Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην ασιατική
ήπειρο
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνος
Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην ασιατική ήπειρο. Αν
υπάρχει κάτι που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως ο χρόνος έχει έναν εντελώς
δικό του τρόπο να κυλάει. Δεν σε ρωτάει, δεν σε περιμένει και, κυρίως, δεν
ενδιαφέρεται αν προλαβαίνεις να τον μετρήσεις. Ζεις στιγμές. Άλλες γεμάτες
χαμόγελα, άλλες με στενοχώριες, αγωνίες, φουρτούνες και ανατροπές. Κάποιες
ημέρες αισθάνεσαι πως μπορείς να “κατακτήσεις” τον κόσμο και κάποιες άλλες πως
ο κόσμος έχει βαλθεί να κατακτήσει εσένα.
Και κάπως έτσι περνούν τα χρόνια. Χωρίς να τα
μετράς. Η καθημερινότητα δεν σου αφήνει περιθώρια για απολογισμούς. Έχεις
ανθρώπους να συναντήσεις, προβλήματα να λύσεις, απρόοπτα να αντιμετωπίσεις. Και
στην Ασία, πιστέψτε με, το απρόοπτο δεν είναι εξαίρεση. Είναι σχεδόν καθημερινό
πρόγραμμα.
Το μυαλό, ευτυχώς, έχει την ευγενική συνήθεια να ξεχνά. Η καρδιά, όμως, είναι πολύ πιο πεισματάρα. Κρατάει τα πάντα. Πρόσωπα, βλέμματα, αποχωρισμούς, μικρές νίκες, μεγάλες απογοητεύσεις, αγκαλιές που σε ζέσταναν και σιωπές που σε πλήγωσαν. Όλα αφήνουν τα σημάδια τους. Κι εκεί που νομίζεις πως κάποια ιστορία έχει ξεχαστεί, έρχεται η καρδιά να σου τη θυμίσει. Συνήθως χωρίς προειδοποίηση.
Κάθε πρωί ξυπνάς σε τόπους όπου, ακόμη και ύστερα
από τόσα χρόνια, εξακολουθούν να σε θεωρούν ξένο. Και πολλές φορές… εξωτικό. Τι
υπέροχο οξύμωρο! Να ζεις στα μέρη που ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί εξωτικά και
οι άνθρωποι εκεί να θεωρούν εξωτικό εσένα. Τελικά, η εξωτικότητα είναι καθαρά
θέμα οπτικής γωνίας.
Στην αρχή τα αντιμετωπίζεις όλα με ενθουσιασμό.
Θέλεις να γνωρίσεις, να μάθεις, να προσαρμοστείς, να πλησιάσεις τους ανθρώπους.
Προσπαθείς να καταλάβεις τις συνήθειές τους, τον τρόπο σκέψης τους, τις σιωπές
τους. Δεν είναι πάντοτε εύκολο. Κάποιοι σε κοιτούν με περιέργεια, άλλοι με
δυσπιστία, μερικοί με προκατάληψη. Υπάρχουν και στιγμές που παρακολουθείς μια
ολόκληρη συζήτηση, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις τις κινήσεις των χεριών
και τις εκφράσεις των προσώπων. Δεν ξέρεις αν προσπαθούν να σου εξηγήσουν κάτι,
αν διαφωνούν μεταξύ τους ή αν μόλις σε έχουν στολίσει με μερικά κοσμητικά
επίθετα.
Χαμογελάς, πάντως. Είναι η ασφαλέστερη διεθνής
γλώσσα.
Ύστερα έρχεται ο χρόνος και αλλάζει τα πάντα. Όχι
απαραίτητα τους άλλους. Κυρίως εσένα. Στον τόπο που γεννήθηκες αρχίζεις να
αισθάνεσαι επισκέπτης. Πηγαίνεις για λίγες ημέρες, συναντάς αγαπημένα πρόσωπα,
προσπαθείς να χωρέσεις αναμνήσεις δεκαετιών σε μερικά απογεύματα και, πριν καλά
καλά καταλάβεις ότι έφτασες, ετοιμάζεις ξανά βαλίτσες. Στην Ασία, πάλι,
παραμένεις ο ξένος. Μόνο που πλέον δεν σε απασχολεί ιδιαίτερα.
