Πολλές ή μάλλον κατά το σύνηθες και καθιερωμένο πλέον στην
εκκλησιαστική ζωή φορές, (όπου εκκλησιαστική βλ. τις μικρές αλλά μεγάλες
βδέλλες που απομυζούν τον ίδιο τον εκκλησιαστικό βίο) η ένδεια της ανθρώπινης
συνύπαρξης συναντά την ακόρεστη φιλοδοξία.
Εκεί λοιπόν, γεννιέται το θλιβερότερο φαινόμενο
της επίδειξης, της αλαζονικής και υπερεξουσιατικής συμπεριφοράς.
Μιας ΔΗΘΕΝ επιρροής και εύνοιας με σκοπό την αναρρίχηση σε αξιώματα και πρωτοκαθεδρίες πνευματικά και ηθικά κενών ατόμων, που δεν έχουν ιδέα και ούτε φαντάστηκαν ποτέ το τι σημαίνει Εκκλησία.
Με μια "άνωθεν" ανοχή και επιβράβευση εντός των πλαισίων της εξυπηρέτησης, (αφού κάνει τη δουλειά μας - δουλεία είναι χρήσιμος), χρίζονται άξιοι της διακονίας-προβολής του εαυτού τους.
Αντί λοιπόν να γίνονται διάκονοι των πιστών, γίνονται διάκονοι της αυταρέσκειάς τους. Μειώνουν τον ικανό, χλευάζουν τον δυνατό σε μια προσπάθεια ανάδειξης μόνο της δικής τους αν-αξίας.
Κατήντησαν οι Ποθούντες (σ) την Εκκλησία, Παθόντες, χάριν των καλώς εικονιζόντων, που ως δεξοί χείρες ξέρουν και τακτοποιούν τα πάντα. Χάριν των εργαζομένων χρίονται τον ακατάσχετο μακιαβελισμό τους και λούζονται καθημερινά την εύνοια και την διαφορετική μεταχείριση.
Άνθρωποι ξένοι προς κάθε αυθεντικά ανθρώπινό βίωμα, (όχι αποκλειστικά χριστιανικό), αμύητοι στην ουσία της Πίστεως, της ανθρωπιάς, του ελέους, της αγάπης και της συνύπαρξης μετατρέπουν τη διακονία σε ένα καριερισμό.
Το βλέμμα τους δεν στρέφεται στον Σταυρό, αλλά στα επί-χρυσα, ψεύτικα γυαλισμένα τενεκεδένια είδωλα. Θαμπώνονται από τη χρυσοποίκιλτη αίγλη των αρχιερατικών αμφίων, προσπαθώντας να υποκαταστήσουν τη γύμνια της ψυχής τους με τη μεγαλοπρέπεια της πνευματικής καθαρότητος...
Το όχημα της ανόδου τους δεν είναι η αρετή, μα η δουλοπρέπεια. Γίνονται άοκνοι (τόσο άοκνοι που κουράζονται να κολακεύουν και φτάνουν σε σημείο να κατηγορούν τους μέχρι πρότινος κολακευομένους. Ποίας ψυχασθένειας. Άξιο παρατηρήσεως; Όχι. Στην εκκλησιαστική γλώσσα αυτό μεταφράζεται ως εξής: Κατηγορώ τον "επάνω" μου (βγαίνει και το μένος μου εν ολίγοις) αλλά σκοπός είναι να εκμαιεύσει το τί θα πείς εσύ για να το μεταφέρει στον "επάνω" ... όσοι ξέρουν γνωρίζουν. Με έναν σπάρο δύο τρυγωνάκια. Καί λέω τα παράπονα και μετά θα ρουφιανέψω για να είμαι ο αρεστός, ευνοούμενος, άξιος διοικήσεως και ούτω καθεξής...
Κόλακες λοιπόν των ισχυρών ταΐστρων τους, που πετώντας τους ένα ξεροκόμματο δήθεν αίγλης, γίνονται πρόθυμοι να θυσιάσουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας στον βωμό της εύνοιας.
Και την ίδια ώρα, με σκληρότητα που ξενίζει ακόμα και στον κοσμικό βίο, ποδοπατούν τον αδελφό, τον συνάδελφο, τον πλησίον, θεωρώντας τον ένα απλό εμπόδιο στην προσωπική τους επικράτηση.
Λησμονούν, ωστόσο, την αμείλικτη αλήθεια του Ευαγγελίου: όποιος αναρριχάται πατώντας επί πτωμάτων, δεν ανέρχεται πνευματικά· απλώς κρημνίζεται από ψηλότερα.
Εν ολίγοις, της εκκλησιαστικής βιοτής το ανάγνωσμα...
Καλή μας είσοδο στα της Γεννήσεως
Μιας ΔΗΘΕΝ επιρροής και εύνοιας με σκοπό την αναρρίχηση σε αξιώματα και πρωτοκαθεδρίες πνευματικά και ηθικά κενών ατόμων, που δεν έχουν ιδέα και ούτε φαντάστηκαν ποτέ το τι σημαίνει Εκκλησία.
Με μια "άνωθεν" ανοχή και επιβράβευση εντός των πλαισίων της εξυπηρέτησης, (αφού κάνει τη δουλειά μας - δουλεία είναι χρήσιμος), χρίζονται άξιοι της διακονίας-προβολής του εαυτού τους.
Αντί λοιπόν να γίνονται διάκονοι των πιστών, γίνονται διάκονοι της αυταρέσκειάς τους. Μειώνουν τον ικανό, χλευάζουν τον δυνατό σε μια προσπάθεια ανάδειξης μόνο της δικής τους αν-αξίας.
Κατήντησαν οι Ποθούντες (σ) την Εκκλησία, Παθόντες, χάριν των καλώς εικονιζόντων, που ως δεξοί χείρες ξέρουν και τακτοποιούν τα πάντα. Χάριν των εργαζομένων χρίονται τον ακατάσχετο μακιαβελισμό τους και λούζονται καθημερινά την εύνοια και την διαφορετική μεταχείριση.
Άνθρωποι ξένοι προς κάθε αυθεντικά ανθρώπινό βίωμα, (όχι αποκλειστικά χριστιανικό), αμύητοι στην ουσία της Πίστεως, της ανθρωπιάς, του ελέους, της αγάπης και της συνύπαρξης μετατρέπουν τη διακονία σε ένα καριερισμό.
Το βλέμμα τους δεν στρέφεται στον Σταυρό, αλλά στα επί-χρυσα, ψεύτικα γυαλισμένα τενεκεδένια είδωλα. Θαμπώνονται από τη χρυσοποίκιλτη αίγλη των αρχιερατικών αμφίων, προσπαθώντας να υποκαταστήσουν τη γύμνια της ψυχής τους με τη μεγαλοπρέπεια της πνευματικής καθαρότητος...
Το όχημα της ανόδου τους δεν είναι η αρετή, μα η δουλοπρέπεια. Γίνονται άοκνοι (τόσο άοκνοι που κουράζονται να κολακεύουν και φτάνουν σε σημείο να κατηγορούν τους μέχρι πρότινος κολακευομένους. Ποίας ψυχασθένειας. Άξιο παρατηρήσεως; Όχι. Στην εκκλησιαστική γλώσσα αυτό μεταφράζεται ως εξής: Κατηγορώ τον "επάνω" μου (βγαίνει και το μένος μου εν ολίγοις) αλλά σκοπός είναι να εκμαιεύσει το τί θα πείς εσύ για να το μεταφέρει στον "επάνω" ... όσοι ξέρουν γνωρίζουν. Με έναν σπάρο δύο τρυγωνάκια. Καί λέω τα παράπονα και μετά θα ρουφιανέψω για να είμαι ο αρεστός, ευνοούμενος, άξιος διοικήσεως και ούτω καθεξής...
Κόλακες λοιπόν των ισχυρών ταΐστρων τους, που πετώντας τους ένα ξεροκόμματο δήθεν αίγλης, γίνονται πρόθυμοι να θυσιάσουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας στον βωμό της εύνοιας.
Και την ίδια ώρα, με σκληρότητα που ξενίζει ακόμα και στον κοσμικό βίο, ποδοπατούν τον αδελφό, τον συνάδελφο, τον πλησίον, θεωρώντας τον ένα απλό εμπόδιο στην προσωπική τους επικράτηση.
Λησμονούν, ωστόσο, την αμείλικτη αλήθεια του Ευαγγελίου: όποιος αναρριχάται πατώντας επί πτωμάτων, δεν ανέρχεται πνευματικά· απλώς κρημνίζεται από ψηλότερα.
Εν ολίγοις, της εκκλησιαστικής βιοτής το ανάγνωσμα...
Καλή μας είσοδο στα της Γεννήσεως

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου