Με ενέχυρο το είναι
Γ. Δ. Μαρκάκης
Όταν εκείνο το βράδυ της 24ης
Ιουνίου ο μπόγιας απέτυχε να πνίξει τον
κρατούμενο Ρήγα Βελεστινλή κι έτσι ένας από τους φρουρούς
αναγκάστηκε να τραβήξει την πιστόλα του και να τον πυροβολήσει κατάστηθα
γράφοντας τον επίλογο της επίγειας ζωής του ο θρύλος λέει, πως ο πεσμένος στο
έδαφος Ρήγας Φεραίος ψέλλισε τα τελευταία του λόγια: “Αρκετόν σπόρον
έσπειρα”.
Το ημερολόγιο έδειχνε 1798 και θα
χρειάζονταν 23 χρόνια ακόμα για να φανεί ότι η θυσία εκείνη
στον Πύργο Νεϊμπόντα του Βελιγραδίου δεν είχε πάει χαμένη.
Μα αν εμείς, σεβασμιώτατε, κυρίες
και κύριοι, γνωρίζουμε το ευτυχές τέλος του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα, αν
απολαμβάνουμε τους ευκλεείς καρπούς εκείνης της θυσίας, αν γιορτάζουμε σήμερα
το δέντρο της λευτεριάς που ποτίστηκε από το αίμα του πρωτοπόρου Ρήγα που τα
χάρισε όλα σε μιαν ιδέα, την ιδέα της λευτεριάς της
πατρίδας, εκείνος δεν είχε αυτό το προνόμιο,δεν είχε τη δυνατότητα να
σιγουρευτεί πως η θυσία του δεν θα πάει χαμένη.
Κι όμως αγόγγυστα, με λεβεντιά
και θάρρος, προχώρησε στη δικιά του προσωπική κατάθεση για την εθνική υπόθεση.
Δίνοντας τα πάντα: ζωή, περιουσία, κόπο, χρόνο, κάθε δυνατότητα για μία
προσωπική, ανθρώπινη ευτυχία. Γιατί ο Ρήγας αν και πονούσε το ίδιο με μας,
υπέφερε, αγαπούσε, είχε μία τεράστια δίψα για ζωή οι στόχοι αυτοί
παραμερίστηκαν για να υπηρετήσει τη μεγάλη του ιδέα: την πίστη στη λευτεριά
όλων των λαών της Βαλκανικής και κυρίως των Ελλήνων.