Την απόρριψη έμαθες να τη διαχειρίζεσαι. Την
προδοσία, επίσης. Τις διαφορετικές, κάποτε αλλόκοτες στα μάτια σου, συνήθειες
όχι μόνο τις συνήθισες, αλλά ορισμένες τις υιοθέτησες κιόλας. Κι εκεί που
κάποτε απορούσες με όσα έβλεπες, τώρα απορείς όταν επιστρέφεις στην Ευρώπη και
διαπιστώνεις ότι εκεί κάνουν τα πράγματα διαφορετικά. Το ακόμη πιο παράξενο;
Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι σου λένε, ακόμη κι όταν δεν μιλάς τις γλώσσες
τους. Μαθαίνεις να διαβάζεις τα πρόσωπα, να ακούς πίσω από τις λέξεις, να
αναγνωρίζεις την καλοσύνη χωρίς μεταφραστή. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς
το μεγαλύτερο παράδοξο της ζωής σου. Ο τόπος όπου εξακολουθούν να σε θεωρούν
ξένο έχει γίνει το σπίτι σου. Στα αλήθεια, «μωραίνει Κύριος»!
Σήμερα, ανήμερα της εορτής των Εισοδίων της
Υπεραγίας Θεοτόκου, συμπληρώνονται δεκαπέντε χρόνια από εκείνη την ημέρα που,
στον υπέροχο Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Πέρα, από τα ευλογημένα χέρια του
Οικουμενικού μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, ξεκίνησε ένα καινούργιο, ευλογημένο
ταξίδι στη Νότιο Ασία. Ένα ταξίδι που δεν είχε έτοιμο χάρτη, δεν συνοδευόταν
από εγγυήσεις και, ασφαλώς, δεν περιλάμβανε οδηγίες χρήσεως. Είχε όμως
ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους. Και πάνω απ' όλα είχε την πρόνοια του Θεού.
Δεκαπέντε χρόνια γεμάτα εμπειρίες που δύσκολα
χωρούν σε λέξεις. Με χαρές και λύπες, επιτυχίες και απογοητεύσεις, συναντήσεις
και αποχωρισμούς. Με στιγμές που αισθάνθηκα ευλογημένος και άλλες που
χρειάστηκε να αναζητήσω βαθιά μέσα μου τη δύναμη να συνεχίσω.
Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη προς τον Οικουμενικό
μας Πατριάρχη για την πατρική αγάπη, την εμπιστοσύνη και τη διαρκή φροντίδα του
όλα αυτά τα χρόνια. Ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο
μου, εκείνους που στάθηκαν δίπλα μου, αλλά και όσους, με τον δικό τους τρόπο,
μου δίδαξαν πολύτιμα μαθήματα ζωής.
Και πάνω απ' όλα, ευγνωμοσύνη προς τον Χριστό και
την Παναγία μας. Για όλα. Για τα όμορφα και τα δύσκολα. Για όσα κατάλαβα και
για όσα ακόμη προσπαθώ να καταλάβω. Για τις πόρτες που άνοιξαν, αλλά και για
εκείνες που έκλεισαν, οδηγώντας με τελικά σε άλλους δρόμους.
Δεν ξέρω πού πήγαν όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρω, όμως,
πως δεν πήγαν χαμένα. Κι αν κάτι μου έμαθε αυτό το μακρύ ταξίδι, είναι πως η
ζωή δεν μετριέται με ημερολόγια, αλλά με ανθρώπους, εμπειρίες και αγάπη. Με τη
χάρη του Θεού και τις πρεσβείες της Παναγίας μας…

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου