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να διαφημίζουμε την αναπηρία μας, να παίζουμε ή να ζητιανεύουμε.

2. Είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι, σαν κι εσάς. Απλά, δεν βλέπουμε. Μη μας υποτιμάτε. Μεγαλώνουμε, παίζουμε, τρέχουμε, διαβάζουμε, γράφουμε, σπουδάζουμε, δουλεύουμε, κλαίμε, γελάμε, ερωτευόμαστε, δημιουργούμε, «σερφάρουμε», κάνουμε chat, … ,όπως ΕΣΥ!

3. Στο αφιλόξενο μέρος που ζούμε, πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το Σκύλο Οδηγό μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ’ το μπράτσο. Άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο. Έτσι, θα καταλαβαίνω, θα το νιώθω, πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.

4. Μη ρωτάς το άτομο που με συνοδεύει: : «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Πού θέλει να πάει;». Ρώτα απευθείας εμένα. Ξέρω να σου απαντήσω! Και μίλα μου κανονικά, μην αλλάζεις τον τόνο της φωνής σου χωρίς λόγο.

5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός». Τις μεταχειρίζομαι κι εγώ. Βλέπω με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου: αγγίζω, ακούω, μυρίζω, γεύομαι, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.

6. Σύστησε με στο περιβάλλον μας. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη, στο τραπέζι ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου ότι φεύγεις. Μη με αφήνεις να μιλάω μάταια σε κάποιον που δεν είναι κοντά μου.

7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου πού είναι η πόρτα, η τουαλέτα, το παράθυρο ή αν υπάρχουν εμπόδια στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω.

8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και εξήγησέ μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου. Πες μου: «η σαλάτα σου είναι στις 6, οι πατάτες στις 12». Πες μου πού είναι το ποτήρι μου , για να το… «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.

9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται, περιγράφοντας και διαβάζοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.

Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργή αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας…

10. Αν έχεις περιέργεια, θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι’ αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!

Γίνε φίλος μου. Όχι παρατηρητής.

Βαγγέλης Αυγουλάς

Ο Ευάγγελος Αυγουλάς γεννήθηκε τυφλός. Απέχει πολύ από την εικόνα που έχουμε όλοι για τους τυφλούς. Είναι αριστούχος δικηγόρος, πρόεδρος της ΑΜΚΕ «Με άλλα μάτια», δραστήριος, δημιουργικός και πετυχημένος. Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης Views για νέους με προβλήματα.

Δίνει δύναμη και θάρρος στην ελληνική κοινωνία μέσα από τις δράσεις του. Αποδεικνύει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο, όταν το θέλεις πραγματικά.

«Να βλέπουμε τη ζωή με άλλα μάτια», είναι το μήνυμα που περνά ο Βαγγέλης Αυγουλάς, με αφορμή την Παγκόσμιά Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού για τους Τυφλούς.

«Οι δυσκολίες σε κάνουν δυνατότερο. Πρέπει να βλέπουμε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, γιατί γύρω μας σίγουρα υπάρχουν και χειρότερα. Η ζωή ότι και να γίνει, θα συνεχίζεται. Είναι δική μας επιλογή αν θα συνεχιστεί για εμάς ή χωρίς εμάς. Υπομονή και επιμονή. Και ενότητα για να έρθουν καλύτερες μέρες για όλους μας», συμπληρώνει ο ίδιος.

***

Παιδιά από αστέρια

Είναι οι φίλοι μου όλοι, από αστέρια φτιαγμένοι,
Περπατούν στο σκοτάδι, απ’ το φως τους λουσμένοι,
Οι δικοί μου οι φίλοι, γελούν και δακρύζουν,
κι όταν λίγο φοβούνται, σ’ αγαπώ ψιθυρίζουν…

Μπορώ να πετάξω ψηλά, μπορώ κι ας μην έχω φτερά,
μπορώ να γίνω νεράιδα, ποιητής κι αστροναύτης, φτάνει δίπλα μου να ‘ρθεις.
Μπορώ να πετάξω ψηλά, μπορώ κι ας μην έχω φτερά,
μπορώ να δώσω ζωή στ’ όνειρό μου, γιατί όλος ο κόσμος χωρά στο χαμόγελό μου.

Είναι οι φίλοι μου όλοι, oνειροκουβαλητές,
ανασαίνουν ελπίδες, συγχωρούν με αγκαλιές.
Οι δικοί μου οι φίλοι, ρωγμές ψηλαφίζουν,
κι όταν φωτορραγούνε, σ’ αγαπώ ψιθυρίζουν…

Μπορώ να πετάξω ψηλά, μπορώ κι ας μην έχω φτερά,
μπορώ να γίνω νεράιδα, ποιητής κι αστροναύτης, φτάνει δίπλα μου να ‘ρθεις.
Μπορώ να πετάξω ψηλά, μπορώ κι ας μην έχω φτερά,
μπορώ να δώσω ζωή στ’ όνειρό μου, γιατί όλος ο κόσμος χωρά στο χαμόγελό μου.

Στίχοι: Λιλή Γάτη

Μουσική: Αναστάσιος Σορώτος

Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου