


Ο Θεός θέλει να μάς κάμει, να γίνουμε και να είμαστε όλοι μεταξύ μας ένα. Και γι’ αυτό όρισε, ότι πρέπει τα έργα του καθενός μας, να είναι δεμένα άρρηκτα Με το καλό των άλλων.
"Ένα σπουδαίο βιβλίο, για ένα σπουδαίο έργο του οποίου εµπνευστής και θεµελιωτής ήταν ένας σπoυδαίος άνθρωπος: Γι’ αυτό, πολύ σωστά, ως υπότιτλος του βιβλίου αναγράφεται: “Ο Μητροπολίτης Νικόδηµος Γραικός και το πρωτοποριακό έργο του για τους Κωφούς”. Το έργο προλογίζει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυµος ο οποίος αναφέρεται στην µμεγάλη προσωπικότητα του Μητροπολίτου Νικοδήµου Γραικού, και στο έργο του για τους -κωφαλάλους, που ξεκίνησε το 1938. Επίσης κάνει λόγο για τους εκλεκτούς συνεργάτες του στο έργο αυτό. "Ένα μεγάλο ανθρωπιστικό έργο, καρπός της χριστιανικής αγάπης, πού τιµα τον τόπο µας. Το βιβλίο είναι γραµµένο µε γνώση, αγάπη, µε ικανότητα και ταπείνωσι. Επί πλέον η σ. είναι δασκάλα των κωφών και στέλεχος του έργου. Φαίνεται λοιπόν ότι ενώ θα μπορούσαν και άλλοι πολλοί εκ των συνεργατών αυτού του σπουδαίου έργου να το είχαν γράψει µε επιτυχία, ορθώς της ανετέθη η συγγραφή. Έχει άλλως τε, συγγραφική πείρα, µε ιδιαίτερη επίδοση στην ποίηση.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Στην Ιταλία το 84% των πολιτών τάσσεται υπέρ της παρουσίας του σταυρού στις σχολικές αίθουσες, σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε πέντε ημέρες μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την κατάργησή του.Στην ερώτηση: " ο σταυρός πρέπει αν εκτίθεται στις σχολικές αίθουσες;", το 84% των ερωτηθέντων απάντησε "ναι", το 14% "όχι", σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης που δημοσιεύονται σήμερα στην Corriere della Sera.
Κατά τη δίκη της μονής Βατοπεδίου στο Πενταμελές Εφετείο Θράκης στην Κομοτηνή συνέβη κάτι πρωτάκουστο.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό “Άγγελος εστιν ουσία νοερά, αεικίνητος, αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφυία”. Επομένως είναι πνεύματα άΰλα, ουράνια, ασώματα και αθάνατα. Γι’ αυτό και ονομάζονται και ουράνιες και ασώματες δυνάμεις. Και συνεχίζει ότι είναι “αεικίνητοι, αυτεξούσιοι, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφότες”. Επίσης, οι Άγγελοι είναι “φύσις λογική, νοερά τε και αυτεξούσιος, αθάνατος ου φύσει, αλλά χάριτι… Ου περιορίζεται υπό τειχών και θυρών και κλείθρων και σφραγίδων. Ότε δε εισιν εν τω ουρανω, ουκ εισιν εν τη γη· και εις την γην υπό του Θεού αποστελλόμενοι ουκ εναπομένουσι τω ουρανω”
Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι παντού και πάντοτε μας συνοδεύει ο Άγιος Άγγελος ο οποίος ανέλαβε την προστασία μας κατά την ευλογημένη ώρα που βγήκαμε από την κολυμπήθρα του βαπτίσματος; λάβαμε το Άγιο Βάπτισμα;Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε σε καμμία περίπτωση να κρυφτούμε από τον προστάτη μας , έστω και αν δεν γνωρίζει κανένας από τους ανθρώπους τόσο τις σκέψεις μας όσο και τα έργα μας;Μας περνά από τον νου ότι κατά την ώρα του θανάτου μας ο φύλακας Άγγελός μας θα δώσει την μεγάλη μάχη με τα εναέρια τελώνια των ζοφερών και φρικτών δαιμόνων, για να οδηγήσει την αθλία ψυχή μας στο θρόνο του Θεού;Και αν ναι, τι κάνουμε ώστε να υπακούμε στο θέλημα του Θεού και να μη θλίβουμε τον φωτεινό προστάτη μας , αλλά πάντοτε να είναι ικανοποιημένος για τον βίο και την πολιτεία μας;
Το πράσινο φως για την έναρξη της κατασκευής του μεγαλύτερου τεμένους στη Γαλλία, το οποίο θα μπορεί να φιλοξενεί περίπου 7.000 πιστούς, δόθηκε και επίσημα χθες όταν ο δήμαρχος της Μασαλίας Ζαν-Κλοντ Γκοντέν παρέδωσε τη σχετική άδεια. 
Η θεολογία μας πρέπει να μην είναι ξηρά, νοησιαρχική και σχολαστική, αλλά ζωντανή και ουσιαστική, γραμμένη “εν πλαξί καρδίαις σαρκίναις” (Β΄ Κορ., γ’ 3). Να είναι απαύγασμα ζωής, προϊόν της ψυχής, έκφραση του πιστεύοντος ανθρώπου. Να ακούει τον σύγχρονον άνθρωπο και να έχει κάτι να του πει. Να τον κατανοεί και να τον βοηθεί.
Στην Ελλάδα η εκπαιδευτική πολιτική όλων των κομμάτων καλλιεργεί μεθοδικά τον αφελληνισμό της νεολαίας σαν προετοιμασία "αντίστασης" σε μια φαvτασιωδώς επερχόμενη εθνικιστική χούντα. Κατασυκοφαντεί η εκπαίδευση στις συνειδήσεις των παιδιών την ιστορία του λαού τους. Τύπος και τηλεοράσεις χλευάζουν σαν περίπου φασισμό κάθε αναφορά σε πατρίδα, παράδοση, πολιτισμό.
Μια σύγκρουση με την Τουρκία είναι ενδεχομένη! Γι' αυτό πριν συμβεί(“διότι θα συμβεί”!) είναι αναγκαία μια συμμαχία με τη Ρωσία και μην περιμένουμε ότι η Αμερική θα προστατεύσει την εδαφική μας ακεραιότητα! Να σταματήσουμε να παραπλανούμε τον ελληνικό λαό με καθησυχαστικές δηλώσεις. Η τακτική “σιγά και με το μαλακό” λέγεται πλαδαρότητα! Η φιλοτουρκική πολιτική του Ομπάμα επιδείνωσε τη θέση μας. Χρειάζεται πιο αυστηρή πολιτική για τους λαθρομετανάστες.
Η ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ της δηµοσίας διοικήσεως µε σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη στην ηµερησία διάταξη. Τελευταία έγινε λόγος και για “το έλλειµα αρετής στη διοίκηση. Κανείς από τους "µεταρρυθµιστές" δεν (έθεσε µέχρι σήµερα ως επιδίωξη την διαµόρφωση µιας διοίκησης ενάρετης, ευαίσθητης και ανθρώπινης. Μια µεταρρύθµιση που θα συνετελείτο αδάπανα και θα είχε πολλαπλές επιπτώσεις)”. Αλλά η ενάρετη διοίκηση δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε αυτοφυής. ούτε κατασκευάζεται µε διοικητικά μέτρα. Δεν βρίσκει την εύρυθµη λειτουργία της µε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστάς. Ενάρετη διοίκηση προϋποθέτει εναρέτους ανθρώπους. Υπεύθυνους και ευαίσθητους λειτουργούς, µε πηγαία αγάπη και ειλικρινές ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, που δεν τον βλέπουν σαν µαζάνθρωπο, αλλά ως άδελφο του Χριστού, ως πρόσωπο και όχι ως νούµερο. Αύτους ποιός θα τους φτιάξη;
Ο Ισµαήλ Μπεάχ, ήταν παιδί 13 χρόνων, όταν τον υποχρέωσαν να πάρει το όπλο στο χέρι και, για δυο χρόνια, να 'ναι στρατιώτης στη Sierra Leone, µια από τις πιο φτωχές χώρες της Δυτικής Αφρικής, που, για πολύ καιρό, βρισκόταν σε εµπόλεµη κατάσταση. Στα 27 του χρόνια ο Ισµαήλ κυκλοφορεί ένα βιβλίο, µε τίτλο “Το δρόµο που διέτρεξα”, µέσα στο οποίο διηγείται τις τροµερές εµπειρίες του.
Πρωτοτυπία είναι να μένεις πιστός στους πρώτους τύπους, στα αιώνια πρότυπα, να σβήνεις την ιδίαν φρόνησιν μπροστά στον ξυνόν λόγον (Ηράκλειτος), με παράλληλα λόγια, να χάνεις την ψυχή σου αν θέλεις να τη βρεις, και όχι να προβάλλεις την ιδιορρυθμία σου ή να κάνεις του κεφαλιού σου”. 
Είναι καιρός να σταματήσει μαζί με τον αντιδυτικισμό της Ανατολής και ο αντιανατολισμός και ανθελληνισμός της Δύσεως. Οι ρίζες της Ευρώπης βρίσκονται στον ελληνοχριστιανικό κόσμο. Και η ορθόδοξη ελληνοχριστιανική παράδοση είναι οικουμενική, επειδή ακριβώς δεν είναι εθνικά ελληνική. Ως εθνικά ελληνική κατανοείται μόνο από τους φανατικούς και μισαλλόδοξους υπερασπιστές της, όχι από αυτούς που τη σέβονται αληθινά και την ακολουθούν. Ο Ελληνισμός, όπως εύστοχα υπογράμμισε ο κορυφαίος Ρώσος θεολόγος π. Γεώργιος Φλορόφσκι, “is a standing category of the Christian existence” (Proces - Verbaux du Premier Congres de Theologie Orthodoxe a Athenes, Athenes 1930, σ.242)
Ανωτέρα αρχή εν πάση κατά τόπους Εκκλησία είναι η υπό του συνόλου των επισκόπων αυτής συγκροτουμένη σύνοδος. Ανωτάτη δε αρχή της καθόλου Εκκλησίας είναι η Οικουμενική Σύνοδος, ήτις ως όργανον διατυπώσεως και αποσαφήσεως της ευαγγελικής αληθείας αποφαίνεται μεν εν Πνεύματι Αγίω και αλαθήτως, δεν εισάγει όμως νέα στοιχεία εις την υπό των Αποστόλων παραδεδομένην παρακαταθήκην της θείας Αποκαλύψεως, αλλά μόνον ερμηνεύσει και καθορίζει ταύτην ασφαλώς και ακατακρίτως
Το ευρύ δημοκρατικόν πνεύμα της Εκκλησίας καταφαίνεται εκ του γεγονότος, ότι ακόμη και αι αποφάσεις της Οικουμενικής Συνόδου, η οποία, συγκροτουμένη παρά των την υψίστην εν τω εκκλησιαστικώ οργανισμώ κατεχόντων εξουσίαν επισκόπων, αποτελεί την ανωτάτην εκκλησιαστικήν αρχήν εν τη Ελληνική Ορθοδόξω Εκκλησία, είναι υποχρεωτικαί δια την Εκκλησίαν μόνον όταν η καλουμένη εκκλησιαστική συνείδησις, τουτέστιν κλήρος και λαός, αποφανθή ομοφώνως περί του κύρους και της αξίας των αποφάσεων τούτων.
“Η αναζήτηση της χριστιανικής ενότητας είναι ευγενική και ευλογημένη προσπάθεια, διότι η χριστιανική διάσπαση είναι μια ανοικτή πληγή στο σώμα του Χριστού. Φαίνεται όμως ότι η μεγαλύτερη και η περισσότερα υποσχόμενη “οικουμενική αρετή”, είναι η υπομονή. Είναι κανείς υποχρεωμένος να προχωρά πολύ αργά… Προτού, λοιπόν προταθεί οποιοδήποτε “σχήμα χριστιανικής ενότητας”, οι διαχωρισμένοι χριστιανοί πρέπει να μάθουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον”
Επειδή η απάτη που κρύβουν τα πράγματα και η ψευτιά και η υποκρισία, φαίνεται στους πολλούς σαν αλήθεια. Αυτό τον λόγο, την κάθε μέρα, στο βραδινό και στο μεσημεριανό μας τραπέζι και στις παρέες μας πρέπει καθένας μας να τον λέει στον διπλανό του και ν' ακούει από τον διπλανό του ότι: Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης
Αυτοί έλειπαν. Τους βρήκαμε! Τελειώσαμε! Λύσαμε τα προβλήματα του λαού! Ευτυχής η λήξις των εργασιών μας. Πιθανόν έτσι να πιστεύουν μερικοί των “συγκροτούντων” την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, που συvήλθε στις 12 Οκτωβρ. 2009.
“Η Oρθοδοξία, περισσότερο παραδοσιακή διατήρησε την αρχαία αλήθεια, εγκλείει όμως μεγάλη δυνατότητα θρησκευτικών ανακαινίσεων, όχι ανακαινίσεων της ανθρώπινης σκέψης ή του πολιτισμού, ο οποίος έχει φτάσει σε τόσο υψηλό σημείο στην Δύση, αλλά ανακαινίσεων προερχόμενων από μια θρησκευτική μεταμόρφωση της ζωής. Το πρωτείο της ακεραιότητας της ζωής, ενώ ο πολιτισμός διαφοροποιείται, υπήρξε πάντα χαρακτηριστικό σημείο της Oρθοδοξίας”.
“Ένα μεγάλο μάθημα και ένα μεγάλο παράδειγμα, το οποίο εμείς οι Λατίνοι οφείλουμε να πάρουμε από τους χωρισμένους αδελφούς μας (δηλαδή τους Oρθοδόξους), είναι η περισσότερη αγάπη της παράδοσης και της ευλάβειας της εκκλησίας. Κάθε πρόοδος πρέπει να λαμβάνει χώρα μέσα στην γραμμή της Παράδοσης. Από την στιγμή κατά την οποία οι καινοτομίες παραβιάζουν αγίους και σεβάσμιους θεσμούς, οι οποίοι έχουν εξαγιάσει γενιές, δεν υπάρχει πλέον πρόοδος, αλλά οπισθοχώρηση”. Γνωρίζουμε ότι στην Oρθόδοξη Εκκλησία, εκτός από την γραπτή Παράδοση της Αγίας Γραφής, υπάρχει η καλή “παρακαταθήκη”, η “πίστις εξ ακοής”